Mensen die met mij regelmatig een babbeltje doen weten dat ik soms heel radicale standpunten heb over bepaalde zaken, zaken die soms zelfs bijna van toepassing zijn voor mezelf & een hele hoop lotgenoten. Eén van die standpunten is mijn idee over gezondheidszorg en de manier waarop we deze betaalbaar & leefbaar kunnen houden voor onze kinderen en de generaties die daarop volgen. Ik ben dan ook van mening dat we als onze maatschappij & wereld willen laten overleven op een gezonde manier dat we op een dag harde & zware beslissingen moeten nemen zoals ongeneeslijke zieke mensen of bejaarden boven een bepaalde leeftijd de keuze gaan moeten laten maken en ze bewust de mogelijkheid moeten aanbieden, bijna letterlijk “mijnheer ~ mevrouw, bent u bereid om ‘verplicht’ euthanasie te ondergaan“. Uiteraard raak je hiermee veel mensen in het hart, niemand wil immers sterven, zelfs ik niet … maar anderzijds besef ik ook ergens, zoals iemand ooit eens op mijn oude VRT blog heeft geschreven; ik kost een hele hoop geld aan de maatschappij … Je mag dat natuurlijk niet te letterlijk nemen maar ergens klopt het wel, geld waarmee andere mensen misschien wel een toekomstperspectief mee geboden kan worden. Ik weet dat dit thema zo gevoelig ligt bij heel veel mensen en dat je hiermee mensen gaat kwetsen maar wat me nu vandaag zo verwonderde, dat we de discussie vandaag al moeten voeren, dat de politiek nu al beseft dat er keuzes gaan gemaakt worden …
Opereren? Alleen als het nog zin heeft (Nieuwsblad.be)
Patiënten die op sterven na dood zijn, moeten volgens CD&V niet langer geopereerd of behandeld worden. ‘Als het echt geen zin meer heeft, moet de gemeenschap ook geen onverantwoorde kosten maken’, zegt Kamerlid Luc Goutry namens zijn partij. Die wil hiermee het debat over de betaalbaarheid van onze gezondheidszorg op gang trekken.
Hiermee komt de realiteit natuurlijk wel heel dichtbij, maar ik blijft toch achter mijn ~ dit standpunt staan, zelfs al zou dit van toepassing zijn op mij, maar alleen zolang wij mensen de vrije keuze hebben.
Update
In de enkele reacties op dit artikel zijn er mensen die suggereren dat er elders kan bespaard worden of dat er andere oplossingen zijn, ik wil hier toch even op ingaan … vooral omdat we verder moeten durven kijken, het is geen probleem van vandaag, niet van morgen, niet van dit land … het is een probleem van de toekomst. Ik doel dan ook niet zo specifiek op het systeem dat we vandaag kennen maar hoe we gaan moeten evolueren naar een systeem als we ooit nog willen overleven … Misschien spreek ik dan wel over binnen 100 jaar of zelfs 1000 jaar … maar zoals het vandaag is zal het morgen nooit kunnen zijn.
We zijn nu met bijna 7 miljard mensen op dit bolletje als we de statistiek mogen geloven, naar mijn mening, teveel! Het is een illusie om elke inwoner op deze aardbol alle comfort, luxe & geluk te geven zoals wij die hier kennen in onze Westerse Maatschappij. Ik denk dat we al heel tevreden mogen zijn als elke mens hier op aarde kunnen laten genieten van enkele basisbehoeften zoals werk, onderwijs, voedsel, vrede, … laat staan dat we nog eens voor al die mensen een sociaal stelsel moeten gaan creëren met een (bijna) vrije keuze aan gezondheidszorg zoals we hier kennen in ons klein landje. Helaas leeft een mens met emoties, ook ik moet met pijn in het hart zien als ze op TV nog maar eens beelden laten zien van mensen die elders getroffen zijn door een natuurramp, oorlog, … en ja … mijn hart zegt dat deze mensen geholpen moeten worden, het zou immers onmenselijk zijn om die mensen niet te helpen. Maar ergens stel ik me dan ook een bedenking? Kunnen we wel iedereen helpen? Moeten we iedereen helpen? De natuur is daar een stuk harder in, oudere dieren worden achtergelaten door de kudde, net als zieke of zwakkere dieren … de sterkste overleeft. Zo ervaar ik dat ook voor een stuk met mijn kanker, ik moet overleven, ik moet omdat ik wil leven, omdat ik het recht heb & de wil om de leven. Maar ik bedenk me dan ook dat ik enkel nog kan overleven door de hulp van anderen. Ik ben 100% afhankelijk geworden van anderen, ik leef door jullie, voor jullie … omdat mensen me willen helpen, maar hoe lang gaan we dat volhouden? Vroeg of laat kom je tot het besef dat je niet iedereen kan helpen, dat kunnen we nu al niet … daarom dat ik deze discussie net zo belangrijk vind, dat we niet alleen beseffen dat het niet kan maar dat we ook een oplossing zoeken die voor iedereen bij wijze spreke zo humaan mogelijk is en zorgen dat er een toekomst is voor iedereen.
Hey Kim
Das inderdaad een heel delicaat onderwerp en ergens begrijp ik je standpunt en dat van Luc Goutry. De manier waarop jij het aanbrengt, klinkt al veel menselijker dan de manier van het kamerlid. Maar ja, geld is macht, macht hebben politiekers en vice versa. Je kan dit lezen en meevoelen en ja-knikken, maar wanneer we aan een dierbaar persoon uit ons midden denken, dan is zoiets ineens veel moeilijker, gaan we twijfelen en nog es twijfelen. Tja, gezondheid is van onschatbare waarde, een echte luxe op zich.
Kim, houd je goed en geniet van ieder straaltje zonneschijn en de warme vrienschappen rondom je
liefs
Linda
Dag Kim,
ik denk dat het leven heel veel waard is, en zolang er geld weggegooid wordt aan zaken als wapens, nutteloze openbare werken, dure wagens,snoepreisjes … men het recht niet heeft om op gezondheid te besparen.
Voor de rest wens ik een zo gezond en gelukkig mogelijk leven.
Dag Kim
Vroeger zei ik ,van mij mogen ze koekses maken als ik oud ben.
Ja veel geld kost dat wel , maar toch liever voor de mensen , ook al zijn die dan oud , dan dat geld gebruiken voor oorlog en wapens te kopen .
Je bent jong, hebt waarschijnlijk weinig of geen contact met oudjes en je vindt dat ze maar wat geluk hebben zo oud geworden te zijn. En natuurlijk kost de vergrijzing veel geld, en we zullen ons gezondheidssysteem moeten hervormen, maar de oplossing is echt niet ‘juleke, vind je ook niet dat het tijd wordt om uw kaars uit te blazen. Ik heb ook dikwijls radicale standpunten, maar ook oude mensen hebben in een humane wereld recht op verzorging. We laten ze niet achter aan de kant zoals de eskimo’ vroeger uit noodzaak deden. Er wordt veel geld verspild, maar daar dienen andere oplossingen voor. Laten we maar eens beginnen met werkloosheidsvergoedingen te verminderen of sneller af te pakken. Weet je hoeveel mensen op de kap van de maatschappij leven? Ik woon in Brussel, al die allochtonen die nog nooit gewerkt hebben en toch goed leven? Met wie zijn geld? Met dat van u en mij!
piep
KIM, delicaat odnerwerp dat wel, maar sluit me toch aan bij wat hierboven al geschreven staat, laat ons eerlijk zijn, onze heren politiekers zouden met heeeeel wat minder kunnen, en op andere zaken die te delicaat zijn om neer te schrijven kan er een massa geld bespaart worden, dat we dan prima zouden kunnen gebruiken om de gezondeidszorg te blijven betalen
Trouwens ik ondervind zelf aan den lijve dat we hie langer hoe minder terugbetaald krijgen van onze hospitaliesatieverzerking, die hoe langer hoe meer kost…
wij zijn hier in begie echt goe bezig man…
Kim, geniet van de lente die komen gaat, wanneer, voor mij sebiet, want k het fameus koud voort moment…..
knuf knuf mieke
hoi kim,
zo een onderwerp konden we inderdaad van jou verwachten
de reden dat deze politieker dat schrijft is dat er bij een eigen familielid nog een peacemaker geplaatst werd drie uur voor zijn overlijden. en ik denk dat het daar over gaat , hoe lang moet je blijven vechten om iemand in leven te houden ???
ik heb het in de familie ook meegemaakt, een nicht met terminale kanker, tot tweemaal toe hebben ze haar gereanimeerd. dan vraag ik mij af … waarom???
verplichte euthansie ??? neen daar sta ik niet achter. ik vind dat iedereen voor zijn eigen moet en mag uitmaken hoe lang hij/zij wil vechten of proberen.
volgens mij ligt het probleem meer in het feit dat we niet mogen/ willen doodgaan. hoe moeilijk is het in dit land (eigenlijk de hele wereld) om vrijwillige euthanasie toe te passen, hoeveel mensen zijn er al geweest die geen behandeling wilden voor hun ziekte en die dan toch verplicht werden.
en het gaat niet alleen over oudere mensen, ik denk ook aan al die veel te vroeg geboren baby’s die “gered” worden en dan met een geestelijke en/of fysieke handicap leven, of kinderen met een terminale ziekte die een loodzware strijd voeren van jaren en uiteindelijk toch sterven. waar blijft dan de kwaliteit van het leven. let wel ik vergeet echt niet die mensen die na een behandeling nog een rijk en gevuld en kwaltitatief hoogstaand leven leiden.
de discussie zou volgens mij niet mogen gaan over hoeveel het kost. als het de moeite waard is, is volgens mij geen kost teveel.
maar hoe lang is het de moeite waard ??????
voor mezelf heb ik de beslissing genomen dat ik nooit wil gereanimeerd worden. als het hart het opgeeft betekent dat voor mij dat mijn lichaam zegt : ” het is genoeg geweest” en daar wil ik naar luisteren.
groetjes
marre
Heb eigenlijk nog nooit gerageerd op deze site, maar ik vind mij terug in jou visie. Wil wel effekes zeggen dat om 16h00 ik van Patrick nog maar es afscheid heb genomen dit is nu al 1 jaar geleden, Jij en Patrick hadden of hebben dezelfde humor die ik nooit heb begrepen, maar toch vent hou je vast aan het leven en leef het ook! Prettige paasdagen aan jou en je geliefdenµgroetjes.
Vera
Hoi Kim,
Moeilijk onderwerp.
Wanneer kan je zeggen; ik behandel niet meer (als zorgverstrekker)?
Er zijn 3 DNR codes die je kan hanteren in verschillende stadia. (DNR: do not reanimate)
Die codes kan je samen met de familie en betrokkenen bespreken.
Er zijn zoals je schrijft ongeneeslijk zieke mensen en bejaarde mensen maar er zijn ook nog andere categorieën van mensen die heel veel geld kosten aan de ziekteverzekering en dat zijn de zelfdestructieve mensen.
Zij die niet therapietrouw zijn.Zij die elke raadgeving betreffende het verbeteren of het behoud van hun gezondheid naast zich neerleggen omdat ze afstand genomen hebben van de maatschappij en in een roes willen verder leven die bijna altijd een roes is uitgelokt door het gebruik van verslavende middelen.
Deze mensen hebben chronische ziekten waardoor hun gezondheidstoestand vaak zo erbarmelijk slecht is dat ze herhaaldelijk worden opgenomen voor diverse behandelingen die ze na een korte tijd weer tegen advies in stop zetten.
Ik spreek hier ook over reanimaties owv vb zware COPD (chronisch obstructief longlijden) of opnames owv long en andere embolen waarna ze de voorgeschreven bloedverdunners niet nemen en hun drink en rookgewoonten weer opnemen.
Ik spreek hier van mensen die zichzelf verwaarlozen, zware breuken oplopen door een val of ongeluk in dronken toestand en daardoor in langdurige opnames/revalidaties terechtkomen.
Ik wil je hierbij een hart onder de riem steken Kim.
Wat jij doet is je best.
Je doet je best om je lichaam bij te staan de ziekte te overwinnen of de ziekte te beperken.
Dit vergt heel veel van je, voortdurend.
Je werkt harder dan de meesten onder ons en je verdient alle steun, ook financiëel.
Dat is mijn idee.
Heel zeker hebben de zelfdestructieve mensen die ik hierboven beschrijf hun redenen om zo te handelen zoals Kim De Gelder zijn redenen had om te doden maar moeten de hulpverleners mee in die destructiviteit?Moet de maatschappij die zware kosten betalen?
Deze en andere (door profitariaat van het systeem)?
Neen, je moet de wil tot zelfzorg en zelfinzicht nog kunnen onderscheiden van de neerwaartse spiraal van zelfdestructie en gewetenloos profitariaat.
Dit om maar te illustreren dat er veel geld naar hulpverlening vloeit buiten het geld dat besteed wordt aan zware zieke mensen of bejaarde mensen.
Het is toch niet omdat je veel geld kost aan de maatschappij dat je moet doodgaan of omdat je oud bent dat je moet verdwijnen en je plaats laten aan de jongeren.
Nog heel wat stof tot nadenken…
groetjes,
Pascale
in 1997 lag mijn moeder in St. Erasmus ziekenhuis, te Borgerhout. Haar hart…..2 cardiologen, Br. en Sm. ZEIDEN ONS DAT HET ELK MOMENT KON GEDAAN ZIJN MET MAma.
Ik zei dat zijn boeken van de jaren 70 en 80. Zo ver staan ze hier nu toch ook al wel ???? Ik heb toen mijn mama laten overbrengen naar een ander ziekenhuis, ze kreeg haar operatie en ze leefde nog 11 jaar……..
Er was niets meer aan te doen zeiden ze….ik kon dit niet aanvaarden en begon in Reders Digest te lezen, hele nachten en dagen lang tot ik op iets stuitte….en dat aan Dr. Br. ging zeggen. Die lachte me uit en zei : we zijn hier niet in Amerika
Mag ik nog WELBEDANKT zeggen aan die 2 moordenaars. Ze kenden de mogelijkheden maar lieten ons mama toch maar DOOGAAN.
Dag Kim,
vrolijk paasfeest voor jou en je familie.
Roos
Hi Kim,
sociale zekerheid is duur. Dat weten ikzelf en mijn vrouw maar al te goed. We hebben allebei al 20 jaar gewerkt en afgedragen. Nu heeft mijn vrouw een zeldzame kanker sinds 2001 en sinds 2008 zijn er uitzaaiingen in haar lichaam. In Leuven hebben ze haar nog 1 keer kunnen helpen met een operatie, maar daarna was ze “een hopeloze zaak” met een overlevingstermijn van 6 maanden. Ondertussen zijn we bijna 2 jaar verder en ze is er nog altijd. We hebben wel zelf moeten zoeken naar geneesmiddelen, zelf voor moeten zorgen dat we ze gratis kregen, zelf moeten zoeken naar behandelingen in het buitenland en ze zelf moeten betalen. Onderussen weten we dat ze gewerkt hebben en dat ze ook dit jaar nog zal overleven. Is het eerlijk? Misschien niet? Was het de moeite? Zeer zeker!
Frank
Dag Kim,
Ik denk dat ge met dit schrijven heel wat emoties los maakt , maar ik begrijp wat jij bedoelt en de essentie van de zaak is dat we inderdaad niet verder kunnen doen zoals we nu bezig zijn want het is een feit we zijn met te veel ,een groot probleem voor de toekomst is het te groot aantal mensen op deze aardbol maar dat gaat niet opgelost raken met verplichte euthanasie de problemen die gij hier aankaart en waar gij zo veel en volgens mij heel nuchter over nadenkt die kunnen wij als gewone mens niet oplossen Kim dat vraag een heel ander manier van leven en denken en ja we weten het allemaal hoe het zou moeten maar………het dan doen of op wereldvlak gedaan krijgen dat is natuurlijk wel een ander paar mouwen
Misschien zal de natuur zelf terug orde op zaken stellen als ge begrijpt wat ik bedoel
Kim ik vind het ongelooflijk intressant dat jij over zulke dingen op uw blog schrijft ik appriceer dat enorm
Groetjes,
Noella
Wat ‘n zware boterham…stof tot nadenken…veel kan je zelf bepalen Kim, je hoeft maar ‘n blad te downloaden van je pc over wilsbeschikking, en dan wel duidelijk aan je naasten zeggen waar je het bewaart en 2 getuigen aanduiden, maar het is toch niet allemaal zo simpel als’t lijkt hoor !!! Zoiets kan je maar beter samen met je huisdokter invullen!
Wat Pascale schrijft, daar ik heel goed inkomen, ik denk dan vooral aan de diabeten die therapie ontrouw zijn, ze spuiten zich maar wat is, houden zich niet aan hun dieet, nemen het niet zo nauw met de vnl voethygiene,… het zijn altijd dezelfde patienten die terugkomen met zware diabetische voetwondes, die vaak tot amputaties lijden,…
Maar ik sluit me ook volledig aan bij hetgeen Abdelhak schrijft.
Die therapeutische harnekkigheid komt vaak van de dokters maar net zo vaak van de familie van de patient, de familie die hun geliefde niet wil lossen en nog alles wil doen als er niets meer te doen…
‘n hele tijd geleden heb ik de dokter eens geweigerd om een patient naar de radiologie te brengen, die patient was stervende, dat zag je aan alles, zijn vrouw zat bij hem aan’t bed en hield zijn hand vast, mijn collega en ik weigerden hem te vervoeren en vroegen hem bij zijn vrouw te blijven, maar de dokter was razend op ons (wie is er hier de dokter, gij of ik), en uiteindelijk deden we wat hij vroeg, de patient overleed op de harde tafel in de radiologie zonder zijn vrouw, de radioloog stond gelukkig aan onze zijde, toen de dr naar het resultaat vroeg antwoordde de radioloog boos “je resultaat ligt op de tafel”…
Ik denk gewoon dat je als patient of familie zélf stevig in je schoenen moet staan, hulpverleners hebben meestal maar weinig te zeggen, maar als je zelf zegt “het is genoeg” dan wordt er wel naar je geluisterd, maar wat “genoeg” is, dat is voor iedereen persoonlijk! De dokter heeft lang niet altijd gelijk hoor, dat is ook maar een mens die alleen maar streeft naar levens redden en moeite hebben om dat los te laten…