Nu wat ik eigenlijk in de aandacht wil brengen, is dat ik vandaag moet lezen Verzekeraars kanten zich tegen wetsvoorstel over schuldsaldoverzekering. Een wetsvoorstel dat voor veel van mijn lotgenoten naast de hoop op een lang gezond leven , ook de hoop op een echte toekomst zou verbeteren, zonder levenslang financieel de schuld te moeten betalen van je ziekte. Helaas denken ze daar bij de verzekeringen dus anders over. Voor mij maakt het nog weinig uit, de kans dat ik genees is denk ik kleiner dan de lotto te winnen maar voor anderen kan het een wereld van verschil betekenen. Ik zie trouwens niet hoe je kan berekenen dat sommige mensen meer risico hebben & anderen niet? Weet jij hoeveel kans je hebt dat je kanker gaat krijgen of een chronische aandoening? Kan je dat  voor iedereen berekenen?  Zelfs al heb je ooit kanker gehad … een kans op hervallen is er altijd, soms veel, soms weinig … maar het ook net anders zijn, dat je nooit meer kanker krijgt, dat je nooit zal hervallen! Het zou zelfs kunnen dat jij langer zal leven dan je roekeloze buurman of buurvrouw met de auto, maar die is natuurlijk gezond … en jij niet. Ik vind het dan ook absurd dat iemand die terug een gezond lichaam heeft meer zou moeten betalen. Ik wil best begrijpen, zeker in onze tijden van crisis zoals ze zeggen, dat geld & leningen op een correcte wijze moeten worden afgehandeld, maar ergens is het fout om mensen die hebben moeten vechten voor hun toekomst & leven, die toekomst terug af te nemen of zoveel moeilijker te maken … hiervoor moeten creatievere & betere oplossingen kunnen bedacht worden!

Opereren? Alleen als het nog zin heeft (Nieuwsblad.be)
Patiënten die op sterven na dood zijn, moeten volgens CD&V niet langer geopereerd of behandeld worden. ‘Als het echt geen zin meer heeft, moet de gemeenschap ook geen onverantwoorde kosten maken’, zegt Kamerlid Luc Goutry namens zijn partij. Die wil hiermee het debat over de betaalbaarheid van onze gezondheidszorg op gang trekken.

Hiermee komt de realiteit natuurlijk wel heel dichtbij, maar ik blijft toch achter mijn ~ dit standpunt staan, zelfs al zou dit van toepassing zijn op mij, maar alleen zolang wij mensen de vrije keuze hebben.

Update

In de enkele reacties op dit artikel zijn er mensen die suggereren dat er elders kan bespaard worden of dat er andere oplossingen zijn, ik wil hier toch even op ingaan … vooral omdat we verder moeten durven kijken, het is geen probleem van vandaag, niet van morgen, niet van dit land … het is een probleem van de toekomst. Ik doel dan ook niet zo specifiek op het systeem dat we vandaag kennen maar hoe we gaan moeten evolueren naar een systeem als we ooit nog willen overleven … Misschien spreek ik dan wel over binnen 100 jaar of zelfs 1000 jaar … maar zoals het vandaag is zal het morgen nooit kunnen zijn.

We zijn nu met bijna 7 miljard mensen op dit bolletje als we de statistiek mogen geloven, naar mijn mening, teveel! Het is een illusie om elke inwoner op deze aardbol alle comfort, luxe & geluk te geven zoals wij die hier kennen in onze Westerse Maatschappij. Ik denk dat we al heel tevreden mogen zijn als elke mens hier op aarde kunnen laten genieten van enkele basisbehoeften zoals werk, onderwijs, voedsel, vrede, … laat staan dat we nog eens voor al die mensen een sociaal stelsel moeten gaan creëren met een (bijna) vrije keuze aan gezondheidszorg zoals we hier kennen in ons klein landje. Helaas leeft een mens met emoties, ook ik moet met pijn in het hart zien als ze op TV nog maar eens beelden laten zien van mensen die elders getroffen zijn door een natuurramp, oorlog, …  en ja … mijn hart zegt dat deze mensen geholpen moeten worden, het zou immers onmenselijk zijn om die mensen niet te helpen. Maar ergens stel ik me dan ook een bedenking? Kunnen we wel iedereen helpen? Moeten we iedereen helpen? De natuur is daar een stuk harder in, oudere dieren worden achtergelaten door de kudde, net als zieke of zwakkere dieren … de sterkste overleeft. Zo ervaar ik dat ook voor een stuk met mijn kanker, ik moet overleven, ik moet omdat ik wil leven, omdat ik het recht heb & de wil om de leven. Maar ik bedenk me dan ook dat ik enkel nog kan overleven door de hulp van anderen. Ik ben 100% afhankelijk geworden van anderen, ik leef door jullie, voor jullie … omdat mensen me willen helpen, maar hoe lang gaan we dat volhouden? Vroeg of laat kom je tot het besef dat je niet iedereen kan helpen, dat kunnen we nu al niet … daarom dat ik deze discussie net zo belangrijk vind, dat we niet alleen beseffen dat het niet kan maar dat we ook een oplossing zoeken die voor iedereen bij wijze spreke zo humaan mogelijk is en zorgen dat er een toekomst is voor iedereen.

Mijn conclusie? Er zijn te veel mensen met tijd te veel & nog veel meer mensen die de behoefte hebben om zich te kunnen associëren / groeperen in een virtuele samenleving … als we maar gelukkig zijn hé?

Daarom gediscrimineerde rokers, paf er nog ééntje … je weet niet wat je mist!

Ik kan natuurlijk er wel inkomen dat buren of anderen het niet echt verantwoord vinden om een hangbuikzwijn op je appartement te houden maar los van de hele rechtszaak, Flurk is ook maar dat onschuldige zwijn dat alle liefde krijgt van zijn / haar baasje. Het zou dan ook jammer zijn mocht Flurk de rest van zijn dagen moeten leven met het zwaard van Damocles boven zijn hoofd … Flurk laten inslapen is dus geen optie! Daarom heb ik toch wel een beetje uit sympathie volgende Facebook groep opgericht;

Red Flurk!

Tussendoor; mijn laatste donkere bericht heeft veel reacties gekregen waarvoor dank! Niet dat de hemel nu is opgeklaard maar dankzij jullie heb ik weer terug het licht gevonden … doorgaan is dus de boodschap!

Update – Vandaag (8/12) staan we in de krant met onze groep Red Flurk!

Update; Met bovenstaande schrijfsel wil ik eigenlijk vooral hebben over dat de discussie over dit soort thema’s niet ingegeven mag worden door kerk of religie, het gaat me dus niet zozeer over abortus maar over het feit dat mensen zich verschuilen achter woorden zoals God & Geloof terwijl dit een onderwerp is waar we als mensen over moeten kunnen spreken. Los van dat, persoonlijk ben ik van mening dat abortus (net zoals euthanasie) een allerlaatste oplossing moet zijn in bepaalde situaties waar in de eerste plaats een (toekomstige) moeder of patiënt zelf het recht heeft om de beslissing te nemen.

Kleine toelichting; woorden zoals hierboven moet ik soms van mezelf afschrijven, het is een frustratie van me over vroeger & nu, het contrast hoe kinderen van vandaag opgroeien & hoe ik zelf opgegroeid ben. Ik ben opgegroeid zonder internet, computers, gsm, dvd, mp3-spelers, gameboy, … Een enorm verschil met hoe vandaag jeugd moet opgroeien! Een afhankelijkheid voor een toekomstige generatie die we onbewust aan het creëren zijn waar we (?) vrees ik ook ooit een slachtoffer van zullen worden. Noem me een gerust een doemdenker of pessimist maar zelfs ik heb soms moeite met momenten om nog gelukkig te zijn zonder de hulp van technologie. Zelfs een deel van al de herinneringen in mijn hoofd, de leuke, de slechte … het was maar virtueel weet je …