Ik ga het kort houden, geen beeldspraak, geen verhaal … maar gewoon even hoe het is … ik kan niets meer drinken of eten! Alles wat ik eet en vooral wat ik drink loopt er uit via de neus, raakt verstrikt in mijn keel & heeft als gevolg dat ik bij elke hap & slok mij verslik, maar dan ook bij alles! Alles! Geen enkele maaltijd, geen enkel tussendoortje, geen enkele verfrissing … het blijft wel steken in de keel! De Oorzaak? Neoplastic Meningitis of hersenvliesontsteking. Gelukkig geen virale of bacteriële welke enorm gevaarlijk is, maar een ontsteking als gevolg van de kanker in mij, het gevolg is nu wel dat er bepaalde zenuwen & spieren niet meer correct werken waaronder mijn spieren om te slikken …
Maar echt, het is lijden, schreeuwen … al zijn het enkele druppels water die ik in mijn keel laat lopen … voldoende om mij in een hoestbui van enkele minuten te brengen, en maar hoesten, kuchen, schreeuwen, de longen uit mijn lichaam puffen … om uiteindelijk zonder druppels uitgeput te moeten toegeven dat het niet meer gaat …
Al zijn er hulpmiddelen, ik heb nu iets dat alle drank stroperig maakt waardoor het toch nog een beetje lukt, het is degoutant … kl*te leven!
Update
Bedankt iedereen voor de reacties die ik heb gekregen de laatste dagen! Het is me meer dan een steun, alleen al het idee dat zoveel onbekende mensen toch aan me denken & me vooruit willen helpen! Verder heb ik ook verschillende suggesties gekregen voor de pijn & ongemakken draaglijker te maken, ook bedankt hiervoor! Ik ga hierbij wel zeggen dat ik van de meeste al op de hoogte ben of goed geïnformeerd ben (zoals palliatieve verzorging).
hoi kim, is inderdaad wel kl*te! Kan mij niet voorstellen hoe frustrerend dit moet zijn! Niet opgeven e!!!
Damn, kim!! ik leef met je mee! probeer er nog ff de moed in te houden en geniet van alle dingen in je omgeving die je lief hebt!
sterkte van ons allemaal: erlend, petra, benny, elouise
x
De tranen springen in mijn ogen als ik je vreselijke berichtje lees… Wat een onmenselijk lijden! Voor wat het waard is, ik denk aan je!
Kim, vreselijk dat je dit er nu weer bij krijgt!
Ik wens je veel sterkte!
Zou je niet willen overwegen naar een dienst palliatieve verzorging te gaan? Ik weet het, het klinkt erg, maar je toestand is nu zo zorgwekkend dat je daar misschien toch de beste verzorging zou krijgen? Daar hebben ze ervaring met hele zieke mensen en kunnen ze ervoor zorgen dat je het zo aangenaam mogelijk hebt, niet? Misschien kan je extra vocht toegediend krijgen en een sonde voor voeding zodat je weer wat op krachten kan komen? En als je wat beter bent terug naar huis gaan?? ‘t Is maar een idee, maar overweeg het misschien toch even.
Kim, het is gewoon niet te geloven… woorden schieten al lang te kort… veel mensen die met je meeleven… spijtig dat we niet meer kunnen doen!
Veel liefs,
Marina
Hoewel velen je in gedachten steunen hoop ik dat je nooit alleen bent of alleen voelt.
Zorg ervoor dat je pijn minimaal is en dat indien nodig vocht en voedsel op een andere wijze worden toegediend.
Je krachtige geest moet niet nodeloos ondergaan wat die wrede ziekte allemaal voor je in gedachten houdt.
We zien je graag jongen. Misschien dat die wetenschap een beetje verlichting brengt…ik mag het hopen.
luc
Beste Kim,
De eerste keer dat ik hier op je Blog reageer, het moet verschrikkelijk voor U zijn, wat is KANKER toch één monster van één beest on zo iemand doen af te zien, je zult wel de juiste beslissing neemen hoe het verder moet, andere mensen die ook de vreselijke ziekte hebben en afzien bewonder ik, ik persoonlijk, zou het niet aankunnen, hoop dat je de sterkte vind die je zoekt……
Brrrrrr krijg kou van je bericht.
Zooooo oneerlijk, onmenselijk,…….
Hou de moed erin, misschien betert het snel, probeer nog te genieten waar het kan!
Sterkte!!!
Beste Kim,
ik hoop dat het toch terug mag beter zijn,hou er vooral de moed in;
en probeer nog te genieten van elke dag,samen met je familie;
we duimen voor jou en wensen je veel sterkte.
Christiane en familie
Lieve Kim , ook ik denk aan jou, dit is verschrikkelijk , zoveel pijn.
Hou je sterk.
Groetjes
Tinne
het enige wat wij, lezers van je blog, kunnen doen is medeleven doorsturen per mail. Voor wat het waard is, inderdaad … vreselijk. Het is gemakkelijk gezegd, moed inhouden, als je zo een strijd moet leveren. Laat je alle zorgen toedienen die mogelijk zijn, hopelijk kan dit de pijn verzachten.
Geniet van de nabijheid van je familie en naaste vrienden.
Ik denk aan jou in deze moeilijke tijd,
dominique
Kim, vreselijk wat je nu mee maakt – we leven met je mee. Hou de moed erin. Waarom overweeg je niet om wat op krachten te komen op palliatieve ? Daar kunnen ze wellicht toch je lijden wat verlichten.
goh kim,
net vannacht jou gezien in mijn droom, was blij je in real life tegen te komen, je zag er zo goed uit. toen ik wakker werd dacht ik : zou dit betekenen dat het wat beter gaat en nu dit bericht.
ik vind dit zo’n dikke shit ….. zo verdomd kl..
maar al mijn gevloek en getier helpt niet hé
sluit me aan bij luc, hoop dat je wat verlichting krijgt zowel fysiek als geestelijk
marre
Een hele tijd geleden praatten we zo is een beetje.
Schaken is iets voor de Kim dacht ik.
Heel vlug maakte je duidelijk dat schaken on line niks is.
Je moet je tegenstander in de ogen kunnen kijken.
Gelijk had je.
De schrijfsels waarin je je en public hebt beschreven … mens zijn.
Ik ben ze niet vergeten
Zelden een completer mens tegengekomen dan U, Kim
Complimenten helpen niet….maar
Als ik ze niet geef, dan weet ge het niet…
Veel warmte,
narwal
beste kim , hopelijk verbeterd je situatie snel en kan je nog het beste uit de tijd halen die je nog rest,
al kan ik me goed voorstellen dat je je afvraagt of het wel allemaal haalbaar blijft .STERKTE
dag Kim,wat erg om te lezen wat je allemaal moet doorstaan,wij kunnen je enkel veel moed en sterkte wensen en voor je duimen dat het toch wat zal beteren,groetjes Biaca
Beste Kim !!!
Ook ik, net zoals Luc voor je uitdrukt, durf te hopen dat al ons mee-leven en mee-voelen met jou, dat het jou ietsje verlichting moge brengen ! Dagelijks wens ik dat dit verschrikkelijke leven hier voor jou draaglijk moge blijven.
ik hoop voor jou … ik bewonder je Kim !
Liefs
Maria-Héléna
Beste Kim,
ik lees regelmatig op je blog..
Heb ook niet eerder gereageerd.
Ik vind de juiste woorden niet bij zoveel leed…
Jullie verdienen dit niet.. wie wel trouwens!
Ik wil je héél véél sterkte wensen
en hoop dat er toch een lichtpunt mag komen
zodat het voor jou terug draaglijk wordt om door te gaan!
Sterkte en kracht!
Anick
Inderdaad Kim het is klte, meer kan ik niet zeggen. Het moet toch nog menselijk blijven, hé.
Je zal de juiste beslissing op het juiste moment nemen, hoe hard het ook is.
Ik leef heel oprecht met je mee.
Godverde godverdoemmmeeee
Kim,
ook ik kan je enkel sterkte en sterkte en sterkte toewensen.
Ik ben dankbaar voor het programma “doodgraag leven”.
Ik heb er veel steun in gevonden. Maar ik kijk nooit meer naar dergelijke getuigenissen.
Ik heb vandaag zoveel verdriet. Jullie zijn stuk voor stuk virtuele vrienden geworden. Ik haat het om jullie stuk voor stuk te moeten afgeven. Eén ding heb ik nu wel geleerd dat men leven moet koesteren.
Ik begrijp je woede je onmacht je verdriet maar meer dan machteloos je blog lezen en zeggen Kim kop op en opteer voor quality of live kan ik niet. Hoe je de pijn onder controle kan krijgen weet ik niet. Ik weet alleen dat je moed en strijdvaardigheid je liefde voor het leven je frustratie over het onrecht in onze maatschappij blijvende sleutelwoorden zullen zijn bij de naam Kim G.
Ik hoop dat je toestand toch enigsinds mag stabiliseren.
Het ga je goed jongen,
Roos
Kim, wat ben jij een moedige jongen en wat is die kanker toch zo’n verdomd kloteziekte. Het is vreselijk om zo te moeten lijden en ik wens jou, Anneke en je familie het beste toe en weet dat jullie in onze gedachten zijn!!!!!!!! Ik heb zo’n verdriet, wij hebben bijna 6 maand geleden hetzelfde meegemaakt en ik voel zo met jullie mee.
Kim, inderdaad, kl…te !!
Zie dat je niet uitdroogt Kim, vraag op tijd medische hulp door vochttoediening langs een andere weg !
Ik vind het zo erg voor je , ik duim voor je, voor nog wat quality time…
Wat een vreselijk bericht, Kim.
Ik voel heel erg met je mee. Jammer dat dit het enige is dat ik kan doen.
Kim,
Als jij nog niet mag vloeken, tieren, schreeuwen, wenen… wie dan wel! Ik weet hoe moeilijk het kan zijn want mijn mama had mondkanker en mijn papa had maagkanker! Probeer misschien even via een andere weg voeding en vocht te laten toedienen. Dat kan er misschien voor zorgen dat je weer wat krachten kan opbouwen. Meer doen dan je veel moed en sterkte wensen kan ik niet. Had vaak al die pijn, onmacht en verdriet willen overnemen bij mijn ouders en zou het ook bij jou willen doen maar spijtig genoeg gaat dat niet. Toch wil ik en al die andere bloggers jou via deze wijze steunen door onze berichtjes! Jij alleen kan beslissen hoe je verder wil… maar weet dat wij allen aan je denken in deze moeilijke tijd!
Petra
Dag Kim,
Zoals Sigrid en iemand anders hier vernoemen zou ik je een palliatieve dienst die aan huis komt ten zeerste aanraden.
Het zijn meestal erg empatische en goed opgeleide mensen die net voldoende afstand-nabijheid weten te bieden (ze zullen jouw behoeften daarin volgen).
Je kan ze thuis laten komen of je kan ook naar een palliatieve eenheid in een ziekenhuis gaan voor een oppuntstelling (je hoeft daarom niet daar te blijven).
Het is goed om nu met ze in contact te komen om een band met hen op te bouwen en ze jouw behoeften beter te laten leren kennen.
Sommige mensen zijn gedurende jaren of maanden door hen begeleid.
Ze zorgen vooral voor pijn -en symptoomcontrole.
Sommige verpleegkundigen volgden zelfs een opleiding pijnbestrijding samen met de anesthesisten, ze zijn werkelijk goed op de hoogte.Ook van alle mogelijke lichamelijke reacties zoals diegene die jij nu ervaart.
Ze kunnen aan huis komen zoals jij dat wil. Vb 1x week of tot zelfs 1x /dag.
Ze werken ook samen met diensten die steun bieden aan familieleden zoals inslapende zorgverleners(meestal verpleegkundigen) of mantelzorg overdag.
Ze helpen ook bij aanvragen zoals palliatieve premies of palliatief verlof of het huren van materiaal zoals een tempurmatras of dergelijke.
Ik geef je deze info maar weet ook niet wat jij of je familie en vrienden hierover al weten.
ik kan me ook voorstellen dat het allemaal niet leuk is om lezen Misschien heb je nood aan andere postings,maar moest ik het weten en jij niet en ik je niet zou informeren zou ik het ook niet ok vinden, vandaar.
Alleszins, ik word erg triest te lezen dat je niet meer kan eten/drinken zonder grote hoestbuien.
Je kan (denk ik, afhankelijk van wat de dokter zegt)een sonde rechtstreeks in je maag laten plaatsen en via deze weg sondevoeding toegediend krijgen (dan kan je de sonde regelmatig ontkoppelen).
Het zijn grote beslissingen en ik hoop zoals ik al vaker zei dat je voldoende info krijgt om van daaruit die beslissingen te kunnen nemen.
Ook daarvoor heb je kracht nodig. Luisteren, overwegen, praten,knopen doorhakken.
Het is allemaal erg moeilijk-ook voor diegenen die machteloos toekijken.
Ik hoop dat je je warm omringt voelt en ik sta ook versteld van alle lieve reacties hier.
Hopelijk blijven deze warme reacties je steun bieden en het gevoel van verbondenheid tussen mensen.
Liefs,
Pascale
Kim ik denk veel aan jou ik wens je veel sterkte ik weet wat het is ik heb ook een zoon van 24 verloren aan kanker
Liefs,
Myriam
Kim, doe je ding en voel je daar goed bij. Het is nu blijkbaar heel zwaar, maar volg je hart en je lichaam man. Ik heb maar 1 woord voor jou : RESPECT!!!
zoals Luc schrijft, ik hoop echt dat je je niet alleen, eenzaam of verlaten voelt. Want wat wij ook schrijven, het stopt je lijden niet. Wat je wel zeker van kan zijn is dat het recht uit het hart komt. Het is oprecht medeleven, zuiver, zonder ook maar iets terug te verwachten. Wil je hier blijven aan denken!
Een zachte warme knuffel
Ik zou zo graag meer voor je willen doen dan alleen maar meeleven. Dat gevoel zal bij je naasten ook verschrikkelijk zwaar zijn maar alleen diegene die het moet dragen kent de juiste zwaarte. Sterkte
beste Kim,
reeds een tijdje lees ik je blog, kijk ik steeds weer uit naar je intelligente hersenspinsels…
mijn hart bloedt bij de voorbije berichten. wat een KL*TEZIEKTE, wat een monster, die rotkanker.
woorden zijn er niet om jou te troosten, ik hoop dat je een weg vindt die jou het leven toch nog een beetje draaglijk kan maken.
met heel veel respect,
Annick
Kim,
wij leven met u mee, en denken aan u,
vele lieve groeten,Liliane
Hey Kim,
Niemand kan je frustratie begrijpen, je bent jong.. je zou met andere dingen moeten bezig zijn! Deze blog, ttz van jullie die deelgenomen hebben aan doodgraag leven, heeft veel teweeg gebracht bij de televisiekijkende mensen. Zoveel mensen die de blog lezen en geraakt worden door jullie woorden…
Weet dat velen met je mee-voelen en mee-leven, dat merk je aan alle goede raad die je wordt toegezonden. Carpe diem, geniet van elke dag… Met oprechte groeten!
Kim weet niet wat zeggen op die moeilijke tijd die jij nu door worsteld
Wens jou en je geliefden veel sterkte toe
Superdikke maar zachte knuffel stuur ik je toe , liefs Lili MM
piep, hey KIm,
ja kl….verd…. en nog veel meer,
dju he , da dat er ook nog bij moet komen….
IK denk dat je de raad van “de hulp van de proffesionelen) moet inroepen man,
een grote stap, maar het kan je misschien snel weer meer kwaliteit geven…
weet dat ik met je meevloek en wou da k meer kon doen dan dat,
en volhouden, ja das een schoon woord, maar ik vind, zolang jij het aanvaardbaar vind en nie anders.
Ook werd er hier geschreven dat jullie (van doodgraag leven) vrienden geworden zijn,
ja “jij voelt” ook als een maatje,
al ben ik te oud daarvoor, maar een goeie pleegmoe is ook nie slecht he jong
knuf knuf
culimieke
Beste Kim,
Ik heb je verslag gelezen en het is wel erg wat je nu moet doorstaan,lees ook de reactie die je krijg op je verslag en ik zie in de reactie van pascale een heeeeel goede oplossing en ik zou dat zeker proberen,denk dat dit voor ook een heeeeeel goede steun kunnen zijn.
Ik hoop dat je dat eens zou overwegen,want je zal je er zeeeeker beter bij voelen.
Hugo
Kim,
Verschrikkelijk wat we hier te lezen krijgen van jou. Ik kan me best voorstellen dat je het kl*te vind. Ik ben er van overtuigd dat je door de mensen die je lief zijn er alles aan doen om je het zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ik hoop dat dit snel verandert en dat je toch nog wat kunt genieten.
We leven met je mee.
Dikke knuffel,
Maggy.
Kim, ik heb geen woorden!!!!! sinds het programma volg ik jullie en het is inderdaad klote!!!!!!!!!!!!!! het kaarsje blijft hier branden, Kim knapperd, uw schrijfsels , bedenkingen worden gekoesterd, en ik blijf de hoop koesteren dat het wat beter gaat voor U, makkelijk schrijven moed houden, maar toch wens ik jullie dat toe,
groetjes Tim en ne dikke knuffel GRETA
Dag Kim,
Mijn eerste gedachten gingen naar jou bij het ontwaken. Je woorden hebben gisteren een enorme indruk achtergelaten bij mij. Ik krijg er nog een koude rilling van bij het herlezen van je blog. Mag ik hopen dat je een redelijk goede nacht had en dat je pijn wat verzacht is? Het is hard, maar ook bewonderendswaardig hoe jij de strijd aangaat met je ziekte. Respect hiervoor Kim!!! Echt!
Verdorie toch, het is niet eerlijk dat jonge mensen als jij zoiets moeten meemaken. We kennen elkaar niet, maar toch voelt het voor mij aan alsof je een lid van de familie bent, mijn virtuele neef.
Waarschijnlijk kan niks of niemand je troosten, weet gewoon dat we allemaal heel erg met je meeleven… Laat je liefdevol omringen en put energie uit de warmte van diegenen die je nauw aan het hart liggen: je moeder, Anneke,….
Sterkte Kim, ik denk aan je
liefs
Linda
x
lieve Kim,
Als ik dit lees krijg ik tranen in mijn ogen, maar ja dat is niets om mee te vergelijken wat jou nu weer overkomt. Ik weet niet wat te schrijven. jij alleen moet dit ondergaan al die miserie wij kunnen je alleen maar steunen en troosten. Hou er de moed nog in
Heel veel sterkte en een heeeeel groooote knuffel
Martine
Ja, een mens kan niet anders dan vloeken als hij dit leest. Vooral denk ik dan: waarom heeft de medische wereld, die barst van de medische hightech, hier geen doeltreffend en menselijk antwoord op??? Hopelijk word je hier goed in begeleid!!!
Meelevende groeten,
Erik
Kim ik wens u het aller beste en heel veel sterkte.
Ik kan het goed begrijpen dat je dit klote vind, hopelijk mag dit snel veranderen
Veel liefs x
dag Kim,
ik heb vorig jaar mijn papa moeten afgeven op 31-07-2009. Wat ik hier uit geleerd heb ? Heel veel, vooral de zorgen van de palliatieve eenheid (thuiszorg) heeft ons allemaal deugd gedaan. De laatste maanden was dit team kind aan huis en ze hebben ons (ik, mijn ouders) zeer goed opgevangen. Bij alles, wondverzorging, geen eetlust meer, maagproblemen, pijnbestrijding … mijn papa noemde hen de “engelen” … De allerlaatste dagen hebben we hem naar een eenheid moeten brengen, maar daar werd hij super opgevangen, en wij ook. We zijn met zijn allen niet meer van zijn zijde geweken en daaruit kan ik nu kracht halen als het verdriet en het gemis naar boven komt.
Het enige dat we kunnen doen is een beetje onze ervaringen meegeven, weet dat we met je meeleven en probeer nog kracht te halen uit kleine dingen. Maar vooral laat de pijn niet de bovenhand nemen, lieve Kim !
Veel sterkte;
dominique
Kim,
Alle dagen ga je door onze gedachten en nu we dit lezen worden we weer heel stil en verdrietig.
Hoelang kan jij dit nog (ver)dragen?
Ook onze woorden kunnen jou lijden niet verzachten of doen verdwijnen, hoe graag we dit ook zouden willen.
Kim, aan jou en al diegenen die je met veel liefde omringen, heel veel sterkte en een dikke knuffel.
groetjes
mia
Lieve Kim,dit moet verschrikkelijk zijn.Vind er geen woorden voor. Hopelijk betert het vlug. Ik duim voor jou. Liefs Marleen.
Lieve Kim,
Ik wil je ook steunen en troosten en je moed inspreken, is gemakkelijker gezegd dan gedaan hé jongen. Maar weet dat er veel mensen met je meeleven.
Ik denk wel dat je mama en je vriendin al het nodige doen om je te helpen, dat zal toch wat troost geven. Mijn man is ook kankerpatiënt en het monster woekert ook verder, ik begrijp verdomme heel goed wat het is “mensen die creperen van de pijn. Het is gewoon NIET EERLIJK zo moeten afzien.
Er zijn voor jullie dat is het belangrijkste wat wij kunnen doen.
groetjes en een hele dikke knuffel,
Rita & Jean (lotgenoot)
Kim,
mijn mama heeft 3 keer kanker gehad in de mond/keel. Bij de natuurwinkel haalden we iets dat je in eten en drinken kan doen. RIJSTVLOKKEN. Of zo van Brinta, wat je aan de kindjes geven.
Stuur iemand naar de natuurwinkel en leg het uit. Zeker weten dat er iets bestaat.
Ok, het zijn lapmiddeltjes, maar ze maken het leven tocht iets aangenamer he.
Knuffel
Lieve Kim,
Ook ik heb hier geen woorden voor , het lijkt me zo mensonwaardig , oneerlijk , degoutant , ……wat kan een mens verdragen en hoe ver wil je gaan?
Ik hoop dat deze situatie toch nog omkeerbaar is voor jou en dat je toch nog van een aantal dingen kan ”genieten” , echt waar , ik hoop het zo!!!!!
Lieve groeten uit Borsbeek,
Maryse en familie
Beste Kim,
ik volg jouw blog al een hele tijd .Ik heb enorm veel bewondering voor jou, voor hoe je met die rotziekte omgaat . Toen ik je woorden las en de ellende voelde waar je nu doorgaat, sprongen de tranen in mijn ogen . Ik wou dat ik iets kon doen voor jou .
Ik kan alleen maar zeggen dat ik aan jou denken voor jou duim.
Sterkte Kim,
met hartelijke groet,
Martien
een zachte knuffel Kim!
Beste Kim,
Ik wensje alle kracht van de wereld!
Veel sterkte!
Zonder woorden omdat ik het zooooooooooooo vreselijk erg vind voor jou!!!
In gedachten bij jou!!
Warme groet,
Lore
Kim, terwijl ook ik dit lees, rollen de tranen over mijn wangen. Ik volgde ieder van jullie van in het begin, maar jou vind ik “speciaal”, hoe jij met je ziekte omgaat, hoe je alles omschrijft, ik schreef het al meermaals en ik blijf het herhalen, ik heb héééél veel respect voor jou ! Een jonge gast die dit allemaal moet meemaken, inplaats van in het volle leven te staan, en van al het moois wat er te beleven is, zou moeten genieten….Een wonder zal er niet meer gebeuren zeker hé Kim…jammer genoeg niet … toch er branden zovele kaarsen voor jou, mss helpen deze kaarsen om het voor jou toch nog op een menselijke manier allemaal te kunnen doorstaan. Ik hoop dat de toestand terug mag verbeteren, voor jou, en voor allen die jou dierbaar zijn, en die jou liefdevol verzorgen. We zouden met z”n allen véél méér willen doen voor jou, maar dit kan gewoon niet, hoe erg we dit ook vinden. Jij voelt de pijn, en jij moet erdoor…Sterkte Kim, ik denk héél véél aan jou, hopelijk vind je hierin een héél klein beetje troost. Het is zo oneerlijk. Je hebt waarschijnlijk al duizenden keren gezegd, “waarom ik” . Dat het je nog een hele lange tijd beter mag gaan, dan wat nu het geval is, dat wens ik jou van harte Kim. Sterkte !!! We hopen alsnog op een wonder !!!! tegen beter weten in…
Caro
Dag Kim,
Man, ‘t is maar dat je ‘t weet, jij en alle mensen die je met de meeste liefdevolle zorg omringen…we blijven aan je denken, aan jullie denken, we blijven hopen en wensen dat je wat verlichting mag krijgen, ergens iets of iemand die slaagt je te helpen en je leven weer menselijker te maken !
Iedere dag, elke morgen…gaat die wens dwars door ons hartje heen, gaan onze gedachten naar jou.
Ben al blij dat die hitte er niet meer is .. die maakt alles nog moeilijker .
Ik krijg het woordje ‘ genieten ‘ zo moeilijk over mijn lippen …
toch weet ik dat er ondanks alles mooie momenten zijn, ik wens er je zoveel mogelijk, en dat ze je moge sterken en vanbinnen verrijken !
lieve en zachte knuffel
Maria-Héléna
Dag Kim,
Een hele dikke knuffel en heel veel sterkte toegewenst.
Heb enorm veel bewondering voor je.
Henny
Kim, ik volg u sinds het programma,
men vliegt naar de maan,men kan vanuit Amerika
mensen hier opereren men kan zoveel,maar over dat smerig monster kk,
is men in de 21 eeuw nog niet baas,niet te begrijpen,maar elke minuut,elke dag dat we er zijn komen we er dichter bij,eens komt de dag dat de mensheid sterker is,daar moet ge in geloven hoe moeilijk het ook is
Jeetje Kim, nu weet ik écht niet wat ik moet zeggen, dit is zo mensonwaardig … waar haal je de moed nog vandaan, al denken we met z’n allen aan je, niemand kan je hier mee helpen, het is weeral “ondergaan”, ik vind’t zo erg voor je, voor wat’t waard is, je bent in mijn gedachten !!!!
Ik hoop dat ons medeleven je wat troost kan bieden al denk ik van niet, kl*te,rotziekte !!!!
Voorzichtige knuffel
Ingrid
Hoi Kim het is even geleden dat ik nog op je blog een berichtje heb geplaatst. Enkele maanden geleden heb ik dikwijls mijn woorden niet gevonden op je gevatte opmerkingen en je bijzondere manier van kijken naar het leven.Als ik nu je berichtjes lees dan komt gevoel van medelijden onder mijn vel zitten.Maar daar heb jij niet veel aan hé man ! Hoe kan ik als een gezonde persoon begrijpen wat jij mee maakt.
Kim veel sterkte man probeer jij je leven te leven op jou manier, ik hoop echt dat er voor jou een goed programma is uitgewerkt naar pijn bestrijding toe om de vele ongemakken een beetje te kunnen verlichten .Maar als ik jou berichten lees dan dan is jou jonge leven de hel. Niet eerlijk .Veel moed man .Marleen f
hallo Kim, ja…wat is dit moeilijk, oneerlijk en nog zoveel meer! Zo vele mensen die aan je denken en
je zouden willen helpen als ze konden! Maar jij zelf zal moeten beslissen over hoe het verder moet!
Heb in mijn eigen omgeving niet zo’n goede ervaringen opgedaan hieromtrent…je kan praten over, en alles op papier laten zetten, maar weet dat het heel belangrijk is dat je met de mensen in je naaste omgeving praat hierover. Maak duidelijk wat je wil want er kan een moment komen dat het te zwaar is om zelf nog te beslissen! Je lijkt me een jongen met realiteitszin.
Wil je veel sterkte wensen en kracht om datgene wat komt , op een voor jou gepaste manier, aan te pakken! een warme omhelzing en knuffel wil ik je geven, dag Kim
NB; de hulp van een palliatief team inroepen heeft zeker nut…men denkt soms ten onrechte dat dan het einde nabij is!! Dat is beslist niet zo, zij weten wat te doen om de tijd die je nog hebt op een zo goed mogelijke manier door te komen zodat je samen met je geliefden deze tijd kan invullen!