Niet doorgaan maar ondergaan is eigenlijk een betere benaming … vandaag voor de “eerste” keer de echte realiteit tegengekomen … moeten beseffen dat mijn zelfstandigheid lang niet meer is wat het was en het ook niet meer zal verbeteren … het ging nochtans maar over die 5 minuten dat ik moet rechtstaan om mezelf even op te frissen & een korte douche te nemen … 5 minuten rechtstaan … maar 5 minuten … het zijn 5 minuten op men hulp-stoeltje geworden, nat van het water, nat van de tranen … dan vraag ik me af; is dit nu doorgaan of ondergaan?
Update; aan iedereen die een berichtje heeft achtergelaten, echt bedankt voor jullie reacties! Het doet me zeker iets, ook al zijn het maar korte tekst berichtjes, het geeft me terug een goed & vertrouwd gevoel, wetende dat er mensen zijn die aan me denken. Ook al ken ik jullie helemaal niet in het echt leven, het geeft me tenminste terug de moed om er blijven in te geloven, dat ik de strijd niet mag opgeven & in de eerste plaats moet doorgaan … ik heb er geen woorden voor, maar simpel uitgedrukt; bedankt allemaal! Ik ben blij dat ik ergens op jullie kan rekenen!
Kim,
Ik begrijp dat je dit ziet als ondergaan. Het moet inderdaad verschrikkelijk zijn om te moeten vaststellen dat je kwaliteit aan het inboeden bent. Geniet toch maar van de mooie en goede momenten met al wie je lief is.
Maggy.
Ik kijk iedere dag naar berichtjes van jullie 3 en verbaas me steeds weer over jullie geestelijke kracht en doorzettingsvermogen, maar het doet mij heel veel verdriet dat jullie zo moeten vechten op dit moment en dan Kim, ik heb een zoon van jouw leeftijd, ik wil er niet aan denken wat…als….
We wonen in nederland maar leven heel erg met jullie en zeker met jou mee.
Heel veel sterkte en we denken aan jullie.
Hennie
Dag Kim, woorden om te troosten heb ik niet,wil alleen laten weten dat ik aan je denk .
Dat ik dankbaar ben om al je schrijfsels.
Tinne
Kim, ik volg je al sinds het programma en heb nog nooit gereageerd, maar iets in mij zegt dat ik het nu wel moet doen. Ik zou je graag komen helpen, maar dat zou ook maar raar zijn, opeens een wildvreemde aan je bed
en ik ben ervan overtuigd dat Anneke en je mama hun uiterste best doen om het jou naar je zin te maken. Dus ik kom niet af, wees gerust 
‘t is alleen de vrouwelijke ‘zorg’kant in mij die efkes naar boven komt…
Komaan eh Kim, probeer uit elke dag minstens één mooi ding te halen waarvoor je het nog de moeite blijft vinden om te vechten, door te gaan, te ondergaan, niet onder te gaan…
Wij, bloggers, zien je (ook) graag!
Dikke kus! Ine
Dag Kim,
Wat moet ik hierop antwoorden. Het moet vreselijk zijn als je merkt dat het niet meer gaat! Woede, frustraties, verdriet, wanhoop,angst, pijn … alles komt op zo’n momenten naar boven hé! Toch blijf ik voor jou hopen dat het weer wat beter zal gaan. Weer wat kan gaan genieten, ook al is het maar van kleine dingen …
Kim, ik wens je veel sterkte! Ook hier zal mijn kaarsje blijven branden!
Petra
Ma Kim toch, lees steeds op jouw blog maar nog nooit iets geschreven, jammer eigenlijk want je bent een grote meneer. Maar wanneer ik dit laatste lees ben ik nie goe, beseffen dat je écht niets of toch nog weinig kunt, wij kunnen dat niet begrijpen…. Ik denk aan je en je mama en Anneke…. woorden heb ik niet maar tracht toch op d’een of d’ander manier te genieten…. ik voel me zo nietig omdat niemand je kan helpen…..
Kim,
hoe moeilijk’t nu ook vr jou en je dierbaren is,
laat’t AUB nog effe doorgaan voor je zijn,
en tracht van iedere seconde te genieten,
want één daarvan zal de laatst zijn,
n dikke knuffel,
Anja
Och Kim, wat moet dit voor jou lastig zijn, die zelfstandigheid langzaam maar zeker kwijt te spelen…
Nog veel sterkte… ik heb respect voor elke beslissing die je neemt… ik ben heel blij jou te hebben mogen leren kennen via de blog…
Voorzichtige knuffel,
Karine
Hoi Kim,
Ik vind het erg te moeten lezen dat het niet goed met je gaat.
Kan me waarschijnlijk ook niet voorstellen hoe het voelt om zo stukje bij stukje jezelf te moeten verliezen.
Dikke knuffel !
Annick uit Essen
5 minuutjes….zooo snel voorbij voor mij….voor jou een eeuwigheid..ik wou dat ik wist wat te zeggen om je op te beuren,maar ik weet het niet.
Doorgaan of ondergaan….aleen jij zal voelen waar de grens ligt…
Verdorie zo moeilijk hé…
Hey Kim,
Ik wil u een dikke knuffel sturen …dit moet echt verschrikkelijk zijn voor je.
Kim sorry , ik geraak niet uit mijn woorden..hoop echt het beste voor je
veel liefs xxx
beste kim,
zolang het mogelijk is BLIJVEN DOORGAAN!!! Ik ken die rotziekte door en door…heb mijn vriendin in 2006 ook aan kanker verloren….DOORGAAN DOORGAAN zolang het verantwoord is, elke dag is een overwinning tegen deze……( sorry maar ik wil hier niks schrijven want dat zou niet katholiek zijn…)
Wens jou geweeldig veeeeel moed en leef enorm met je mee…
Grtz….Werner….
Beste Kim,
Die grote klok zit in mijn gedachten sinds je erover geschreven hebt.
Maar veel langer al zijn je geschriften splinters die in mijn hoofd worden geslagen.
Samen met velen wil ik de realiteit een draai geven en jouw wereld veranderen.
Ik tracht me voor te stellen hoe je je voelt en wat er allemaal door je heengaat.
De trips naar Leuven, medicaties, diagnoses, vooruitzichten…
Ook de mooie dingen, de reis naar Legoland of de nieuwe dingen die je ontdekt op het net…
Zoals die grappige Lego radio, en weet je : ik heb er zo eentje aangeschaft en gebruik hem dagelijks en moet dan steeds aan je denken.
In een fast foreward modus je eigen evolutie observeren.
Ik vraag me af of de luciditeit en helderheid waarmee je dit alles doorstaat niet iets goeds is.
Gemakshalve laat ik de pijnen buiten beschouwing, want dat is wel een heel erg zwak punt in mijn veronderstelling.
Maar je vermogen dit te doorstaan en te delen….,
Op jou prachtige blog lees en voel ik de warmte en genegenheid van zoveel mensen naar je toestromen.
Een dam tegen slechte eenzame gedachten.
Zolang die heldere kop van je recht staat zul je die warmte en genegenheid blijven voelen
Het is niet voldoende,
Komaan, we schoppen er opnieuw tegen aan…
Op naar de 26 : naar koelere dagen, naar minder pijn, en naar meer plezier…
En als ik het goed heb, eerst nog naar de zee….
In West Vlaanderen zeggen ze
“Een beetje mé ne keer…”
Hartelijke Groet
luc
Kim,
Sterkte !!
Je bent zo’n lieve jongen…..optimistisch, realistisch …..en ik weet eigenlijk niet wat ik kan, mag of moet zeggen. Ik hoop dat alles voor jou mag verlopen zoals jij het zelf wil. Ik denk héél véél aan jou…. Maar daar ben jij niet mee geholpen, ik weet dat wel.
Er zijn geen woorden voor verdriet Kim,
Dan kan alleen een hand, een oog nog spreken
En dit woordeloze teken…wordt dan “Troost” geheten.
ik hoop dat ons aller medeleven een troost voor je mag zijn. Ik hoop dat je nooit opgeeft…..maar wie ben ik !!! In gedachten ben je héél dikwijls bij me.
Tot later Kim, en hopelijk is dit dan héééééééél vééééééééééél later ……
Respect Kim, héél véél respect.
Dag Kim,
Het is doorgaan en ondergaan tegelijk.Ik zou zeggen ; vraag aan de dokters wat ze verwachten zodanig dat je keuzes kan maken over de grens. De grens van hoever je wil gaan.
Het is bijzonder moeilijk en het vraagt een gigantische mentale inspanning maar nadien komt er misschien terug geestesrust. Dat wens ik je van harte, het hervinden van mentale rust.
liefs,
pascale
Kim toch, al heb je ontelbare hulpstukken nodig,je blijft Kim. Je blijft die man met je ontelbare gaven. Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn om dit te moeten ondergaan. En het zal duidelijk worden hoelang je kan doorgaan…
De allerbeste groeten
beste kim
geef de moed alsjeblieft niet op en hou vol hoor
heel veel sterkte
Hey kim,
Ik he heb er ook geen woorden voor, geen woorden kunnen je helpen en troosten wellicht ook niet. We hadden het er vandaag ook over op het werk. Iemand haar mama is volledig haar zelfstandigheid kwijt, het moet zo verschrikkelijk zijn. 5 min voor ons idd in een wip voorbij voor jouw zo’n opgave…
Hopelijk kan je toch genieten van de kleine dingen in het leven, al hebben wij die van alles nog kunnen, wellicht makkelijk praten!
veel sterkte kim!!
KIm,
Gisteren zag mijn man je in je rolwagen aan de bank waar je woont. Ik moet zeggen hij kan met de computer niet overweg maar ik vertel hem wel veel over je. Hj kwam thuis en was stik kapot omdat hij zó geschrokken was van dat jong leven dat zo fragiel geworden was en toch nog de moed heeft om buiten te komen. Kim maak van de dagen die nog kunnen , hoewel het verschrikkelijk moeilijk moet zijn, toch nog leefbare dagen met gelukkige momenten. Het moet voor jou heel erg moeilijk om niet te zeggen onmogelijk zijn die stijle trap naar je appartement op te komen. Uit de grond van mijn hart, ik wou dat ik U kon helpen. De temperatuur buiten is nu héél wat aangenamer geworden en daarom hoop ik toch dat je nog buiten kan komen al is het met de hulp van uw familie en vrienden. Neem die hulp graag aan Kim want ze zal U héél graag geboden zijn.
Nekeer de tranen van onmacht laten lopen lucht een beetje op , het leven op deze wereld is niet eerlijk man en één ding weten we allen zeker, we moeten allemaal gaan, maar zelfs dat is niet voor iedereen gelijk. Put nog een beetje kracht uit de schone momenten en het feit dat we U helemaal niet willen en kunnen missen. Kim héél véél sterkte en de kracht om niet in angst te moeten leven.
Vera G
dag kim groetjes van ons en vooral veel sterkte en niet te veel pijn ook groetjes aan uw ma uw blog laat ons beseffen hoe hard het leven kan zijn en wij maar klagen over de warmte maar ik weet dat u zult doorgaan en nog fijne momenten maar wij zullen u niet vergeten
hoi,
ook ik reageer hier voor het eerst in de hoop dat je er misschien wat aan hebt, of misschien ook niet, maar ja, wat kan een wildvreemde meer doen, nietwaar.
Neen, op een stoeltje in de douche, dat is maar niets, dat is voor oude mensen, toch ?
en dan dat geklungel en alles drijfnat, dat lijkt nergens op, dus zal je zeker flink balen
maarrrrrrrrrrr
ondergaan zal je niet doen, verzuipen ook niet, neen hoor, je zal doorgaan, en weet je waarom ?
omdat je, ondanks alles, helder en sterk bent en zolang het in je koppie nog goed zit, dan moet je ervoor gaan,
ik wens het je toe !
Beste Kim ,ik weet niet wat schrijven ,maar weet dat we dagelijks aan u denken en over u praten .
Wij kennen u van toen ge samen met Ketty aan zee was .
Veel moed voor u en uw geliefden.
Mama van Ketty
Dag Kim,
Ik weet niet wat zeggen , maar toch dit geniet nog met volle teugen van de nog goede momenten. Ik denk aan je. Nog een hele groooooote knuffel en nog heel veel sterkte.
Martine
Beste Kim,
Ja het is pijnlijk en lastig om lezen, om te ‘voelen’ hoe moeilijk en zwaar het voor je is, en je drukt het weer heel goed uit, het zal zeker ‘ondergaan’ zijn, ondergaan om te kunnen ‘doorgaan’ !
Het is lastig omdat we met z’n velen echt heel oprecht ‘ iets ‘ zouden willen doen, of toch op z’n minst iets zouden willen kunnen zeggen, uiten naar jou toe, ‘ iets ‘ dat je zou kunnen helpen, ‘iets ‘ wat je lijden zou kunnen verlichten !!! Machteloos .. en toch ! Ik voel doorheen alle woorden, de ware kracht van mee-leven. Mee-leven, mee-lijden, mee-dragen, jou Kim en je geliefden , Anneke, je mama, die zo heel liefdevol voor je zorgen, zo heel dicht bij je zijn, ..ja ook hen mee-dragen doorheen deze moeilijke tijd.
Beste Kim, je lichaam verliest aan kracht… en dat is zeer zwaar om dragen zeker om dat je nog z’n jonge man bent , maar ik voel hoezeer je ‘binnen in je’ , je eigen ‘Kim’ je ‘zijn’ alsmaar krachtiger wordt , ongelooflijk hoe sterk je van binnenuit komt !!! Je bent een heel sterk en bijzonder mens, en ik kan alleen mijn diepste respect en dankbaarheid weer uiten, dankje Kim om dat meest intieme van je leven met ons te blijven delen en ons toe te laten, die weg met jou te mogen gaan…en zoveel van je te mogen leren!!! Ik zou in leeftijd wel jouw moeder kunnen zijn, en ik ben het die van jou echte ‘levenslessen’ krijg ! Kim deze zou ik nooit meer willen vergeten .
Vanuit het diepste van mijn wezen, Kim ik dank je, en ik draag je in mijn hart en blijf met je verbonden !
Ik wens dat elke dag jou ook nog heel intense momenten brengt, mooie momenten van samenzijn, van ontmoeten, van liefdevol samenzijn, momenten van geluk ondanks alle pijn !!!
Dankje Kim !
Veel sterkte en moed aan iedereen.
Maria-Héléna
trop is teveel en teveel is trop.
net als luc dacht ik even dat die heldere geest van jou toch de moeite is om ermee door te gaan, maar eigenlijk denk ik nu dat het misschien eerder een handicap is en wat meer is, heel egoïstisch van mij : ik wil die nog niet missen. net als zovelen hier heb ik het gevoel dat je “een vriend” bent.
doorgaan of ondergaan op een bepaald punt is dat hetzelfde. er is tussen de uitersten van er tegen vechten of je er aan overgeven ook nog de mogelijkheid om er mee om te gaan. maar het moet voor JOU de moeite waard zijn, JIJ moet je er geestelijk goed bij voelen. en dat is jou persoonlijke keuze, waar ik alle respect voor heb ook al zou die inhouden dat ik je snel zou moeten “missen”, maar dat is dan het stuk waar ik en met mij zovele anderen zelf mee moet omgaan.
heel veel liefs
marre
Kim
Ik vind het verschrikkelijk voor jou en leef heel erg met je mee. Moest ik je maar kunnen troosten …
Toch veel sterkte !
Ik schreef het je héééél in’t begin al eens… als medeleven én sympathie de pijn,onmacht,verdriet,…
konden verzachten, ze zou nog nouwelijks bestaan !!! Kim, jong, ik wou dat ik méér voor je kon doen, ik weet wat “afzien” is, eerst mijn nonkel, nu de andere en ook nog eens mijn schoonbroer die nog véél en véél te jong is, meer doen dan er te zijn en geregeld mee naar’t ZH gaan kan ik niet doen, het is zoals je zegt, je moet het ondergaan, sommigen noemen het vechten, maar hoe je het ook draait of keert, het blijft “ondergaan”, of je nu wil of niet, véchten moet je omdat er geen alternatief is.
Ik zie je daar in gedachten zitten in de douche, tranen van onmacht en frustratie, zoveel nog willen maar niet kunnen, ik sla de handdoek rond je lichaam en ik neem je eens goed vast en ween gewoon ‘n flinke pot met je mee, wat moet ik anders ???
Kanker heb je niet alleen, heel je omgeving maakt hetzelfde mee, ook zij moeten het “ondergaan”, je eigen kind/vriend zo zien lijden, daar zijn geen woorden voor Kim.
Ik sluit me verder aan bij al deze bloggers, en hoop dat onze warmte voor jou ‘n warme deken is waar je je kunt warmen en koesteren, je bent in mijn gedachten Kim, RESPECT !!!
Jij bent een straffe gast , ben ook heel blij dat wij iets kunnen betekenen voor jou
Weet dat je bij veel mensen in ons hartje zit
Dikke knuffel , liefs Lili uit MM
Dag Kim,
soms kan ik het niet verwoorden maar
ik denk véél aan jullie.
Steeds als ik lego zie denk ik aan jullie mooie citytrip naar Denemarken.
Gisteren was je een vrolijk kind die in gedachten met een legoschuttle door de ruimte kliefde.
Vandaag ben je een jongvolwassene die vecht tegen kanker.
Het klinkt banaal maar als ik lego in mijn handen neem denk ik aan jou.
Ook al ken ik je niet persoonlijk ik voel je in mijn hart.
Ik voel je moed.
Ik hoop dat je niet véél pijn hebt. Gelukkig is het nu buiten frisser.
Het ga je goed jongen.
Roos
Beste Kim,
Geef nog niet op,trek je op aan jou Anneke en familie en vrienden ,je hebt al zoveel doorstaan
in je leven en je bent nog zo jong.ik weet dat het zwaar is als je jezelf niet kan behelpen ,ik heb het zelf ook meegemaakt,alles moeten laten doen door een ander,ik heb wel geen kanker maar ik ben al thuis van december en als alles meegaat zal ik in2011 terug kunnen werken en er zijn bij mij ook veel traantjes gevloeid.maar het vershil is dat jij beetje bij beetje steeds minder kan en je leven zou op jou leeftijd pas moeten beginnen.zelf hebben we momenteel ook twee kankerpatienten in de familie,mijn broer is dinsdag na eerst 9weken chemo dinsdag geopereerd van maagkanker 51 jaar jong en een neef van amper 18 lentes jong is vorige week voor de tweede maal met een tussentijd van amper 11 maand geopereed van teelbalkanker ,nu hebben ze al zijn klieren in de buik moeten wegnemen,
zulke dingen als kanker bij jonge mensen ,dat zou niet mogen bestaan.Ik wens je nog veel moed en sterkte en geef je nog niet gewonnen !ik volg jullie al vanaf het begin op de blog en hoop jullie nog lang te mogen kennen ook al ist maar van de blog.
Heel veel sterkte en moed om door te gaan.
vele knuffels,Christiane en familie
Sterke en lieve Kim, vanuit Nederland volg ik jou al die tijd al. Ik heb de TV reeks met Kobe gezien en ben jullie daarna met veel interesse, medegevoel en vooral respect blijven volgen. Wat een kracht stralen jullie uit terwijl ik me o zo goed kan voorstellen dat je de moed af en toe verliest, maar dat doe je niet – chapeau. Jongen, houd moed en heel veel sterkte, ook in Nederland leven wij met je mee.
Wij denken en duimen voor je !
Is er iets wat we nog kunnen doen, maar er niet aan denken? Laat het aub weten. groetjes
Kim, het doet echt plezier te lezen dat onze mailtjes je kracht geven. Je bent me er een hoor. Ik vind het superlief dat jij niet eens opstandig bent maar ondanks alles zo dankbaar. Kim ik blijf duimen dat er toch nog betere vooruitzichten komen dan verwacht. En Kim, ondanks het feit dat ik je niet ken zal ik je voor altijd in mijn hart en in mijn hoofd dragen.
Heel heel veel sterkte,
kus van mimi
Dag Kim
Het zal zeker niet gemakkelijk zijn voor u en uw familie,maar het is toch altijd de moeite om te vechten,wij denken aan u en hopen dat het toch wat beter wordt,
vele lieve groeten,Liliane
jeetje Kim, ik kom heel vaak piepen. Ik ken je niet van ziens, ik ken je ma enkel van horens aan de lijn. Een fijne madame om mee te praten, echt waar ik meen het. Ze is zo super bezorgd om jou, omdat jij ook je lijdensweg laat me toe het zo te noemen zo moedig draagt. Ja wat voor ons een makkie is, is voor jou hardlabeur. Maar geniet dan toch van je douche op je hulp-stoeltje het brengt je toch wat afkoeling in de tijd van het hete te hete warme weer. Geniet van de waterstraaltjes om je heen. Geniet van het leven en van de dagelijkse dingen zoals je het ook maar wenst. En weet dat je in deze mooie te warme zomertijd niet alleen staat. We duimen voor jullie elke dag opnieuw. Elke dag dat voor jullie een beproeving is zitten we aan jullie te denken. Jullie 3 hebben onze wereld iets geschonken waardoor ook wij gewone sukkels des leven die zich ergeren aan stomme dingen leren relativeren. En zeggen och shit man waarom maak ik me nu weer druk. Het leven is te mooi om er niet van te genieten. Door je moed en inzet komen wij in een bredere wereld terecht. Bedankt lieve Kim voor deze belangrijke levensles waar de gewone mens niet altijd bij stilstaat : geniet terwijl je kan, ga door terwijl het kan, en zie elkaar graag terwijl het kan.
We duimen en branden kaarsjes in alle mogelijke vormen in alle mogelijke kleuren, konden we daarmee je dag maar wat mee opfleuren.
Geniet van de afkoeling die nu in aantocht is, hopelijk blijven jullie gespaard van de hevige onweders, je hebt al genoeg aan je hoofd. Bedankt voor je fijne berichtjes ook al zijn ze harde realiteit. Tot horens op de blog.
grt heidi
Beste Kim,
Hartelijk bedankt voor je mooie reactie…da’s ook weer echt wel ‘ Kim ‘, mooi en krachtig is dat !!!
We blijven intens aan de denken en met je meegaan.
‘t Ga je goed Kim.
Maria-Héléna
Dag Kim,
Ik hoop net als al de andere dat je de moed er kan inhouden… moeilijk de juiste woorden te vinden… ik wens je echt alle goeds en heel veel kracht!!!
Dikke knuffel, heel veel liefs,
Marina
Lieve Kim,heb al een tijdje niet op de blog geweest. Maar ik vergeet je niet. Denk vaak aan jullie. Vind het jammer dat je dat allemaal moet meemaken. Tis niet fair he….dit verdient niemand. Heb de blog wat losgelaten …het meeleven doet mij soms zoon pijn. Konden we jou maar helpen. Maar bij het lezen van je reactie merk ik dat het jou steun geeft dat we op de blog reageren. Maar uit het oog is niet uit het HART. Ik vergeet jullie niet en wens jou en je familie en vrienden veel sterkte toe. Nog een dikke welgemeende knuffel x
Kim,
niets kan ik zeggen om je te helpen en te troosten, maar niets zeggen betekent ook stilte, en in deze stilte wens ik je …ja wat wens ik je ??? dezelfde kracht dewelke je tot nog toe kon opbrengen om door te gaan. Veel begrip en een dikke proficiat man voor je doorzettingsvermogen na alles.
Sterkte
Rozie
Dag Kim,
Ik sluit mij aan bij alle reactie’s die jij hier gekregen hebt maar vooral de woorden van Marre zeggen wat ik op dit moment voel bij het lezen van uw bericht
Ge weet ondertussen wel dat ik uw schrijftstijl echt apprecieer en dat ik uw gedachtengang heel boeiend vindt daarom ne dikke MERCI om al die keren dat gij mij hier ondanks de dikke miserie waarin gij zit hebt doen glimlachen, om al die keren dat ik verwonderd was om zoveel wijsheid bij een zo jong iemand te horen ,en MERCI Kim om al die keren dat uw schrijven mij deed beseffen wat een geluk het is om in het leven een beetje gezond te zijn
Kim ik hoop dat er nog genoeg mooie momenten zijn om te koesteren zodat de slechte nog niet de bovenhand krijgen maar dat is een beslissing die jij en jij alleen moet nemen
Wat en wanneer jij beslist het zal de juiste zijn, daar ben ik van overtuigd
Dikke knuff ,
Noella
Veel sterkte.
Ik heb nog nooit een berichtje achtergelaten, maar volg je wel nog steeds en wou je dit laten weten.
Dag Kim,
Ook ik wil je graag een hart onder de riem steken en je laten weten dat we aan je denken. Ook wij hebben van kortbij meegemaakt hoe lang ‘slechts’ 5 minuutjes kunnen duren. Weet echter dat wat je me geleerd heb, ik een leven lang mee zal dragen. Soms durf ik zeuren over een futiliteit maar 1 gedachte aan jou en ik sta terug met beide voeten op de grond. Je bent zoveel jonger maar zoveel wijzer. Jammer dat je daarvoor zoveel moet afzien. Weet echter dat er heel veel mensen aan je denken en in gedachten bij je zijn, weet dat we je bewonderen voor je moed en je doorzettingsvermogen. Ik wens je heel veel kracht toe voor de komende tijd.
piep, dag Kim,
zelf even mindere dagen gehad maar ben er weer ze,
tuurlijk moet je proberen door te gaan, maar op jouw manier , zoals we het van je gewend zijn, koppig, vloekend tierend, en zorgen dat je gaat zolang jij het wil, want dat is hoe jij het ziet en dat is hoe de wereld het moet aanvaarden ze.
Tuurlijk willen we dat je doorgaat en vecht,
maar vooral dat je geniet van de dingen die je kan en wil doen.
dikke knuffels
culimieke
Hoi Kim,
ik kan me voorstellen wat er op zo’n moment door je heen gaat. Je zelfstandigheid moeten afgeven is een harde noot om te kraken.
Maar weet dat de mensen die je omringen je met plezier helpen, ook al is het voor jou moeilijk om te aanvaarden.
Veel sterkte en een dikke knuffel.
Annelies
Hoi Kim,
nooit eerder schreef ik op je blog, maar ik kom hier regelmatig lezen, wanneer ik het moeilijk heb om de dingen te relativeren of mij druk maak over onbenulligheden. Jij helpt mij er steeds bovenop.
Wat ik je wou zeggen is, dat het misschien lichamelijk minder gaat, ook ik vind dat verschrikkelijk, maar dat je teksten, je woorden, ondanks alles, even sterk blijven.
En dat Kim, kunnen ze je nooit afnemen! Ik bewonder je Kim en ondanks het feit dat je lichaam zwakker wordt, geeft jij mij met die ongelooflijk sterke persoonlijkheid van je, dagelijks kracht!
Ik hoop dat ik je op deze manier wat sterkte kan teruggeven…
Sofie
Dag Kim,
Het is de eerste keer dat ik reageer op jullie blog, die ik nochtans bijna dagelijks bekijk. Heel dikwijls heb ik al gedacht om jou te schrijven, maar iets weerhield me ervan. Nu je zelf schrijft dat de reacties je deugd doen, vind ik het gemakkelijker.
Ik bewonder zo aan jou dat je eerlijk en open bent : met al je ups and downs, je kritische geest, je ( beetje) cynisme af en toe, je onzekerheid, je vertrouwen, je angsten, enz …… Bovendien geef je het ook nog dikwijls een maatschappelijke betekenis …. Dat vind ik zo mooi.
Ik wens je nog veel sterkte en nog voldoende kracht en energie om te genieten van de mensen rondom jou, van de zon, van ……. nog zovele dingen.
lieve groeten,
Vera
Veel sterkte en zachte knuffels.
Dominique
Heel veel liefs,
Marina xxx
hoi kim neen we kennen je niet persoonlijk maar wel van t zien , wat ik je wil zeggen is niet te beschrijven hoe moedig je bent daar zijn geen woorden voor , als ik soms je berichten zie staan krijg ik de tranen in mijn ogen ,het raakt me jouw moed en tevens je verdriet je vechtlust , vecht verder jongen zolang als het voor jou draagelijk is en je nog een menswaardig bestaan hebt , er zouden meer mensen eens een voorbeeld nemen aan jou je bent een voorbeeld voor de maatschappij er zijn zoveel lmensen die zich druk maken om futualiteiten ,dt begrijp ik niet jij zeker ook niet hé wat ik je nog wil zeggen hou je sterk en trek je op aan de mensen die je graag zien want da zijn er veel daar ben ik zeker van
Dag Kim, het is de eertse keer dat ik reageer op je blog. Ik volg je elke dag. De manier waarop jij kunt schrijven, vind je zelden. Hetgeen ik voor je voel is vooral respect. Je blijft een kracht waar we veel kunnen uit leren. Ik ben enorm blij je te mogen leren kennen. Hetgeen ik je wens is vooral te kunnen blijven zonder pijn, dat je zelf je beslissingen kan blijven nemen en dat iedereen dit ook zal respecteren. Het ga je goed jongen.
piep, dag Kim,
kom je een knuffeltje geven gewoon omdat ik aan je dacht
knuf knuf mieke
Dag Kim,
Ik wou net als Mieke hierboven laten weten dat ik samen met heel veel mensen aan je blijf denken… erg dat het je niet beter kan maken… dat we niet meer kunnen doen!
Dikke kus,
Marina
Als je wil doorgaan, moet je deze fase ondergaan … Onlosmakelijk mee verbonden …
Net omdat je geest het niet begeeft, zorgen de fysieke ongemakken voor het verschrikkelijk onmenswaardig gevoel. En dit zal je, net omdat je geest het niet begeeft, tot op een bepaald moment aanvaarden. Je zal of hebt voor jezelf de grens getrokken, tot daar en niet verder en ik denk dat ook jij een streepje verder zal gaan maar dat is absoluut begrijpelijk. Niemand van de mensen die van jou houden, zullen minder van je houden omdat je fysiek aftakelt maar jij wel. Het aanvaarden van dit aftakelingsproces, dat is het onmenselijke aan het geheel want ieder mens wil graag fier zijn over zichzelf en net omdat je een fier mens bent, wil je dit niet laten escaleren … Ik zeg je niet om door te gaan, ik zeg je wees trots op wie je bent en het omhulsel is maar een omhulsel …
Lieve Kim,
Heel veel sterkte in deze moeilijke dagen…
Dikke zachte knuffel,
Marina
Kim,
Weet 1 ding: je zijn, je schrijven, je boodschap, je kracht, zijn voor iedereen (zowel mensen die zich wel en niet in jouw situatie bevinden) een les en voorbeeld te noemen.
JIJ hebt ‘zin’ en bent van betekenis.
En dat KIM, is veel waard…erg veel.
En dat zal altijd doorgaan…
Tine
Kim,
Heb lange tijd de blogs gevolgd, en jammerlijk genoeg ermee gestopt een jaar ofzo geleden, ik las vandaag dat Natasha gestorven is en ik ging weer naar jullie blog, en vraag me steeds weer af,
waar halen jullie die onmenselijke kracht vandaan om door te gaan?
Wereldleiders, gevechtssoldaten, olympische kampioenen, niemand is zo sterk als jullie!
Door jullie neem ik het leven toch iets lichter op, neem ik net die beslissing omdat ik aan jullie moet denken, en voor dat kleinigheidje dank ik jullie enorm!
Chris
Hallo dag kim.
Het is even geleden?ma heb zelf even in het hospitaal gelegen.
Wil je zeggen dat ik je zeker niet vergeten ben.
Hou je sterk.en in deze moeilijke dagen van afscheid aan natacha.weet dat we aan je denken.
We zijn in gedachten bij je.lieve groet uit antwerpen ook aan anneke.
Verdonck ingrid
Kim,
Ik weet niet hoe jij u nu voelt. Ik kan het mij enkel voorstellen.
Ik wens u veel sterkte.
Geef de moed niet op. Probeer te genieten van elk moment.
Nele
Hallo Kim,
Ook ik volgde jullie blogs geregeld, maar niet omdat het leven vlug gaat, en er dagelijkse taken zijn te doen, waardoor uiteindelijk weinig tot geen tijd vrij gemaakt wordt om al is het maar eventjes te checken hoe het gaat met iedereen… tja, spijtig dat je door een overlijdensbericht nog maar eens met de neus op de feiten wordt gedrukt van “oei, waar zijn we mee bezig!” Vandaar nog eventjes tijd vrij maken om je veel sterkte te wensen en veel steun te sturen. Zoals ook jij zegt, mensen kennen mekaar niet, maar zielen wel. Ik stuur je dus veel liefde, sterkte en steun in deze moeilijke tijden,
Ik denk geregeld aan jullie. Voor jou en je naaste omgeving: veel liefs gewenst!!!
freia
Dag Kim
Kom regelmatig op je blog eens lezen,
we weten allen je kan niet meer genezen.
Jij zelf wil nu beslist hoe ver je zelf wil gaan,
in je leven heeft al heel veel moeten door staan.
Wij denken er niet aan,maar het leven is toch zo broos,
en de geneeskunde is soms nog altijd machteloos.
Wij kunnen je juist maar het beste toewensen,
je zijt een voorbeeld voor o zovele mensen.
Ben blij je heeft nog zin om door te gaan
al vloeit er soms wel al eens een traan.
Kim als je kan toch nog verder proberen,
maar wat je beslist wij gaan je respecteren.
Kim jongen we gaan met ze allen voor je duimen,
dat het je nog een beetje goed kan gaan.
Hugo
Kim, ik weet niet wat er nu door je gedachten gaat. Heel veel sterkte gewenst met het verlies van een goede vriendin. Hou de moed er in makker. Vind je ongelooflijk sterk en je humor is nog steeds als van mijn beste maateke de Patrick. Groetjes uit Hemiksem
Vera
Ik wilde jou een fijn weekend toe wensen en een dikke knuffel geven x
Dag Kim
Ben je nog steeds aan het volgen en vond dat ik nu toch moest reageren.
Zolang het menswaardig blijft, vecht! Ik weet, het is makkelijker gezegd dan gedaan en ik wens je dan ook in de minder goeie momenten de kracht om door te gaan.
Je bent een fantastische kerel en hou van je soms sappige verhalen. Bijzonder aan jou is het opkomen voor je eigen mening. Dingen durven bespreekbaar maken. Houden zo!
Heel veel moed en een zachte groet.
Reintje
Kim,
CHAPEAU, RESPECT, BEWONDERING
jij moet ons niet bedanken wij danken jouw om in je leven te mogen aanwezig zijn ook in momenten van zorgen en pijn.
Jij bent en blijft Kim, hulpeloos of niet een man om U tegen te zeggen!!!
Sterke voor ieder van jullie.
Dag Kim,
Ik hoop dat het weer iets beter met je gaat! Ik kan begrijpen dat het overlijden van Natacha weer heel wat emoties bij je naar boven haalt! Ik wens je veel sterkte en laat mijn kaarsje verder branden voor jou, Maria en al de andere zieken!
Lieve groetjes,
Petra
Hoe gaat het? Ik hoop zo dat je niet al te veel ongemak hebt, dat je ook nog leuke momenten hebt en dat je het allemaal kan bolwerken in je hoofd… Neem de pijnstillers maar, een pilletje om te slapen mocht dat nodig zijn, en eventueel iets om de gedachten wat draaglijker te maken. Ook heel veel sterkte aan iedereen die je bijstaat.
Dag kim
gewoon even komen dag zeggen?en je laten weten dat we aan je denken.
Lieve groet uit antwerpen.
Ingrid verdonck (schoonzus van patrick)
Kim, het moet hard voor jullie zijn nu Natasha gestorven is.
Ik wens je nog heel veel sterkte toe in het “doorgaan”.
Je hebt voor ons, gezonden en zieken, al zoveel betekent en nog steeds ben je van “levensbelang”
Een voorzichtige knuffel
piep,Hey kim, weer een krabbeltje van mij,
diep aangeslagen door het nieuws van Tash….en dan mijn gedachten die naar jou gaan,
zal zwaar voor je zijn man, stemmen tot weer veel moeilijke gedachten..
maar hoop toch dat je nog veel quality time (verdomme nu schrijf ik hier zelf zo’n stom engelseterm, wij hebben zelf toch een schone taal) wacht ik herpak me, nog veel schoonen tijd(zoals we in antwerpen zeggen) krijgt en geniet van je geliefden en familie en vrienden.
Hier in polders van tnoorden van antwerpen wordt alvast voor je geduimd
knuf knuf en tot de volgende krabbel man
culimieke