25 November 2004, een donderdag … laat (vroeg) in de nacht, 01:42:14 om precies te zijn. Ik was in gesprek op internet met iemand, het ging me al even niet goed … veel hoofdpijn, zwakte momenten, … het zat me niet mee, de dokter had me al enkele keren naar huis wandelen gestuurd samen met enkele pillen & zalfjes. Het was de winter die er zat aan te komen, de stress van de examens, een pilletje mijnheer, een spray mijnheer, …. maar niets hielp, dit terwijl mijn lichaam schreeuwde dat er iets mis was! Helaas was dat gesprek die nacht in november een gesprek dat 7 maand later waarheid werd …
Gesprek van 25 november 2004
[01:40:55] hoaxer: kga volgende week nog es na den dokter
[01:41:03] hoaxer: nog eens nen andere
[01:41:10] hoaxer: en als die mij niks kan zegge
[01:41:15] hoaxer: dan ga ik bloed laten trekken
[01:41:33] hoaxer: das toch ni normaal meer hé :S iedere keer als ik mijn slap voel en ik neem suikerklontje bennek terug beter
[01:41:42] hoaxer: das typisch vo suikerziekte :S
[01:41:46] hoaxer: en dan die koppijn pfft
[01:42:14] hoaxer: da kan ofwel FDI zen ofwel nen tumor maja 
khoop iets anders maja kweeni, kheb slecht voorgevoel)
[01:42:34] hoaxer: FDI = chronische ontsteking van uw kaakgewrichtsspieren en tumor … ja
[01:44:08] hoaxer: want zie, die dokters waar ik nu al zen geweest die zeggen zo van “ja, uw keel … uw amandelen … ma normaal gezien moeten uw klieren dan gezwollen zijn maar da is ni het geval …. ma tzal wel uw amandelen zen”
Uiteindelijk heeft het nog 7 maand een raadsel geweest wat er met mij aan de hand was, een tumor … een nasopharynxcarcinoom cT4N1, uw overlevingskansen zijn 1 op 2, tot ziens mijnheer … 7 maand … 7 maand … een verschil tussen leven & dood?! Ik wil het niet weten, veranderen kan je het toch niet maar 7 maand waar ik de keuze had, de keuze tussen leven & dood, 7 maand die mijn leven hadden kunnen veranderen, 7 maand die ik nooit meer zal kunnen veranderen … kan je daar kwaad om zijn? Dat de dokters mij afwimpelden? Al de nutteloze medicatie die ze me voorschreven? Ja, ik ben kwaad … nooit zal men mij die 7 maand kunnen vergeven of vergeten, maar 7 verloren maanden mag geen reden zijn, ik moet er nu nog minstens 7 maand bij doen …
Ik weet nog, die maandagavond/nacht in Mechelen… Die maandagavond toen we doorhadden dat iets niet klopte. Dan de woensdagmiddag, toen het verdict viel. Ik weet nog die maandagavond en die woensdagmiddag hoe ontzettend, ont-zet-tend kwaad, furieus en razend ik was. HOE oh HOE kon men zoiets over het hoofd zien. Hoeveel mensen hadden tegelijkertijd en/of beurtelings gefaald en geweigerd je pijn te erkennen. Hoeveel keer werd je niet van het kastje naar de muur gestuurd terwijl het ding in je hoofd zich meer en meer manifesteerde en jij leefde in onwetendheid en frustratie … Hoe kwaad was ik toen niet zeg.
Het is lang geleden dat ik nog heb teruggedacht aan die dagen, die eerste week. ‘t Is lang geleden dat ik heb stilgestaan bij de woede die ik (en jij natuurlijk!) toen voelde. Ik graafde een tekstje op en weet je wat opviel? And I quote (uit een tekstje die ik toen heb geschreven):
“Op je kot vertel je het nieuws aan je kotgenoten en niemand lijkt het te snappen. Kanker? Wat verdwaasd loop ik naast je. Ik bel naar mijn mama en hoor mezelf zeggen dat je kanker hebt. Het luidop vertellen maakt alles echter, dit doe ik niet graag. Dit is echt. De wereld staat nog steeds stil. “Samen geraken we er wel Sufferd, alles komt goed, alles komt goed, …” En misschien, als ik het genoeg herhaal, komt alles echt wel goed en gaat de wereld weer draaien.
Hoe jong we ook waren, hoe ontzetten klein, naïef (maar toch niet naïef genoeg), groen en jong, toch was er onmiddelijk de koppigheid, de vechtlust en het doorzetten. Die vechtlust, die koppigheid en die wil om door te zetten, dat is er nog steeds, even sterk als toen als het al niet sterker is. Bewonderenswaardig Sufferd. Bewonderendswaardig.
De woede heeft intussen plaats gemaakt voor dankbaarheid, voor momenten vol klein en groot geluk en voor een besef dat elke dag die iedereen gegeven is een echt geschenk is. Ongeloof heeft plaats gemaakt voor bewondering. Een gewone vriendschap is gegroeid tot een onvoorwaardelijke band van liefde, waarvan we beiden oprecht en fier kunnen zeggen dat wij weten wat vriendschap is, dat zorgt ervoor dat ik gevuld ben door dankbaarheid.
Of hoe het slechtste nieuws dat je ooit kan horen als prille 20-jarige kan uitgroeien in levenslessen voor jezelf en je omgeving, in kansen die uniek zijn en in het mooie besef dat geluk zo klein is en vooral heel erg te koesteren.
En net zoals toen zeg ik nog steeds …
Kus vanop afstand
X
Dag Kim,
Ik vind dit vreselijk. Het niet weten, de vragen waarmee je zit en de dokter die je niet grondig nakijkt. het geeft een sterk gevoel van machteloosheid.
Ik heb eigenlijk wel een vraag hierbij; heb je hier iets mee gedaan? Ik bedoel; heb je er met de dokter in kwestie over gepraat of heb je kunnen achterhalen (via een andere dokter)of het al veel eerder had kunnen gezien worden?
Groeten,
pascale
Hey Kim,
Je hebt inderdaad recht om kwaad te zijn… okay dokters zijn ook maar mensen maar ze beslissen wel vaak over je gezondheidstoestand. 7 maand wachten voordat je weet wat er mis met je is is lang ZEER lang…
Hopelijk kan je een plaats vinden voor deze woede maar ik vind persoonlijk niet dat hij moet verdwijnen…
En niet 7 maand erbij doen maar minstens 7 jaar
( al weet ik wel dat het soms zeer moeilijk is om in jaren te denken en dat je al blij bent dat je de volgende 7 dagen haalt maar toch 
)
Greetz
Elke
Hey Kim, 7 mnd in ‘n mensenleven lijkt niets, maar in jouw geval wel, je kan er nu niets meer aan veranderen (jammer genoeg) probeer die woede om te zetten in positieve energie, je hebt je krachten nu nodig om te (over)leven, mijn schoonbroer maakt nu ook zoiets mee, tumor weggenomen en na 5 weken nog steeds geen uitslag … nu blijkt dat ze’t verkeerde staal opstuurden, ja 5 weken is geen 7 mnd maar toch, het gevoel, “ik heb kanker en er gebeurd niets” je wil zo snel mogelijk met de behandeling starten, het is nu nog eens 3 weken wachten, het juiste is nu naar A’pen opgestuurd, en ja, we zijn ook boos, mag het !
Ik ben blij dat je goede vrienden hebt, wat Romina je schrijft komt recht uit haar hart, laat je energie naar je vrienden /familie stromen, hoe erg het ook is, gedane zaken nemen geen keer… en die dokters…geef ze maar eens goed hun vet, het lucht mssn even op ?
Ik hoop écht dat je ‘n mooie zomer tegemoet gaat en dat je pijn goed onder controle is, ik zou je graag hopen energie sturen, voor alle seizoenen, mooi in ‘n pakje en meegeven met taxipost, openmaken en dan … leven volop … ik zou zo graag … ach kon het maar hé…
Veel moed Kim, en als je’t moeilijk hebt, laat de tranen en woede, frustraties maar komen, laat het niet in je lijf zitten en vooral laat het niet overheersen!
Veel liefs (en dit komt ook recht uit mijn hart)
Ingrid
Ik kan mij je gevoel van woede , machteloosheid heel goed voor stellen
Zeker bij zo’n jonge leven als dat van jou
Superdikkeknuffel en sterkte Kim , liefs Lili
goh kim ……. zo begrijpbaar.
waar haal je toch telkens weer de moed om hier uit te kruipen.
ik sluit mij aan bij al het het voorgaande en hoop dat het toch een heel klein beetje helpt.
peace ….
marre
Hey Kim,
Ik begrijp precies wat je bedoelt , ik heb dit zelf ook meegemaakt niet met een levensbedreigende ziekte maar wel jaren op de sukkel met uiteindelijk ook zware pijn momenten en dit allemaal omdat er in het begin van mijn miserie aan mij een verkeerde behandeling gegeven is en de daarop volgende jaren er niemand echt goed naar mij geluisterd heeft met als gevolg dat ik nu met een paar mankementen zit waar ik moet mee leren leven maar ik weet heel goed dat ik mij gelukkig mag prijzen dat het “dat ” maar is .
En toch heb ik het soms ook lastig en ge moogt het gerust weten Kim op die momenten trek ik mij echt op aan mensen zoals jij mensen die echte redenen hebben om kwaad gefrustreerd of verdrietig te zijn
Wat de dokters betreft Kim :ze zijn nodig en het zijn ook maar mensen maar ik moet de eerste nog ontmoeten die zegt “ik zat er naast met mijn diagnose”
Ja gij hebt alle reden om kwaad te zijn maar probeer u vooral te focussen op de volgende 7…….als het aan mij ligt pijnloze jaren.
Groetjes en tot de volgende
Noella
Je moet het blog van Bart Witte eens lezen, een jonge knul, zelfde klachten, steeds afgescheept bij de dokter, het zou wel Pfeiffer zijn. Het punt is dat artsen bij jonge mensen niet snel denken aan kanker.
Ik heb het zelf meegemaakt met mijn zus en met iemand anders die een zere knie had, zou wel overbelast zijn maar het was botkanker. Bij mijn zus was het zogenaamd een infectie maar het was baarmoederhalskanker.
piep, hey kim,
man, die zeven maanden ben je kwijt, maar hallo….nog 7 maanden volhouden..kan da wa (veel) langer… ???
komaan he man, da rotte, kwade gevoel da vind ik erg maar met “blijven staan” gaan we nie vooruit,
dus Kim “volle gaazze”, we doen da samen , hier met zijn allen en samen met al je “live” vrienden en familie
dikke “vooruit met de geit knuffels
culimieke