Een kort berichtje … om te zeggen dat ik me allesbehalve goed voel, de laatste weken waren dan ook meer achteruitgang dan vooruitgang. De hoe, wat & waarom zijn nog niet echt duidelijk, een combinatie van wat ongelukkige voorvallen, stress, emotie, … maar of de tumoren daar letterlijk iets mee te maken hebben is nog te vroeg om te zeggen, maar het gaat dus niet goed, een dag is een dag met pijn, overal & nergens, steeds op andere plaatsen & nooit hetzelfde … toch even meegeven nog dat ik gelukkig over een grote doos met pijnstillers mag beschikken, het maakt de dag draaglijk maar genezen zal ik er niet mee.
Update
Het bericht was misschien wel heel kort, na het sukkelen met de tanden heb ik nu dus last van een ontsteking ~ overbelasting van enkele spieren rond mijn nek & schouders als gevolg van de langdurige irritatie kuch kuch kuch waar ik al eerder over had geschreven. Verder vlotten de chemo pillen niet zoals het moet, drinken & slikken is hier soms een moeilijke zaak, zeker omdat alles terug via men neusgaten er uitkomt … samen met een hoop andere kleine ongemakken, krampen & andere vreemde verschijnselen maakt het dus dat ik meer slechte momenten heb dan goede momenten, vooral de pijn met momenten maakt het moeilijk, qua inspanningen & activiteiten ben ik dan ook even beperkt tot het minimum … maar zelfs met het minimum proberen we er toch het beste van te maken 
en dat is voor een deel dankzij jullie ook, ik zeg het dan wel niet vaak, maar alle reacties die ik hier bijna dagelijks lees op men blog zijn echt wel een steun voor me!
Goedemorgen Kim, jammer dat je deze pijn alleen moet dragen, daar kan niemand je mee helpen, enkele jaren geleden ben ik zwaar ziek geweest, meer bewusteloos dan niet en enorm zwak en ellendig, pas op dàt moment besefte ik ik wat het betekent om ziek te zien en misschien niét meer te genezen, je kan nog zo goed omringd zijn… maar de ongemakken, pijn,frustraties,stress,emoties,… daar kan je wel eens over ventileren maar meer ook niet, daar zouden ze toch ‘n goed pilleke voor moeten kunnnen uitvinden.
Kim, je bent in mijn gedachten, en, hou er de moed in, jaja ik weet, da’s makkelijk gezegd van iemand die niet ziek is, maar toch Kim, probeer het, zoek positieve mensen op, en wees ook niet te verlegen om je af en toe eens te laten gaan, een huilbui kan je ook even ontladen!
Liefs
Ingrid,
Dag Kim,
wie ben ik nu om te zeggen “volhouden jongen iedere nieuwe dag is anders?”
Die discussie is reeds gevoerd.
Iedereen heeft recht om zijn gevoel te uiten
Het mentaal moe zijn is héél belastend voor je lichaam.
Misschien moet je proberen de klik te maken en niet zoveel piekeren.
Denken aan Denemarken, de fijne momenten.
Ik durf dat zeggen omdat ik in het verleden daar persoonlijk veel moed bij vond.
Mentaal moe zijn is erg.
Daar bestaat geen chemo voor.
Pijn daar in tegen moet toch bespreekbaar worden met je arts.
In ieder geval ik dring je geen mening op.
Maar positief denken heeft positieve energie.
Vind ik persoonlijk.
Groetjes,
Roos
Als ik je geschriften lees en je gedachten en gevoelens volg komt vaak het beeld van een bootje me voor de ogen.
Er zit een jonge man in dat bootje die met alle middelen tracht de oever te bereiken maar die door de stroming steeds weer teruggeslagen wordt.
De mensen aan de wal gooien touwen en roepen…. Maar de touwen zijn te kort en de woorden verwaaien in de wind.
Maar de mensen zijn er wel.
Nu staan ze er weer en zien hoe erg dat bootje schommelt.
Allemaal willen ze helpen. Voedsel , warme kleren, vriendschap en liefde…
Maar niemand kan zwemmen…
De jonge man in dat bootje moet het alleen doen…
Ik denk nu aan dat liedje van Cat Stevens waarin hij zingt
Life is like a maze of doors and they open from the side you’re on.
Just keep pushing boy….
Leven is een doolhof met vele deuren…ze openen allemaal langs jou kant..
Blijven duwen jongen….
Luc
als ik kon toveren ……
warme knuf
marre
spijtig voor je beste Kim, dat je meer hinder hebt nu. Hopelijk doen de zachtere temperaturen je toch wat deugd. Samen met je Anneke in het zonnetje op een terrasje…..
Je bent omringd door mensen die om je geven, dat geeft toch een boost telkens weer opnieuw, ook al is een dip (groot of klein) niet leuk. Je kan enkel relativeren, je best doen en er verder tegenaan gaan.
Heel veel sterkte voor je Kim.
piep hey kim,
ik komje enkel een dikke knuffel geven en samen hopen we dat er snel weer betere dagen aaznbreken
knuf culimieke
Kim,
In de hoop dat het de volgende dagen beter gaat blijf jij in mijn gedachten
Nog ne dikke knuffel,
Noella
Hoi Kim,
Van mij ook een dikke “lange-afstandsknuffel” want er is zo weinig dat we kunnen doen.
Ik kan me een klein beetje vooorstellen hoe je je voelt… vooruit willen en altijd is er wel iets wat je tegenhoudt…
Liefs,
Annick
Dag Kim,
Moed houden jongen ! Ik weet, het is gemakkelijk gezegd. Wat Luc schrijft, vind ik heel mooi verwoord van wat ik denk hoe je je nu voelt. Blijven duwen, Kim, er staan voldoende mensen om je te helpen, aanvaard die hulp en geniet met je Anneke van elk goed moment !
Dikke knuffel,
Karine
Ik heb echt met je te doen , Kim. Kon ik maar toveren ??? Neen dat kan ik ook niet. Ik stuur je veel positieve energie en hoop dat het zonneke en Anneke je toch wat kunnen opbeuren.
sterkte kim hou vol hoor!!
Heel erg dat je zoveel pijn en last hebt, dat er nooit eens gewoon goeie dag is, het besef dat er misschien nooit een dag komt dat het eens echt heel goed gaat… Dat kan je je als gezonde mens gewoon niet voorstellen. Maar toch moet je verdergaan, als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat. En hopelijk klaart de mist weer een beetje op zodat je algauw toch kan genieten van de eerste zonnestralen, zodat de kou weer verdreven wordt, en daarmee de somberste gedachten.
Ik hoop dat deze blog je steun geeft, alleen al de gedachte dat er mensen zijn die toch de moeite nemen hier even te komen kijken en je moed in te spreken. Iedereen wil zo graag iets doen, maar in dit soort zaken staat iedereen zo machteloos.
Hallo Kimmeke,
Ja manneke, kon ook ik maar toveren, er zou veel minder miserie zijn in de wereld.
Zijn er geen andere manieren om uw medicatie toe te dienen dan langs de maag? Het zou die alzeker minder belasten. Moet je binnenkort terug op kontrole voor de tumormarker? Hopelijk, al gaat het zo slecht binnen, doen die chemopillen toch hun werk. Die kuch is die onderdrukt ondertussen? Daar alleen al van overbelast je je spieren helemaal. Ge moet het mij niet vertellen, tot in uw buik doet dat pijn. Hoe is het met Anneke ondertussen? Nog aan het werk? HEb je ook je ramen al open gezet om de frisse lucht binnen te laten? IK hoop zo erg dat je met het begin van de lente toch ook een kentering krijgt in de gezondheid. Terug op naar de zomer met terrasjes doen, vrienden ontmoeten en een deftige pint drinken hé. Meer moet dat niet zijn. Ik hoop U één van de weken op een terrasje op de markt tegen te komen, ge hebt alvast een grote pint te goed van mij.
Groetjes Kim, groetjes Anneke, groetjes mama!
Vera
Moed houden, Kim! Misschien brengt de zon beterschap.
Neen Kim… Wij zijn er danzij jou. Bedankt om al je ‘gevoelens’ bloot te leggen. Wij denken dan eens heel diep na en aan het waarom wij soms gaan ‘zeuren’
Jij weet dat ik ook een zoon heb met weinig levensverwachtingen (mucoviscidose), een zoon van jouw leeftijd.
Jij en je lotgenoten zijn zo tevreden met iets kleins, het minimum om daar dan toch mee gelukkig te zijn en iedere dag de vruchtjes ervan te plukken.
Bedankt Kim, bedankt lieve lotgenoten,
Patricia
Kim,
Lang geleden dat ik nog iets geschreven heb.
,
Je blijft me verbazen van je schrijftalent
Ook al is dit alles wat je hier leest niet altijd even prettig.
Zelden prettig, maar ben fier op je dat je de mensen aan het denken zet, zelf je eigen mama
Thanks , aan iedereen die hier durft zijn eigen gevoel te schrijven.
Een fiere mama, de mama van Kim
Kim,
en dat ik en zoveel anderen te kampen hebben met een heleboel ongezellige dingen. Geen levensbedreigende maar andere vervelende dingen die eigenlijk zo met een vingerknip zouden kunnen opglost worden….en toch lukt dat niet.
Zou je nu sommige mensen niet met de koppen tegen elkaar slaan !?
Ik begrijp deze hele wereld niet ! Jij met zoveel moed, jij moet op een onmenselijke manier verder, dag in dag uit…..en wij…potverdekke kwebbelen over onderhoudsgeld, kinderbijslag, 6 rechtbanken op 6 jaar tijd. een Ex vriend die “mijn” problemen niet meer aankan en me laat vallen…..terwijl iedereen rondom ons, onze relatie toejuichde…….ik begrijp hem niet, ik begrijp het gepest van mijn ex (de vader van mijn kinderen) niet…..ze hebben beiden nochtans alletwee met de dood te maken gehad…
de vader van mijn kinderen heeft zijn broer weten verongelukken, mijn ex vriend (mijn schat maar ja…) heeft zijn schoonzus zien aftakelen tot…..
Sorry Kim maar jandorie, ik vind je zo moedig en wij zo laf om op zo’n manier te leven, terwijl we ‘weelderig” kunnen leven.
Ikzelf heb me kandidaat gesteld om deel te nemen aan de 1000 km voor Kom op tegen Kanker. Mede voor jou….maar ik ben jammer genoeg niet uitgekozen….
Kim, het allerbeste ! warme, zachte, pijnloze knuffel !
Veerle
Hey Kim , sterkte jong en een hele dikke knuffel , liefs Lili
Hoi Kim,
wat naar voor je, die ongemakken.
misschien valt er wel iets te doen.
zoek mensen op die iets weten over pijn en symptoomcontrole in jouw situatie(s)
mondig ben je, blijf dat zeker ook naar de (para)medici toe
misschien kan kiné baten bij je spierpijnen?
alleszins veel verlichting toegewenst
pascale
Ik wil je gewoon zeggen Kim dat ik met je meeleef en heel hard hoop dat de pijn en de ongemakken draagbaar blijven. Heel veel moed en hopelijk krijgen we binnenkort een klein beetje beter nieuws! Ik duim voor je!
het leven kan mooi zijn maar verdomme ook zo hard en dat is iets wat jij nu meemaakt.
veel sterkte.
Hey Kim, ben blij te lezen dat wij met z’n allen je toch ‘n beetje tot steun kunnen zijn!
We willen je beschermen, mee genezen, met je praten, lachen,… maar het enige wat we kunnen is je laten weten dat we aan je denken en je daardoor mssn wat moed en ‘n goed gevoel geven, jij hebt kanker… maar wat je ouders, Anneke, vrienden, familie,… daardoor moeten doorstaan, het is kei en keihard, je kind zien aftakelen slik, mijn dochter ligt hier ziek in de zetel en mijn hartje doet al pijn, al zal ze zich morgen waarschijnlijk al beter voelen.
Ik ga nu ‘n kaarsje branden voor jou en voor alle mensen die ziek zijn!
Veel moed voor jou én je ouders!
Ingrid x
he kim ik denk zo veel aan u aan uw moed die ge altijd hebt ook al is het zwaar . dat het leven niet voor iedereen hetzelfde is dat weet u maar al te goed .hier gaat alles nog steeds goe met ief kleine ongemakke van bestralingen zijn er wel maar verder gaat het goed het is nu bijna 5 jaar geleden dat wij u leerde kennen bang van alles dat moest kome maar toen ik u zag wist ik dat we moesten vechten en u hebt mij leren leven met die angst de moed en kracht die u gegeven hebt zal ik nooit vergeten .veel sterkte nog voor u en uw familie marleen moeder van ief.
Hoi Kim, Hoe is het met je? Ik kom alle dagen eens piepen en hoop wat positief nieuws te lezen. Ik hoop dat de zon je wat energie en kracht geeft om toch eens even tot buiten te gaan.
Liefs en courage
Dag Kim,
Ik wou je toch even laten weten dat ik je echt niet ben vergeten… ik wens je heel veel kracht en zegen… zoveel als alle druppels van de regen!!!(dat zijn er heel veel hé!)
Hoop dat het snel een beetje beter mag gaan… het is zo moeilijk om de juiste woorden te vinden maar weet dat we heel erg met jullie meeleven!
Dikke kus en tot gauw,
Marina
Ik hoop zo dat de zon je morgen een beetje kracht kan geven!
piep, hey kim, man toch die verdomde pijn,
ellende jong, en dan nog “een idool” dat je verliest, er zijn plezanter dingen ….
maar zoals onze beider leuze lijkt te zijn “always look on the broght side” en dat doe jij hoe moeilijk je het ook hebt.
een dikke knuf voor jou en anneke