Wat de mensen in mijn naaste omgeving al enkele dagen weten, zal ik nu ook maar aan de grote klok hangen zeker … de tijd tikt vanaf nu definitief voor mij … Afgelopen woensdag (23/06) was ik naar UZ Leuven voor de resultaten te bespreken van mijn laatste onderzoek met de professor en het nieuws was niet goed. Alle tumoren zijn toegenomen & er zijn zelfs indicaties dat er nieuwe op komst zijn. Kort gezegd, de behandeling van de laatste maanden was dus zonder resultaat, maar het ergste is dat dit ook de laatste behandeling was. De kast is leeg bij wijze van spreken & er zijn geen nieuwe of experimentele producten op dit moment beschikbaar die mij er nog op vooruit kunnen laten gaan. Vanaf nu is het dus echt doodgraag leven, tot we dood gaan … ook al geef ik de hoop natuurlijk niet op, de realiteit zal het niet meer toelaten om veel te hopen. Uiteraard ga ik wel proberen door te gaan tot het einde, maar alleen zolang dit menswaardig kan & zolang ik mijn zelfstandigheid zal behouden, een beslissing die ik al reeds langer genomen heb … Hard nieuws dus, ook voor mij, mijn familie, mijn vrienden maar het is ook wel ergens een opluchting, de twijfel van de afgelopen jaren is verdwenen … tijd om verder te gaan, tijd om dood te gaan … maar niet vandaag, nog even doorgaan dus …
Ik weet nog wanneer ik erachter kwam, ik vind het ongeloofelijk hoelang je er al mee rondloopt… Hoe lang je dit hebt volgehouden. Ik herriner me die blog nog waar je zei dat je een bekende vlaming was en dat je VIP plaatsen moest uitdelen op je begrafenis. Dat was humoristisch bedoeld maar toch… Je begrafenis zal zijn zoals het laatste optreden van The Rolling Stones, Linkin Park, The Beatles, U2, waaronder sommigen hun laatste optreden nog moet komen. Ik ben nog nooit op het “Allerlaatste” optreden van een band geweest, volgens mij is het gewoonweg de max… Het beste optreden ever, maar helaas het laatste. Maar daarom dat het misschien toch het beste is! … Niet dat ik je wil vergelijken met een rockband maar tenslotte ben je niet zomaar iemand… Je bent inderdaad een bekende vlaming. Je bent geen ingeburgerd klein jeugdhuis bandje! Dus als je dat plan van je VIP plaatsen toch verder zet… Zal ik zeker komen met zoveel mogelijk vrienden om een glas champagne op jouw te drinken. Mensen worden altijd toegejuicht voor iets wat ze goed kunnen… Acteren, zingen, muziek instrument bespelen, … En jij kan iets wat bijna niemand kan… Bijna iedereen die weet dat hij/zij doodgaat is al ten dode opgeschreven, maar jij niet! Jij leeft nog helemaal! Ik weet niet voor hoe lang… allesinds toch tot je echt dood bent. And that makes you a hero. Je zou voor je begrafenis snel nog duizend bierkaartjes vol handtekeningen moeten kribbelen. Iedereen zal er eentje willen hebben… You’re Awesome!
Kus vanop afstand X
kim,
als ik ooit in dezelfde situatie kom, zal jij mijn grote voorbeeld zijn.
en voor jou wens ik je alles wat je nodig hebt om op een menswaardige intense maar ook met innerlijk rust de tijd die je nog hebt te beleven.
liefs
marre
Hey Kim,
Die grote KLOK
Wanneer ze stil valt is dat voor iedereen…
Alles stopt…. omdat alles verandert
Zolang ze tikt delen we wat er gaande is…
1 wereld
Als iemand er uitstapt is het gedaan voor allen…
Nooit meer hetzelfde..
De Kim – wereld bestaat nog steeds en daarin is veel mogelijk…
We blijven stampen en indien nodig feiten ontkennen…
Jou frisse ontwapenende geest in alle vrijheid…
En wat een geluk voor ons , het Kim – intellect en drive is zo sterk en aanwezig…
Donkerbruine wolken duwen we weg en we gaan naar de volgende oktober maand…
En 26 jaar..
Elke horde aan de horizon trekken we naar ons toe en nemen we zonder mededogen…
luc
hallo kim,
Het is nu wat raar dat ik ga schrijven, maar vooral doorgaan de moed nog niet opgeven.
Een hele dikke knuffel.
Martine
Dag Kim,
wat een realistische kijk op alles.
Ik blijf je bewonderen.
“Doodgraag leven” is een begrip geworden.
Aanvaarden en berusten omdat het niet anders kan.
Wat moet dat een moeilijke opgave zijn voor jou en je omgeving.
Niet te veel vooruit denken jongen.
Roos.
Hoe kan ik juist reageren op zulk nieuws??? Niet… ik wens jou en je familie heel veel sterkte en de kracht deze zware periode door te komen. Voor jou hoop ik dat je zonder te veel angst en pijn de komende tijd tegemoet kan gaan, desnoods met behulp van een tranquillizertje om je ergste gedachten wat naar de achtergrond te verdringen.
Ik had je zoveel meer gegund, een lang leven met je Anneke maar blijkbaar is de draak sterker.
Veel moed toegewenst,
Sigrid
Lieve Kim,
De tranen schieten me in de ogen. Nee, dit kan toch niet, dat er geen enkel middel meer is om zo’n jonge gast te helpen, te helpen leven !! Ik bewonder je ten volle, voor alles wat je voor je onbekende medemens gedaan hebt door deze blog te hebben, jij, die ons zooo veel levenslessen gaf.
Ik wens jou, Anneke, je familie en vrienden een mooi, sereen, en pijnloos einde toe. En, het liefst, nog niet voor direct dat einde. Ik weet dat je doodgraag leeft !!
Dank je wel voor alles en het ga je goed !!
Karine
Amai die Luc weet het wel te beschrijven. Net zoals jij. Jij hebt ook de gave om de dingen te zeggen zoals ze zijn. Niet alleen je lichaam zal fysisch al wat ouder zijn dan je eigenlijke leeftijd, maar vooral ook je spirit, je geest. Je bent een wijs man!
Dag Kim,
Ook al kennen we elkaar niet, maar toch ben ik jullie blogs na het programma steeds blijven volgen. Dit kan toch niet, dit is niet eerlijk … Woorden schieten hier tekort. Ik wens jou en je familie dan ook heel veel moed en sterkte. Nog veel mooie tijden samen met je geliefden en we hopen allemaal dat er toch weer iets gevonden zal worden dat je misschien weer verder kan helpen. Ik heb bewondering voor je steeds nuchtere kijk op je leven, ook al is dit zeer moeilijk! Bedankt dat je dit met ons hebt willen delen! Hopelijk blijft de pijn wat op de achtergrond zodat je nog kan genieten van al het mooie om je heen.
Petra
Grote klok,
ze tikt verder, voor iedereen ….
hopelijk kan de tijd nog een beetje stilstaan ….
Je draagt dit zo moedig, je kan ook niet anders … voor iedereen rond jou i … moeilijke tijden …
Hard om te horen dat alles al is gedaan om je te genezen .. verdomde ziekte .. waarom zo jong ?
Zoals je het zegt .. nu komt de tijd van doodgraag leven en hopelijk nog een mooie, lange tijd ….
Een mens vergeet het soms, maar alles begint en staat met gezondheid …. af en toe er nog ies bij stilstaan .. maar niet te veel .. het is nog niet gedaan, nu LEVEN !!!!!!
Misschien zijn dit niet de juiste woorden, zijn er wel juiste woorden ? Maar het zijn woorden uit m’n hart, en dat is wat telt.
Veel sterkte, moed en nog veel mooie momenten … geniet van die goeie momenten !
groeten,
Kim,
Het is erg om te horen dat het het laatste was wat ze voor je kunnen doen. Het is moeilijk te slikken. Zeker voor zo’n jonge gast als jij.
Mijn vrouw en ik hebben vorig jaar hetzelfde meegemaakt, ook in Leuven. Ook zij heeft een zeldzame en erg dodelijke kanker. “Kom maar terug als het ergens begint zeer te doen”, zeiden ze, “verder kunnen we niets meer doen”. Maar wij geloofden er niet in. We gingen naar andere ziekenhuizen, andere oncologen, ook in het buitenland. En we hebben toch al wat gevonden. Je moet weten dat ziekenhuizen eigenlijk niet samenwerken. Het ene ziekenhuis weet niet van het andere wat er beschikbaar is. Bovendien gebruikt men in Leuven veelal chemotherapieën, die erg zwaar zijn voor het lichaam. De nieuwere immunotherapieën zijn veel lichter. Mijn vrouw, bijvoorbeeld heeft enkel wat lichte griepsymptomen en af en toe eens wat diaree. Goed te dragen.
Ons advies: geef niet op! Maak eens een afspraak op de VUB, ga eens naar Antwerpen of neem eens contact met het Bordet Instituut in Brussel (toch het kanker instituut van Belgie).
Sterkte.
Ondanks de warmte krijg ik het koud dit bericht te lezen.
Ik ben iemand die het niet zo goed kan verwoorden.
Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk geen of toch zo weinig mogelijk pijn.
Ik deel honderd procent je mening, vechten zolang het menswaardig blijft.
Heel veel liefs.
Hallo Kim,
Ook ik heb de voorbereidingen voor het laatste ‘grote optreden’ gevolgd via deze blog. Je bent inderdaad ook een BV geworden ondertussen. Maar staat BV nu voor ‘Bekende Vlaming’ of voor ‘Beroemde Vechter’ ? Velen zouden moeten een voorbeeld nemen aan mensen zoals jij. Niet zagen over een splinter in de vinger of een pijnlijke arm, of een beetje hoofd- of maagpijn; altijd optimistisch en als het dan een keertje niet anders kon, het pessimisme toch tegemoet lachen met je scherpe pen. Stilstaan is achteruitgaan, dus daarom : geniet nog doodgraag van de momenten die nog komen, probeer je laatse optreden toch iet-of-wat aangenaam voor te bereiden … en misschien komt er wel een bisnummertje … Heel veel sterkte !!! Ina & thierry
Kim een superdikkeknuffel , geen woorden want weet niet wat zeggen … sterkte liefs Lili
Beste Kim,
Ik kreeg er een echte klop van dit nieuws te moeten lezen. Jij bent echt wel een voorbeeld voor zovelen. iemand om naar op te kijken. Hopelijk lezen heel veel mensen je wijze blog en trekken ze er wijze lessen uit. Vooral : tevreden zijn met wat men heeft, niet altijd naar die materiele dingen grijpen. En als het eens wat moeilijk is, dan aan jou denken Kim die het zo ongelooflijk goed doet! Ik hoop ook zoals iedereen die je blog volgt dat er toch nog een mirakeltje kan plaatsvinden. Want dit verdien je echt! En al wie met dezelfde ziekte geconfronteerd werd of mee geconfronteerd is : a.u.b. als jullie tips hebben om Kim wat vooruit te helpen, doe het dan.
Heel veel sterkte Kim en we blijven aan je denken en blijven ondanks alles heel veel duimen!
Liefs, mimi
Kim,
Ik heb de serie vanaf het begin gevolgd en ik heb steeds veel bewondering voor je doorzettingsvermogen gehad. Wat is erger… op een onverwachte manier jong sterven, of een bewuste lijdensweg voor ogen hebben en weten dat je niet oud zal worden? Ik vind beiden oprecht erg…
Je lichaam geeft op terwijl je geest nog zoveel wil bereiken. Bestaat er zoiets als een lot? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.
Kim je hebt heel veel mensen geraakt, je verdient een onbezorgde jeugd en een gelukkig leven. jammer dat ‘magie’ niet bestaat hoewel er veel over geschreven wordt.
Een welgemeende knuffel en veel sterkte!
Kim,
Ik heb je blog altijd gevolgd en heel veel bewondering gehad hoe jij met de feiten omgaat. Ook nu weer, Kim, ik hoop van harte dat je nog voldoende jaren extra krijgt en dat je zonder al teveel pijn kunt genieten van al wie je lief is.
Don’t give up Kim, you’re a strong men !
Dikke knuffel.
Maggy.
Aan frank reactie over niet samenwerken met andere ziekenhuizen.
Even een rechtzetting over de werking van de Prof van Kim, en gasthuisberg.
Eerst wil ik zeggen, mensen maak geen vergelijkingen met andere kankers, of andere mensen die kanker hebben.
Kim heeft iets zeer zeldzaam, en zijn prof is zeker niet wereldvreemd in alle medicatie die er is voor Kim zijn kanker.
Hij heeft Kim zelf behandeld met stalen die van Amerika komen.
Kim is een vechter, en blijft vechten, maar als de kast leeg is, op wereldvlak, zoals hij zelf zegt is ze ook leeg.
Je kan je lichaam niet voorbij, hoe hard je geest het ook anders wilt.
Mocht er een wondermiddel zijn, dan is de prof de eerste die het aan zijn patienten zal geven.
Aan iedereen met de goede bedoelingen, middeltjes, tips, begrijp jullie reactie.
Maar er zijn geen tips, middeltjes , wat dan ook.
Enkel pijnmedicatie, en Kim zal wel blijven doorgaan, tot het echt niet meer anders kan, zoals hij zelf hier schrijft.
Respect voor Kim, en ieder zijn mening.
Dank u voor jullie steun, ieder op zijn manier.
Martine(mama van Kim)
Liefste Kim en Mama Martine,
discussieren over een weblog is niet makkelijk, zeker niet in de situatie waarin dat jullie verkeren. Ik wil dan ook niemand pijn doen of terecht wijzen. Ik wil alleen maar helpen omdat ik hetzelfde heb meegemaakt en jullie verdriet kan inschatten. Daarom nog even dit: Kijk eens op http://www.cancer.gov . Daar vind je een overzicht van alle mogelijke nieuwe producten die getest worden voor om het even welke kanker. Wanneer je zoekt naar uitgezaaid nasopharynxcarcinoom, dan vind je dat er wereldwijd 203 producten getest worden. Enkele zijn in fase 3 wat beteketn dat ze op kleine schaal bewezen hebben dat ze werken. Als je inzoomt op de testen die in Belgie gebeuren, dan vind je er 8. Sommige daarvan zijn in fase 2, wat betekent dat ze veilig zijn voor mensen en dat er een kans is dat ze werken. Geen ervan is in Leuven beschikbaar.
Wat jullie ook verder besluiten te doen: mijn vrouw en ik wensen jullie het allerbeste.
Frank
Kim, ik vind je zo speciaal en moedig. Het ga je zo goed mogelijk…
piep,
koud, koud, word ik hiervan………verdomme, verdomme….geen andere woorden voor …
wat bewonder ik elke stukje dat je schrijft, ook dit , al kondig je aan dat je oscaruitreiking aangekondigd is, want ja die oscar die verdien je.
Had je zoveel tientallen jaren meer gegund, samen met anneke, je familie en vrienden
bewonder je immens voor je moed,
geniet van elk moment en de dingen die je graag doet.
en doe het “op jouw manier”, want daar kan iedereen alleen maar respect voor hebben
vele dikke knuffels
culimieke
Kim,
Ik wens je heel veel moed, kracht, sterkte, Licht en vooral Liefde, de allesomvattende Liefde van alles en iedereen rondom jou! Geniet van elke seconde, elke minuut, elk uur, elke dag van alles wat jou nog tegemoet komt!
Respect voor jou Kim, hoe je met je ziekte omgaat en hoe je ons (de lezers van je blog) een kijkje in je leven geeft.
Geniet nog van de mooie momenten die komen, hopelijk nog vele.
Hallo kim,
ik heb net het slechte nieuws vernomen en de tranen rollen over mijn wangen en ik heb de bibber in mijn benen. Ik zou willen schreeuwen, vloeken, tieren, huilen, roepen,stampen, slaan en het liefst iets kapot slaan maar dat verandert niets aan de situatie. ik heb zo’n verdriet. Het is nog maar 4 maand geleden dat wij net hetzelfde hebben meegemaakt met onze dochter, zij was nog maar 17 jaar. Zij zei tegen ons, ik heb liever een kort maar een mooi en gelukkig leven dan een lang leven van ziek zijn.Zij heeft ons bedankt omdat wij haar loslieten en zij van ons niet meer moest vechten tegen dat verschrikkelijke klotemonster. Zij was blij dat zij mocht gaan, zij was op, kon niet meer. Ik ben tot het allerlaatste moment blijven zoeken naar therapieën en behandelingen maar zij wou dat ik er mee stopte en leerde het onaanvaardbare te aanvaarden. Zij heeft ons net als jij zo veel geleerd in haar veel te korte leven. Was ik maar een tovenaar en kon ik met mijn toverstokje de kanker uit de wereld helpen dat zou de mooiste dag van mijn leven zijn. Je bent omringd door vele lieve mensen en heel veel mensen leven met je mee. Laat dat een kleine troost voor je zijn. Geniet van de mooie en goede momenten en weet dat jij een voorbeeld bent voor veel mensen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Hey Kim,
Hier ben ik echt niet goed van ,ik kan niet verwoorden hoe erg ik dit vindt
We wisten het allemaal wel van in het begin van het programma dat de overlevingskansen op lange termijn (en dan denk ik in termen van tientallen jaren) voor geen van jullie 5 echt groot zijn maar zolang men behandelingen krijgt en de vechtlust er telkens weer is, is er hoop dat nu die hoop voor u wordt wegenomen vind ik erg Kim heel erg .
Ik heb het nog geschreven” zolang jij het de moeite waard vindt ” heb je nog een leven en ik denk wel dat jij uit de tijd die je nog krijgt zal uithalen wat er inzit
Ik hoop dat de pijn onder kontrole kan gehouden worden en dat er ondanks alles ook nog fijne momenten zullen zijn(maar daar twijfel ik niet aan)
Doodgaan is nog niet voor vandaag …..nog even doorgaan dus
Ne dikke knuff voor u, Anneke uw ma en al die anderen die het voorrecht hebben om u van dichtbij te kennen en die er voor u zullen zijn in alles wat nog komen gaat
Groetjes,
Noella
Sinds je ‘beroemdheid’ heb ik sympathie voor je. Niet omdat je kanker hebt maar om je klare kijk op de ‘dingen des levens’. Je hebt een talent om te schrijven. Ik geniet verdomme enorm van jouw teksten. Jammer dat ik ze leer kennen op deze manier … Ik twijfel of je de gestorven zanger Bram Vermeulen kent, is niet echt jouw genre. Hij heeft hele mooie teksten geschreven en één daarvan is dat hij een steen verlegd heeft in een rivier op aarde waardoor de stroom van die rivier nooit meer dezelfde weg zal gaan en het bewijs levert van zijn bestaan. Grootse dingen in iemands leven kunnen heel simpel zijn. Heb jij heel goed begrepen. Ook jouw bestaan is een feit. Dank je daarvoor.
Arlette en Kim,
Dank u Arlette (ik ook heb een dochter van 17) en dank u Kim (ik ook heb een mucopatiënt van nu 25 jaar)… Jullie betekenen echt iets voor ons allen… ECHT WAAR HOOR!!!
We zien jullie zo graag,
Patricia
Hoy Kim,
afgekoeld door de regen,
kwam ik dit slechte berichtje tegen.
Hier woede net een orkaan,
zo kwam het aan.
Jij blijft er zo nuchter bij en zegd het heel gewoon,
alsof je straks krijgt dat grote loon.
Waarschijnlijk ben je ook kwaad,
en krijg je langs alle kanten raad.
Ik ben vleugellam geslagen,
dat zo een jonge gast die zware last moet dragen.
Draag elkaar door deze zware momenten zoals je zelf verkiest,
en het is vooral te hopen dat je de moed en de kracht niet snel verliest.
Moest ik die draak uit ieders leven kunnen jagen,
door alle verdriet op handen te dragen.
Ik zou er zeker aan beginnen,
ook als ik niet weet of ik die uitdaging zou winnen.
Voor jou en alle mensen die je omringen,
wil ik de grootste lofzang zingen.
Wat een geluk dat je het niet kan horen,
want met de een na de andere valse noot kwam ik jullie rust verstoren.
Wij hebben handen, wij hebben armen,
om als het koud wordt rond het hart elkaar te verwarmen.
Om zonnestralen door te geven,
voor die kleine glimlach van heel even.
Voor ieder teder gebaar,
voor de aandacht voor elkaar.
Wij zijn blaren in de wind,
die bij ieder zuchtje bang zijn als een kind.
Ritselend langs de zoom van het woud,
dat geheimen in zich houd…
Dus alles is onzeker en hoe zouden wij weten,
wat enkel de wind weet en niet zal vergeten…
Laat de dagen, de uren op je afkomen,
kijk dan naar de bomen.
En weet zij geven geen geheimen prijs,
over een lange verre reis…
Blijf dapper je eigen pad bewandelen,
je bent HEEL GROOT IN GANS JE HANDELEN.
Je bent een SUPER GAST,
die liever voor geen enkele opdracht past.
Ik heb jou via deze weg nog beter leren kennen,
en sorry dat ik u niet altijd met een berichtje kwam verwennen.
Maar soms heeft een mens het veel te druk,
met te denken aan zijn eigen geluk.
Enkel als je zelf de draak bent tegen gekomen,
dan weet men je in te tomen.
Kim, Anneke, Martine,
iedere dag heeft een nieuw begin,
niemand weet hoe die wordt vol geschreven,
en wat erin zit verweven.
Ik bewonderen jullie open vechtlust en strijd,
dat wil ik zeker ook nog kwijt.
Twijfel nooit aan mensen waar het mee klikt,
iemand heeft altijd wel ergens iets anders ingebikt.
Streef nu naar rust in jullie leven,
dat kan ook heel veel voldoening geven.
Ieder blijft vertrouwen, hopen en geloven,
niemand kan jullie van die eigenheid beroven….
Weet dat jullie een fantastisch team vormen,
met een heel sterke samenhorigheid dat zijn jullie normen.
Ik zou zeggen daar zullen zeker mensen jaloers op zijn,
maar niemand wil die pijn…
Heel veel liefdevolle, warme, tedere dagen,
en nog meer kracht om alles te dragen.
Rita
Het is zover he maat. Woorden en waarheid zijn nochtans twee heel andere dingen. Je was er voor de beslissing en je bent er nog. (fijn, trouwens, ben ik reuzeblij om) Tijd lijkt soms, geijkt (aan goud, aan god, aan leven), waar iedereen er gek van verdriet om wordt. Mijn hond leeft, de dierenarts heeft ‘m tot onvermijdelijk sterven wegens ouderdom veroordeeld maar ik zweer het je: mijn beestje weet dat niet. Ze speelt en kwispelt als ze zich goed voelt, ze rust en kreunt als het pijn doet. Om tijd maakt ze zich niet druk. The joy of not being a human! Gelukkig zijn er nog veel van die eerstvernoemde momenten. Ik wens jou ook nog heel veel van die mooie momenten. En als ik wat voor je kan doen, just let me know!
Platonische knuffel waar het geen pijn doet,
Bernie
Kim
Veel sterkte en moed, wens ik jou, Anneke en je familie toe. Geniet nog van alles wat kan. Bedankt voor al jouw berichten. Zo blijf je leven in vele harten.
Kim,
ik volg je blog ook al sinds het programma. heb in het verleden nog geen berichtje nagelaten, maar wil je nu wel veel sterkte en moed toewensen in deze moeilijke periode. meer kan ik ook niet doen voor u, maar weet dat ik aan je denk!
Deborah
Dag Kim,
K’las je bericht een paar dagen terug en ben er regelmatig over aan het nadenken.
De mensen leven zo oppervlakkig en er wordt zoveel gesurft, over toppen geschoren zonder diepgang en een jonge knaap zoals jij met zoveel wijsheid en doordenkingsvermogen…, ach , het maakt me boos; je vertrek. De onmacht om iets te veranderen.
Je staat ervoor en je moet erdoor. Gelukkig heb je nog keuzes. De grens van hoever je gaat.
Ik weet niet of je enkele uitzendingen zag van ‘over mijn lijk’ op de Nl televisie. Het is nog te bekijken op internet en één voor één zijn het fantastische mensen die terminaal ziek zijn en een manier zoeken om met hun ziekte en einde om te gaan.
Sandra is een van hen en kiest haar levenseinde zelf op het moment waarop ze zegt dat ze haar zelfrespect dreigt te verliezen. Ze heeft het volledig in de hand en helemaal omringd (na een laatste wandeling)kiest ze voor euthanasie. Het stemt me droevig maar tegelijkertijd gaat er een enorme kracht van uit.Vooral van hun drive (de hare en die van haar vriend) om op het positieve, het goede gericht te blijven. Hetgeen ze nog kan wanneer ze nog in leven is en hetgeen ze betekend heeft in diepe gevoelens verbonden aan mooie herinneringen voor haar vriend en naasten nadien.
Ik wens je zoveel kracht en moed om hiermee om te gaan want het is hard werken ook.
Ik hoop ook dat je nog veel rustige uren kent met goede contacten met familie/vrienden en dat je daar veel aan hebt.Ook uiteraard dat de pijn en symptomen onder controle blijven.
Liefs,
Pascale
Hey Kim,
Ik wens je nog veel mooie pijnloze momenten samen met je Anneke je mama en andere dierbaren om je heen! Ik vind dat nu de klok toch aan het tikken is heel moedig van je is om zelf te beslissen wanneer het voor jouw goed is geweest! Geniet in elk geval nog van de kleine dingen die je pad nog kruisen in deze laatste rechte lijn, doe het rustig maak er geen sprintje van.
verder heb ik er eigenlijk geen woorden voor, doe alles zoals jij het zelf voor ogen had al al die tijd!!
Liefs Cindy
Juiste woorden vind ik niet. Wens jou en je dierbaren heel veel sterkte en ondanks het nieuws, hoop ik dat je zeker nog lang kan genieten.
Hey Kim,
Gaat het een beetje? Kan je de molen in je hoofd soms even stopzetten? Want ze mogen nog zeggen hoe moedig en realistisch je bent, dat maakt de realiteit er echt niet makkelijker om dragen om, he? En deze hitte zal het er wellicht niet eenvoudiger op maken.
Het is echt zo verschrikkelijk dat dit u overkomt, en zovelen zouden u willen helpen, maar die overwoekerende cellen zijn iedereen te slim af. Hou je sterk, en doe wat jij het beste acht.
Sigrid
Dag Kim,
Ik ben een vriendin van Natacha, het is hartverscheurend jullie -en zoveel anderen- te zien lijden, vechten en proberen nog te genieten van de mooie momenten.
Ik bewonder jullie kracht en moed.
Veel sterkte,
Hallo Kim,
Tot op vandaag had ik nog nooit op je blog gereageerd , maar regelmatig kwam ik even een kijkje nemen om te zien hoe het met je ging.
Ik moet zeggen , ik ben er niet goed van. Het lijkt zo onwezenlijk dat er nu niets meer is om je verder te helpen , jongens toch…..pas dan besef je nog meer hoe broos en breekbaar het leven is.
Chapeau gast voor de manier waarop je er mee omgaat , een voorbeeld voor velen…..maar langs de andere kant ook zooooo oneerlijk , daar word ik nu écht kwaad van , een beetje opstandig ook.
Ik hoop dan ook uit de grond van m’n hart , dat je deze dagen nog wat kan genieten van het zonnetje , je Anneke , je familie , de kleine dingen in het leven , de dingen die voor jou écht belangrijk zijn….
Kim , heel veel sterkte , we leven ook hier vanuit Borsbeek ontzettend met je mee…..liefs,
Maryse en familie