Je mag kiezen, een baby of een hulpbehoevende bejaarde … oei, het is een 25 jarige jongeman … vanboven zitten ze gelukkig nog allemaal op een rijtje maar het is mijn grootste schaamte, buitenkomen op publieke plaatsen in het gezelschap van mensen. Ik laat alles vallen wat ik kan laten vallen (messen, vorken, lepels, …), de snot & slijmen lopen uit men neus alsof ik nooit heb geleerd wat een zakdoek mag betekenen, mijn eten valt de helft van de tijd naast mijn bord omdat ik niet meer goed kan inschatten hoe groot mijn hap mag zijn. Om nog maar te zwijgen over de slijmen die soms spontaan uit mijn mond lopen of de etensresten die in mijn baard hangen te bengelen. Nog even & mijn vriendin moet terug mijn papje opwarmen & zorgen dat mijn slabbetje goed rond mijn nek hangt. Af en toe laat ik ook nog eens geurige winden, hevige boeren en kijk ik de mensen scheel aan met een scheve smoel waar gelukkig nog enkele resten in te vinden zijn van mijn schots & scheef gebit. Uiteraard heeft het me lekker gesmaakt zeg ik met volle overtuiging tegen de kelner wanneer hij / zij mijn bord komt halen dat nog overvol ligt omdat het eten weer eens niet wou binnen geraken, te droog was of omdat ik me plots slecht voelde. Ook de plas water (drank) op tafel kan ik niet spontaan verklaren, het liep uit men neus weet je … het is dus gelijk de echte, de enige echte Kim, welkom op restaurant Kim!
Oei, Kim, dat klinkt niet zo goed !!
Ik kan me een beetje voorstellen hoe jij je voelt, tenminste… ik denk dat ik me dat kan voorstellen.
De manier waarop je het verwoordt, met enige dosis cynisme, doet me op de één of andere manier glimlachen… begrijp me niet verkeerd hé… ik vind wat je meemaakt hoegenaamd niet grappig, maar je schrijfstijl wel !
Groetjes en liefs uit Essen,
Annick
Harde taal…
Maar wie gaat er met je mee???
Wie helpt je elke dag weer ?
Wie krikt je op ?
Wie staat er naast je ??
Wie zijn pijn is het ergst ?
Degene die het allemaal zelf doorstaat…
of van degene die iemand zielsgraag ziet, die het afzien en de ongemakken wil overnemen en er niet in slaagt ?
Wie heeft de meeste pijn…. de hamer of de nagel…..
Draai de schaamte weg…,
Wat vloeistoffen , geklieder….en wat luchtjes…..
Ge wordt graag gezien Kim, en geholpen…
En indien je meer hulp nodig hebt dan zal je die krijgen….
Ik hoop dat dit ten volle tot je doordringt…
In het diepst van zijn gedachten, voelt elke mens zich een god….
Het is aan de anderen om dat op te merken en er zich naar te gedragen…
luc
Hoi Kim,
Als ik het goed lees, voel je je ellendig, maar verdorie, jij kan dat zo prachtig verwoorden. Er zit een goede schrijver in jou verborgen, laat dit nog maar meer naar voren komen.
Ik wens je toch nog heel veel leuke momenten met je Anneke, ook op restaurant. Als jullie ervan genieten, dat is het belangrijkste, en trek je van de rest niets aan.
Doei !!
Hey Kim,
Wat je hier neer schrijft moet echt verschrikkelijk zijn .
Probeer je schaamte gevoel van je neer te zetten, wat zeker niet gemakkelijk is.
Ik wens u heel veel moed en vooral nog vele pijnloze dagen ,maanden,jaren.
Je bent een super kerel.
veel liefs
Hey Kim,
Ik kom vaak lezen, maar reageer niet vaak. Nu voel ik dat het even moet. hou moed man!! Kom buiten zolang je kunt. Trek je van de medemens op resteaurant niets aan, zolang jij er van geniet!!
groetjes
Nuja, ik vind dat ze u moeten laten meedoen als “undercover”-klant voor Mijn Restaurant
Direct es zien hoe goed ze zijn en reageren op elke situatie! En joh, zelfs met snot, slijm en al de rest zijt ge één van de leukste ever om mee op restaurant te gaan, en ik heb al 10 jaar ervaring 
Oh, en als er ooit iets moet opgewarmd worden, joh, we zullen het met liefde opwarmen, en als je wil maak ik een vliegtuiggeluidje (laat ons vooral blijven lachen 
)
Schaam u maar niet Sufferd, voor ons is het een moment van geluk, laat het voor jou hetzelfde zijn!
Kus vanop afstand,
Romina
Hey Kim,
Amai, hetgeen ge vertelt is alles behalve plezant maar de manier waarop ge het vertelt laat ook mij op een of andere manier glimlachen
Als het u moest lukken Kim laat dan samen met die messen, vorken en lepels uw schaamte ook maar vallen .
De mensen die de enige echte Kim van dichtbij kennen die zullen u helpen om die genante situatie’s mee op te vangen zodat het voor u misschien toch wat draaglijker wordt
Ondanks alle ongemakken wens ik je een fijn weekend
Groetjes,
Noella
awel kim kheb juist naar jouw filmpje gekeken dat je gemaakt hebt en kmoet zegn ik zou die moed nie hebben om da in elkaar te steken… chapeau gast! ik hoop dat jouw familie en vrienden en ikzelf dit nog heel lang NIET moeten bekijken en dat we jou via jouw blog nog kunnen aanspreken. Hou moed man.. Groetjes Ann, Nand en Jarne
Hey Kim, ik liet een tijdje niet veel van me horen maar als ik dit lees (wat prachtig geschreven is trouwens!) moet ik aan twee dingen denken:
1- jij bent een doorbijter, een vechter zoals er niet veel zijn!
2- je laat je niet beinvloeden door wat mensen over je denken en je gaat toch nog naar het restaurant, ook al zouden anderen het misschien niet meer doen/durven.
Ik wil je hierbij daarom veel sterkte wensen voor jou en je vriendin en je danken voor jou sterke karakter dat kan inspireren voor andere mensen die het ook moeilijk hebben.
kop op Kim!!
Hey Kim, ook ik reageer niet veel, omdat je mij teveel doet denken aan mijn beste vriend Patrick, maar nu wil ik wel reageren. Geniet van al je uitstapjes die je kan maken. Ook ik zat met mijn maateke op restaurant en de vervelende geluiden hoor je als echte vriendin op de duur toch niet meer, je bent al blij dat je nog kan genieten van elkaars gezelschap. Voor jezelf kan ik begrijpen dat het niet plezant is, maar zet je erover, je bent er nog, je kan nog “genieten” van je uitjes, de mensen die je kennen nemen dat er maar al te graag bij, want je bent er nog. Geniet zoveel je kan vent, en hou in gedachten een hond of een kat laat ook alles los of het nu past of niet en toch zien we ze doodgraag.
groetjes vanuit Hemiksem
Vera
Jij moet je vreselijk slecht voelen … maar het is zoals de meesten zeggen, de manier waarop je ons dit verteld, met een lach en een traan tegelijk, ik denk hé Kim, of eigenlijk weet ik dat wel zeker, de mensen die je écht kennen gaan later, als jij er niet meer bent, vaak je naam noemen in allerhande situaties en dan zal er gelachen worden en gehuild, maar vooral zullen er veel anekdote’s zijn…
Jou zien eten op restaurant zal er zeker niet smakelijk uitzien zoals je’t zelf beschrijft, maar “fuck” !!!
Je omgeving moet zich mateloos machteloos voelen, jijzelf natuurlijk ook wel, maar iemand zien aftakelen waar je zoveel van houdt, ik maak het nu zelf voor de 2de keer mee, dat gevoel van onmacht dat is met geen pen te beschrijven Kim, ik wens jou en je omgeving dan ook alle moed en kracht om overeind te blijven !!!
Liefs
Ingrid uit Limburg
Eeen moedige , kranige man ben je , je verteld het ons op een manier dat er een lach en een traan over ons gezicht gaat
Laat je niet ontmoedigen , laat al wie je lief heeft zolang mogelijk bij je zijn !!!
Sterkte man , dikke knuffel , liefs lili
Dag Kim,
echte liefde roest niet.
Echte vriendschap slijt niet.
Het is helemaal géén cliché wanneer ik je nu het volgende vertel.
Mijn geliefde (darmkanker) overkomt meermaals genante winderige picasso toestanden in zijn broek.
Onze zoon 25 jaar (hypofyse adenoom) vecht ook zo hard.
Echte liefde en “de” vriendschap is zo belangrijk in jullie ziekteproces.
En ik ben trots op mijn zoon. Ook al is ie zooooooo schrikwekkend dik geworden.
De medicatie wéét je?
Maar als wij samen die ene enkele maal uit eten, negeer ik de blikken van het personeel en overige klanten,
dan denk ik in ‘t geniep ………,
of het nu om een slabbetje gaat of die vuile onderbroek.
Wij zitten hier toch “nog” lekker samen.
Kim de mensen rondom jou……,
echte liefde,
echte vriendschap,
we zijn nu eenmaal allemaal geboren om in een pamper te leren lopen.
Niet iederen hoeft met een pamper of een slabbetje aan te sterven.
Maar niet iedereen heeft liefde en vriendschap om zich heen.
Koesteren jongen.
Het is geen cliché,
aanvaarden en dankbaar zijn.
Een partner of moeder voelt zich op dergelijke moment nooit een last.
Roos
Beste Kim, dat moet niet gemakkelijk zijn al die stuntels. Ik vind het echt heel erg spijtig dat je met die ongemakken nu zit. Het is makkelijk zeggen : trek het je niet aan…….
Gelukkig heb je mensen om je heen die je oprecht liefhebben en erbij zijn. Niet alleen zijn tijdens die momenten is ook weer belangrijk. Doe voort je best, beste Kim……aub.
hey kim, wat kan je het er toch uitflappen, hihi is op dit stukje wel letterlijk een woordspeling,
hoe je schrijft, hoe je er mee omgaat , daar alleen al voor zou ik vragen “KIm zeg , waar, en wanneer en we gaan een keer samen eten, want een fantastisch mens daar kan je wat van hebben, alleen beloven “boven je eigen bord he man”.
knuf knuf culimieke
Wat hard en confronterend!! Geen idee dat het zo slecht met je gaat… Ik vind het erg en hoop dat je toch de moed vindt verder te gaan! ‘t Zou echt niet mogen dat een 25-jarige dit meemaakt, veel sterkte.
jow Kim,
alweer effe geleden maar mijn woorden blijven dezelfde ondanks de harde realiteit – koppig blijven doorgaan, mate. Niet dat ge er ‘vet’ mee zijt, maar we denken regelmatig aan u. Blijven gaan, blijven ademen, koppig rechtdoor niet opzij kijken, blijven gaan, blijven gaan. Ondanks alles.
Veel sterkte, moed, koppigheid, vuur en vechtlust gewenst!
J.
Dag Kim,
Bij het lezen van dit alles, komt spontaan de vraag naar boven: was Kim vóór zijn ziek-zijn ook zo’n cynisch iemand?
Ik kan moeilijk geloven dat de mensen in uw omgeving, diegenen die je zo nauw en goed bijstaan, je vriendin Anneke, je familie, deze cynische toon kunnen verwerken.
Zij zien ook wat ze zien, maar moet het dan op deze manier verwoord worden.
Van ganser harte hoop en wens ik, dat je toch nog van vele mooie dingen mag en kan genieten.
Goede moed verder en lieve groetjes,
Nelly.
Dag Kim,
Bij het lezen van dit alles, komt spontaan de vraag naar boven: was Kim vóór zijn ziek-zijn ook zo’n cynisch iemand?
Ik kan moeilijk geloven dat de mensen in uw omgeving, diegenen die je zo nauw en goed bijstaan, je vriendin Anneke, je familie, deze cynische toon kunnen verwerken.
Zij zien ook wat ze zien, maar moet het dan op deze manier verwoord worden.
Van ganser harte hoop en wens ik, dat je toch nog van vele mooie dingen mag en kan genieten.
Goede moed verder en lieve groetjes,
Nelly.
Ik heb je blog altijd gevolgd maar nog nooit gereageerd. Tot nu dan.
Ik heb 5 jaar terug ook kanker gehad, ik was toen 38. Ondertussen ben ik gescheiden en woon samen met mijn kinderen in een huurhuis. Ik heb een tijdje terug dan mijn aanvraag gedaan voor een schuldsaldoverzekering omdat ik een huisje wou kopen. (Had geen zin om mijn hele leven, hopelijk lange leven, te werken voor mijn huisbaas). Maar ik werd resoluut geweigerd omdat het risico veel te groot was. Dus nu ben ik dus voor de rest van mijn leven veroordeeld omdat ik gewoon de pech gehad heb om ziek te worden. Daarom als je de moed nog vind om die heren met hun dikke portefeuille een brief te schrijven (zoals alleen jij dat kan) zou je veel andere mensen ook een plezier doen.
Ik wens je in ieder geval nog heel veel sterkte toe en keep smilling, ook als het minder gaat.
lieve groetjes