Maar echt, het is lijden, schreeuwen … al zijn het enkele druppels water die ik in mijn keel laat lopen … voldoende om mij in een hoestbui van enkele minuten te brengen, en maar hoesten, kuchen, schreeuwen, de longen uit mijn lichaam puffen … om uiteindelijk zonder druppels uitgeput te moeten toegeven dat het niet meer gaat …

Al zijn er hulpmiddelen, ik heb nu iets dat alle drank stroperig maakt waardoor het toch nog een beetje lukt, het is degoutant … kl*te leven!

Update

Bedankt iedereen voor de reacties die ik heb gekregen de laatste dagen! Het is me meer dan een steun, alleen al het idee dat zoveel onbekende mensen toch aan me denken & me vooruit willen helpen! Verder heb ik ook verschillende suggesties gekregen voor de pijn & ongemakken draaglijker te maken, ook bedankt hiervoor! Ik ga hierbij wel zeggen dat ik van de meeste al op de hoogte ben of goed geïnformeerd ben (zoals palliatieve verzorging).

Opereren? Alleen als het nog zin heeft (Nieuwsblad.be)
Patiënten die op sterven na dood zijn, moeten volgens CD&V niet langer geopereerd of behandeld worden. ‘Als het echt geen zin meer heeft, moet de gemeenschap ook geen onverantwoorde kosten maken’, zegt Kamerlid Luc Goutry namens zijn partij. Die wil hiermee het debat over de betaalbaarheid van onze gezondheidszorg op gang trekken.

Hiermee komt de realiteit natuurlijk wel heel dichtbij, maar ik blijft toch achter mijn ~ dit standpunt staan, zelfs al zou dit van toepassing zijn op mij, maar alleen zolang wij mensen de vrije keuze hebben.

Update

In de enkele reacties op dit artikel zijn er mensen die suggereren dat er elders kan bespaard worden of dat er andere oplossingen zijn, ik wil hier toch even op ingaan … vooral omdat we verder moeten durven kijken, het is geen probleem van vandaag, niet van morgen, niet van dit land … het is een probleem van de toekomst. Ik doel dan ook niet zo specifiek op het systeem dat we vandaag kennen maar hoe we gaan moeten evolueren naar een systeem als we ooit nog willen overleven … Misschien spreek ik dan wel over binnen 100 jaar of zelfs 1000 jaar … maar zoals het vandaag is zal het morgen nooit kunnen zijn.

We zijn nu met bijna 7 miljard mensen op dit bolletje als we de statistiek mogen geloven, naar mijn mening, teveel! Het is een illusie om elke inwoner op deze aardbol alle comfort, luxe & geluk te geven zoals wij die hier kennen in onze Westerse Maatschappij. Ik denk dat we al heel tevreden mogen zijn als elke mens hier op aarde kunnen laten genieten van enkele basisbehoeften zoals werk, onderwijs, voedsel, vrede, … laat staan dat we nog eens voor al die mensen een sociaal stelsel moeten gaan creëren met een (bijna) vrije keuze aan gezondheidszorg zoals we hier kennen in ons klein landje. Helaas leeft een mens met emoties, ook ik moet met pijn in het hart zien als ze op TV nog maar eens beelden laten zien van mensen die elders getroffen zijn door een natuurramp, oorlog, …  en ja … mijn hart zegt dat deze mensen geholpen moeten worden, het zou immers onmenselijk zijn om die mensen niet te helpen. Maar ergens stel ik me dan ook een bedenking? Kunnen we wel iedereen helpen? Moeten we iedereen helpen? De natuur is daar een stuk harder in, oudere dieren worden achtergelaten door de kudde, net als zieke of zwakkere dieren … de sterkste overleeft. Zo ervaar ik dat ook voor een stuk met mijn kanker, ik moet overleven, ik moet omdat ik wil leven, omdat ik het recht heb & de wil om de leven. Maar ik bedenk me dan ook dat ik enkel nog kan overleven door de hulp van anderen. Ik ben 100% afhankelijk geworden van anderen, ik leef door jullie, voor jullie … omdat mensen me willen helpen, maar hoe lang gaan we dat volhouden? Vroeg of laat kom je tot het besef dat je niet iedereen kan helpen, dat kunnen we nu al niet … daarom dat ik deze discussie net zo belangrijk vind, dat we niet alleen beseffen dat het niet kan maar dat we ook een oplossing zoeken die voor iedereen bij wijze spreke zo humaan mogelijk is en zorgen dat er een toekomst is voor iedereen.

Nu met alle zonneschijn vandaag wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik terug in mijn routine leven kan duiken, ik ben enkele kilootjes kwijt geraakt, ik zit nog steeds aan de antibiotica & de celletjes in het bloed moeten hun werk terug hervatten zodat het lichaam klaar is voor de volgende chemo kuur die ik normaal deze week had gekregen, een week uitstel is nu geen grote ramp maar het geeft de de mutanten rond mijn longen net weer iets teveel tijd om hun territorium te vergroten, elke week uitstel is een week minder op het einde zeg ik dan … ik hoop dan ook volgende week er weer klaar voor te zijn zodat ik terug strijd kan leveren & vechten voor een toekomst!