Doorgaan of Doodgaan

Het is al ‘even’ (6 daagjes) stil op men blog maar dat is eigenlijk geen slecht nieuws, dat wil zeggen dat mijn gedachten ook even tot rust zijn gekomen … het waren de afgelopen weken dan ook fysiek & vooral emotioneel vermoeiende weken voor mij, een winterdipje zeg maar … gelukkig zie ik de zon nu af en toe terug schijnen en dat geeft me wat rust, ook is mijn agenda stilaan terug aan het vollopen waardoor ik terug wat perspectief zie in hoe ik dag moet rondkomen en geen redenen meer heb om de donkere gedachten & wegen te bewandelen van de ziel. Stilvallen is helaas niet mijn bedoeling, maar het tempo zal misschien wat minder hevig zijn …  tijd om te herbronnen zeg maar …

Ik stop … met denken? Een stille wens in mij, net dat wat ik al die jaren heb geleerd. Dat je moet nadenken voor je iets doet, een omgekeerde wereld vandaag … zoals een filosoof zou zeggen, ik denk, dus ik besta, is het voor mij ik denk, dus ik doe niets … omdat ik denk, denk over elke stap in mijn leven, de nadelen, de voordelen, … zo veel denken dat ik niets meer durf & niets meer doe … een verslaving, denken … stoppen is de boodschap … helaas, ik denk dus ik kan niet stoppen …

Het is te laat, voorbij, ik heb het verknoeid, vergald, verkl**t … het is weg, voorgoed! Maar wat … wat is weg? Wat had ik? Ik had … we gaan een lijstje opsommen

• een schoon job met veel toekomst …
• een bijna gezond lichaam …
• meer als 100 vrienden … al dan niet virtueel … maar goed, ik had veel aandacht en geen moment rust …
• een turbulent leven vol ups & downs, al dan niet dronken of in een roes van …
• weinig geld maar ik had dan ook niet veel nodig …

Maar wat heb ik nu?

• geen job, wel op papier nog, maar fysiek kan ik het werk niet meer aan …
• een ongezond lichaam, ik twijfel soms hoe het komt dat ik eigenlijk nog leef …
• minder als 10 vrienden, allemaal echte vrienden weliswaar maar het is toch anders … populair zijn is verslavend moet ik toegeven …
• een rustig & stabiel leven, de enige ups & downs die ik nog ken zijn mijn gezondheid die af en toe plat ligt door de chemo …
• veel geld … nee dat is ook niet waar, iets meer als vroeger ja maar ik heb wel veel meer nodig, al dan niet om mezelf gelukkig te maken …

Maar kan het ook positief? Tuurlijk … de moed niet laten zaken, de wanhoop niet nabij … voor al dat lijden heb ik er ook goede dingen bijgekregen!

• een nog meer fantasierijke geest & die nog elke dag een stukje bijleert van het leven …
• een bijna stress-loos leven, alleen als ik het mezelf aandoe …
• al bijna 5 jaar onafgebroken vrije tijd voor mezelf …
• ….

Punt … ik vind geen 4de positieve punt, een vijfde ook niet … jullie kunnen er vast 100 opsommen maar dat gaat niets veranderen … het is te laat … mijn levende leven is voorbij … ik overleef, gelukkig met wat ik heb … maar met minder dan ik had, accepteren zal ik het dus nooit … zoals een mens op aarde, maar dan zonder mensen …

Waarvan blijf je leven of waarop leef je eigenlijk? De simpele uitleg is dat ik leef door te eten, te drinken en uiteraard af en toe een beetje lucht hap. Maar waar ik leef ik echt van of op? Leef ik van de aandacht, leef ik op emoties, leef ik omdat één of andere God het wil of leef ik omdat ik het wil? Je zou het bijna kunnen omschrijven als een enquête die gehouden is door één of ander tijdschrift. Jij leeft van de liefde, jij leeft door geluk en jij moet leven met ongeluk … en helemaal onderaan de tabel staat er ook nog ik leef van “ik weet het niet”. Zo zou je mijn situatie denk ik het best kunnen omschrijven. Ik weet het inderdaad niet goed meer. Als kleine jongen leefde ik van geluk & liefde, als iets grotere jongen leefde ik van dromen & toekomst, in mijn puberteit leefde ik van de emoties en éénmaal volwassen leefde ik van emoties, liefde, stress & dromen … tot ik ziek werd, toen leefde ik om te overleven. Vandaag doe ik dat nog steeds eigenlijk, leven omdat het (nog) moet, soms leef ik meer, soms minder, maar ik leef! Het is dan ook vaak het antwoord dat ik geef als de mensen mij vragen “Hoe gaat het?”, kort antwoord ik dan “Ik leef nog”. Doodgraag zelfs …

Heel serieus, geen gezever! Ik ben op zoek naar een (sociale) dienstverlening die mij (bijna) dagelijks kan helpen om terug wat orde op zaken te stellen. Ik krijg nu al 2x hulp per week, maar dat gaat eerder om het fysieke en minder om het mentale, dat wil dus zeggen boodschappen doen, poetsen, koken, … Maar wat ik dus nog steeds ontbreek is iemand die mij kan helpen om de dagelijkse sleur van niets doen te doorbreken, een fase in het verloop van mijn ziekte die hoe langer hoe meer een grotere impact heeft op hoe ik me voel. Vroeger werd dit gat vooral opgevuld door vrienden, familie, … maar je kan dit niet blijven eisen. Veel van de mensen die ik ken(de) hebben ondertussen een eigen gezin, staan op eigen benen en moeten dagelijks werken, de tijd van vakanties & vrije tijd is dus voorbij. Net zoals ook in de familie de tijd niet is blijven stilstaan en men niet meer alle dagen de tijd heeft om mij mee te sleuren of ergens mee bezig te houden. Zelfs de laatste persoon op aarde die ik super-graag zie, mijn Anneke heeft niet langer elke moment van de dag tijd voor mij door haar nieuwe job die ze al enkele maanden heeft! De enigste die me dus nog kan helpen is men eigen willetje maar dat pruttelt soms tegen …. ik heb gewoon al (bijna) alles gedaan wat ik wou doen en vaak voel ik me te futloos om zelf nog eens de sleur te doorbreken. Het zou dan ook een hele verbetering zijn in men leven dat ik iets om handen heb, al moet ik toegeven dat me dat dus echt niet meer alleen gaat lukken en zeker niet alleen, daarom dat ik dan ook op zoek ben naar een personal coach, iemand die met afstand tegenover mij staat maar me wel zo ver kan krijgen dat ik terug wat ritme en initiatief neem. Nu hoor ik jullie reacties al, klop eens aan bij het inloophuis van de VLK, hoor eens rond in je gemeente, het OCMW, … wel ja, laat dat men slechte wil / ik zijn. Ik haat het enorm om te gaan ‘informeren’ … noem het gewoon lui zijn of me willen verstoppen achter men koppigheid. Zelfs voor ik ziek was had ik er al moeite mee om hulp te zoeken voor bepaalde problemen, ik hou gewoon te hard van het idee dat ik alles zelf wel zal & kan oplossen (maar niet altijd dus …)

Zoals een kind, papa die zegt; “goed gedaan zoon!” Voldoening in je leven krijgen, trots op je werk zijn, mensen die zeggen dat ze op je kunnen bouwen, een leegte voor mij … nog één. Nu zou je je kunnen afvragen waar ik dat haal? Ik heb immers toch mijn blog, mijn fanclub, mijn vrienden … familie? Uiteraard! Maar ik wil niet dat mensen trots op me zijn omdat ik ziek ben en goed uit men bek euh toetsenbord kan lullen om het zo te zeggen. Ik wil trots zijn op men werk! Perfectie kunnen nastreven, dat steeds dat ietsje meer willen bereiken dat steeds meer onmogelijk lijkt … ik ben eigenlijk gewoon maar een man, een kind, dat leeft van dromen & illusies … Ik, die alles kan bereiken wat ik maar wil zoals ooit iemand me verteld heeft. Alleen vraag ik me af, hoe weet je wat je wil bereiken … ?

Hier zit ik dan, in het donker, omgeven door luxe & warmte … slechts alleen, onder een deken, nadenkend over het leven. Het gaat niet goed, het gaat al dagen niet goed, weken niet goed. Steeds de frustratie & zin vinden in het leven. Ik heb alles al gedaan, ik weet niet meer wat doen, niets boeit me nog, niets interesseert me nog en als als … als er dan iets is dat me nog wel interesseert moet ik steeds toegeven dat ik de moeite niet meer kan opbrengen, niet fysiek, niet emotioneel … Zelfs mijn PC boeit me niet meer, een doelloos apparaat om alleen maar de eenzaamheid van de wereld te ervaren. Net zoals die simpele dingen waar elke mens behoefte aan heeft, eten, rust, liefde, … het boeit niet, het gaat me niet, het maakt me niet meer gelukkig. Het is ook geen verwijt naar anderen, mensen werken, mensen leven, mensen moeten aan zichzelf denken maar ik … ik krijg al het dubbele wat andere mensen krijgen en nog steeds, ongelukkig … omdat ik niet & nooit zal kunnen accepteren dat ik niet meer kan wat ik wil. Ik wil leven! Ik wil de saaiheid & de sleur ervaren om elke dag me op te peppen om te gaan werken & ‘s avonds moe thuis te komen, om dan van die uitzonderlijke momenten dubbel te kunnen genieten door eens uit te gaan of op vakantie. Ik wil gefrustreerd kunnen rondlopen over het feit dat ik teveel belastingen betaal, dat ik niet tevreden ben met mijn loon & dat ik mezelf te dik vind! Ik wil zijn zoals jullie … niet langer een vervreemd wezen op deze aardbol waar er alleen maar tijd is om na te denken over het leven … was ik maar dom … mensdom …

Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar … tijden van warmte, liefde & gezelligheid maar ook van goede voornemens voor het nieuwe jaar … of misschien gewoon dezelfde van elk jaar? Waar ga ik dit jaar aan werken?

Om te beginnen, zolang ik nog een mens ben zal ik zoals iedereen wel wat slechte kanten hebben. Zo weet ik dat van mezelf dat ik met momenten vreselijk stresserend kan zijn op alles & iedereen in mijn omgeving, het geduld is dan soms ver te zoeken. Net zoals ik soms vreselijk egoïstisch kan overkomen & steeds mijn gelijk wil halen, gelukkig kennen veel mensen mij al & laten ze mij dan ook in mijn wijsheid dat ik uiteraard gelijk heb . Ook dat tikkeltje opvliegendheid is zo’n slecht kantje aan mij, ik ben dan ook de typische man die liever even alleen is in een conflict & wegloopt dan onmiddellijk de confrontatie aan te gaan omdat de confrontatie soms dan harder uitdraait als de discussie waar het maar over ging, gelukkig heb ik al geleerd dat ik mijn toetsenbord heel moet laten & het geen zin heeft om het met een snok door de huiskamer te gooien . Andere slechte kanten zijn mijn impulsiviteit & koppigheid, weliswaar meestal in de positieve zin maar als ik een idee krijg … wees gewaarschuwd want niemand zal mij tegenhouden , vaak ten koste van mezelf om het dan achteraf te beklagen dat ik niet heb kunnen realiseren wat ik voor ogen had. Besluit, ik ben een ongezellige, steeds aan zichzelf denkende man maar verschuil me altijd achter het excuus, het was goed bedoeld

Mijn voornemen voor het komende jaar is dan ook … doe wat aan jezelf Kim … je sociaal gevoel tegenover je medemensen staat op een laag pitje!

Een trouwe bezoeker … iemand die mijn blog dagelijks op de voet volgt en me de beste opmerkingen geeft! Knorretje! Ongetwijfeld de nummer 1! Mijn beste vriend … jij daar … dat lieve knuffeltje waar ik al mijn verhalen aan kwijt kan …

Op men oude blog schreef een zekere Ann een laatste reactie; Van hier af laat ik je los Kim, van hier af laat ik je gaan…

Het raakte mij ja …  en dacht? Waarom niet hé?