Doorgaan of Doodgaan

Ik ga het kort houden, geen beeldspraak, geen verhaal … maar gewoon even hoe het is … ik kan niets meer drinken of eten! Alles wat ik eet en vooral wat ik drink loopt er uit via de neus, raakt verstrikt in mijn keel & heeft als gevolg dat ik bij elke hap & slok mij verslik, maar dan ook bij alles! Alles! Geen enkele maaltijd, geen enkel tussendoortje, geen enkele verfrissing … het blijft wel steken in de keel! De Oorzaak? Neoplastic Meningitis of hersenvliesontsteking. Gelukkig geen virale of bacteriële welke enorm gevaarlijk is, maar een ontsteking als gevolg van de kanker in mij, het gevolg is nu wel dat er bepaalde zenuwen & spieren niet meer correct werken waaronder mijn spieren om te slikken …

Maar echt, het is lijden, schreeuwen … al zijn het enkele druppels water die ik in mijn keel laat lopen … voldoende om mij in een hoestbui van enkele minuten te brengen, en maar hoesten, kuchen, schreeuwen, de longen uit mijn lichaam puffen … om uiteindelijk zonder druppels uitgeput te moeten toegeven dat het niet meer gaat …

Al zijn er hulpmiddelen, ik heb nu iets dat alle drank stroperig maakt waardoor het toch nog een beetje lukt, het is degoutant … kl*te leven!

Update

Bedankt iedereen voor de reacties die ik heb gekregen de laatste dagen! Het is me meer dan een steun, alleen al het idee dat zoveel onbekende mensen toch aan me denken & me vooruit willen helpen! Verder heb ik ook verschillende suggesties gekregen voor de pijn & ongemakken draaglijker te maken, ook bedankt hiervoor! Ik ga hierbij wel zeggen dat ik van de meeste al op de hoogte ben of goed geïnformeerd ben (zoals palliatieve verzorging).

Chemo! Ja, Koorts, Ja! … en toen was het oei … koorts? lap … dat is niet goed, en nog slechter was het bloed ook … tijd om de grote alarmbel te laten afgaan maar het lichaam blijft verbazen & de professor ook … ik had wel pijn, veel pijn zelfs maar geen pijn zoals pijn … ik voelde me stram, stijf, … net of ik al de hele dag met 100kg op men schouders had liggen lopen, alsof ik een ridder was uit de Middeleeuwen in een harnas, moe was ik ook … moe en moe … ik geraakte geen meter vooruit & was bij elke zucht uitgeput. Toch had ik plots terug hoop, ik kreeg toch chemo, mocht naar huis & kreeg er nog eens extra pillen bij . De chemo is vanaf nu wel terug via de baxter, dus vandaag (vrijdag) is het de 3de & laatste dag dat ze mij weer even aan de bar mogen koppelen, het was dan ook dringend want de afgelopen weken is heel mijn behandeling een beetje in het honderd gelopen door kleine & grote fysieke ongemakken. Een na-zucht van de zware & vooral grijze winter die me nog even wou binnen houden. Maar dat ik dus gisteren toch terug naar huis mocht was een grote verrassing, ik heb er op statistiek & papier nog nooit zo’ slecht voorgestaan maar ergens voel ik me best wel OK, maar het zal weer afwachten worden, het zit me echt niet mee de laatste maanden qua gezondheid, teveel downs, te weinig ups en het gevoel dat alles wat achteruit gaat is niet langer te ontkennen. Ik heb dan ook belangrijke beslissingen genomen voor de toekomst zoals het overwegen & bewust kiezen voor euthanasie mocht ik op een dag teveel afhankelijk worden van medicatie / zorg en niet langer zelfstandig verder kan leven. Uiteraard kan je hier geen datum op zetten, maar de beslissing heb ik wel genomen. Voor mij gaat het leven (de toekomst) nu dus nog even verder, tot na de zomer … een laatste keer alles halen wat er uit mijn lichaam valt te halen, nog steeds hopende natuurlijk op dat laatste beetje geluk dat ik ooit zou genezen, maar ook met het besef dat het de laatste keer kan zijn, maar tot dan … is het doorgaan, dat doodgaan is voor er na …

Mijn laatste dag van men chemo kuur, nog nooit heb ik ze tot op vandaag zo goed ervaren, ik voel(de) me zelfs beter dan wanneer ik niet aan de chemo pillen zit met uitzondering van vandaag, men laatste dag … vandaag mis ik iets, de swing & fut van afgelopen week heb ik precies ergens achter gelaten & vergeten in men dromen vannacht … maar voor één keer kijken we dan eens achteruit, het is tenslotte maar de laatste dag, nog één pilletje vanavond en mijn lichaam heeft zijn dosis weer gehad om er enkele weken tegenaan te kunnen, om de strijd aan te gaan met het kwaad in mij … alleen mis ik een iets vandaag, mijn leger is niet compleet, hun aanvoerder waar ze naar opkijken is niet waar hij hoort te zijn …

De ontsteking is zo goed als verdwenen & de operatie is zonder noemenswaardige problemen verlopen, ik heb me zelfs meer druk gemaakt aan de lange wachttijden in het OK … anderhalf uur voor men is gestart & nog eens 2 uur voor ze me terug brachten naar de kamer, de hele operatie zelf was op een half uurtje al voorbij! Ik ben dan ook heel blij dat alles zonder problemen verlopen is, want eerlijk, ik had er niet heel veel vertrouwen in! Vooral omdat mijn medische voorgeschiedenis één is met vallen & opstaan, ik was / ben steeds een uitzondering op de regel, een slachtoffer van de wet van Murphy zeg maar …

Nu met alle zonneschijn vandaag wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik terug in mijn routine leven kan duiken, ik ben enkele kilootjes kwijt geraakt, ik zit nog steeds aan de antibiotica & de celletjes in het bloed moeten hun werk terug hervatten zodat het lichaam klaar is voor de volgende chemo kuur die ik normaal deze week had gekregen, een week uitstel is nu geen grote ramp maar het geeft de de mutanten rond mijn longen net weer iets teveel tijd om hun territorium te vergroten, elke week uitstel is een week minder op het einde zeg ik dan … ik hoop dan ook volgende week er weer klaar voor te zijn zodat ik terug strijd kan leveren & vechten voor een toekomst!

Het zonnetje kan niet altijd schijnen … helaas waren het deze keer geen wolken maar de tanden die men planning voor de komende weken (& maanden) een andere wending zullen geven. Afgelopen weekend ben ik dan ook ergens tussen hap & kauw een stuk tand verloren van een kies links onderaan, op zich geen ramp, ik weet wel dat ze beetje bij afbrokkelen maar dat ze ook kunnen ontsteken had ik niet voorzien … dinsdagmiddag liep het dan ook helemaal fout, koorts, pijn & zwelling, reden te meer om de spoed van UZ Leuven te bezoeken … Het resultaat is nu een opgezwollen kaak, zoals een doorsnee voetbalfan wel vaker heeft … Gelukkig is de pijn vandaag (donderdag) al bijna verdwenen & de zwelling draaglijk dankzij de antibiotica die ik hier krijg in het ziekenhuis, het langere verhaal is nu wel dat ik volgende week dinsdag onder het mes moet om de tand onder volledige verdoving operatief te laten verwijderen, gelukkig gunnen de dokters mij nog een weekend thuis om een laatste keer te genieten van frietjes & andere lekkernijen, maar misschien is het ook wel een laatste keer omdat de operatie dinsdag niet volledig zonder risico is, een tand trekken is door mijn medische voorgeschiedenis & behandeling geen routine klus, niet dat ik er van zal sterven maar het herstel zou wel eens een moeizame weg kunnen zijn, uiteraard hopen we daar niet op en gaan we voor het meest optimistische resultaat … maar tot dan, afwachten … weeral …

Nee, geen geschrijfsel over koetjes & kalfjes, even waar het echt om gaat … het is koud, veel te koud! Zelfs met dure ski-handschoenen durf ik wedden dat een ijslolly meer temperatuur heeft dan mijn vingers! Ook de omgeving rond mijn longen bestaat uit meer hobbels & bulten dan menig wegdek dezer dagen, vooral in men linkerzij … onder de schouder, beetje meer naar het midden … ja daar zit hij! Koning bult die mij ‘s nachts wakker houdt van de pijn … pijn bij elk zuchtje wind dat er door mijn longen passeert … tijd om mij te depanneren zou ik zeggen! En dan hebben we het nog gehad over mijn carrosserie die overal piept & versleten is bij de minste beweging …

Vandaag moet ik weer bergen beklimmen, de Gasthuisberg! Gelukkig is er een kabellift en moet ik niet zo heel veel moeite doen om op het 4de niveau te geraken, het moeilijkste gedeelte van de klim is het lange wandelpad naar de beige berghut op de top. Éénmaal aangekomen word ik opgewacht door jodelende witte berg-assistenten & dokters. Gelukkig moet ik niet lang wachten en mag ik onmiddellijk mijn bijdrage doen voor de bloed-collecte, een gulle collecte zonder al teveel afwijkingen, als beloning mag ik dan mijn speciale berg-pillen meenemen waar ik volgende week elke dag plezier aan ga beleven! Het enigste wat eigenlijk ontbrak was sneeuw … een mooi wit tapijt waar ik me in zou kunnen uitleven! Maar wie weet … misschien een volgende keer?

Zoom … zoom … zoveel werken hadden ze ermee om uit te zoeken of mijn tumoren nu gegroeid waren of gekrompen! Het antwoord is beide, de grootste tumor is momenteel even op dieet en de kleintjes voelen zich iets minder klein! Kort gezegd; de tumoren zijn het afgelopen half jaar stabiel gebleven! Stabiel stabiel … het klinkt bijna beter als ze zijn weg . Natuurlijk zijn we nu gelukkig, een beetje meer optimist tot in de kist & vooral opgelucht! Uiteraard is dat stiekem duiveltje daar nog ergens dat mij liefst op (onder) de grond houdt dus gerust ben je natuurlijk nooit … voor mezelf is het dan ook vooral weer 6 maanden dat ik overleefd heb zonder er op achteruit te gaan … op naar de volgende!

Goed, slecht, goed, slecht … nee goed! Vandaag gaat het goed! Heel goed … actief, levendig … maar dat zal ook wel komen door de liters cola die in mijn lichaam zitten … maandag zal het andere koek euh drank zijn … beetje transparant zodat ik beter onder de scanner zichtbaar ben, nu hopen dat ze mijn verborgen schatten niet vinden die ik stiekem verstopt heb … een archeoloog zou dagen bezig zijn met het onderzoeken van mijn lichaam, op zoek naar die ene tumor! Maar zoals je kan lezen … het gaat dus goed met mij vandaag toch …