Niet van mijn gewoonte om promotie & reclame te maken 
maar strips zijn altijd een beetje mijn leven geweest, ook Jommeke was vroeger één van mijn favorieten … daarom een kleine moeite voor een jongen waar ik vandaag een mailtje heb van gekregen in mijn mailbox … Een stem voor de cover van Victor Smet, een 10-jarige autistische jongen & heel grote fan van Jommeke die dolgraag een prijs zou willen winnen met zijn klasje. De eerste 25 winnaars mogen namelijk met de hele klas op bezoek naar de stripstudio van Jef Nys voor de prijsuitreiking … Stemmen dus!
Archief van April, 2010
Een Kleine Moeite
29-04-2010Een Beetje Zoals Iedereen
26-04-2010Even moeilijk doen, maar omdat het op Natacha haar blog (Doodgraag Leven) de laatste weken al enige keer een punt van discussie is geweest ga ik hier al even voorop op de feiten lopen, nu rond de pot draaien is ook niet mijn ding dus we zeggen het zoals het is … als ik een tijdje geen berichten op mijn blog post is dat gewoon omdat het mij niet interesseert of omdat ik er geen zin in heb, of dat nu komt omdat ik mij fysiek slecht voel of omdat ik gewoon geen ‘goesting’ heb zoals ze zeggen dat is voor mij een privé aangelegenheid, ik kan daar hard in zijn … ik heb zelfs momenten dat ik tegen mijn familie & vrienden geen woord los over het verloop van mijn ziekte en dat alleen de mensen in men heel naaste omgeving weten hoe het er voor staat. Het is ook een bewuste keuze, zeker omdat mijn ziekte snel kan evolueren (ups & downs) maar ik wil ook niet dat ik verkeerde signalen geef naar de buitenwereld. Het is een beetje zoals iedereen zou kunnen overkomen, als je morgen van de trap valt kan het ook gedaan zijn … Uiteraard wil dat niet zeggen dat ik geen respect heb voor mijn ‘fans’ , het doet me zelfs goed om al die reacties & steunbetuigingen van jullie elke keer te mogen lezen op de artikels over mijn frustraties ~ gevoelens die ik hier neerpen, jullie steun is dus zeker een hulp maar soms heeft een mens ook gewoon de behoefte van op zichzelf verder te moeten / kunnen. Maar laat het me duidelijk zijn, als het met mij op korte tijd heel hard achteruit zou gaan & het is me niet langer mogelijk om deze blog zelf te onderhouden, dan zal je dat het snelste vernemen via men ‘fanpagina’ op Facebook (denk ik)? Ik moet zelfs eerlijk toegeven dat als ‘het moment’ er bijna is dat ik daar zelfs nog geen of weinig afspraken over heb gemaakt met vrienden ~ familie. Enkel de manier waarop men begrafenis moet verlopen is ooit besproken geweest (muziek, kist, bloemen, …) maar daar is het ook bij gebleven. Ik probeer dan ook nog steeds vooruit te denken, en is het gedaan dan is het gedaan … zoals ik al eerder zei, van de trap vallen kan ook … en daarvoor hoef je niet ziek te zijn & zeker geen blog te hebben …
Een Herinnering
15-04-2010Niet iedereen zijn genre, alles behalve … maar Type O Negative (gothic ~ metal) was voor mij in men donkere jaren zoals Michael Jackson of Madonna voor anderen was, een toevlucht in emoties, verdriet, pijn, … muziek waar ik van leefde. Nu gelukkig ben ik dat donkere kantje al lang voorbij, ik durf zelfs al terug witte kleren dragen maar het blijft een herinnering voor heel men leven, het valt men dan ook even zwaar te moeten lezen dat Peter Steele gisteren (14/04/2010) is overleden, mijn idool, één van men idolen … RIP Peter Steele … maar zoals hij ooit zelf heeft gezongen … Everything Dies …
Medisch Dagboek – Week 14
06-04-2010Een kort berichtje … om te zeggen dat ik me allesbehalve goed voel, de laatste weken waren dan ook meer achteruitgang dan vooruitgang. De hoe, wat & waarom zijn nog niet echt duidelijk, een combinatie van wat ongelukkige voorvallen, stress, emotie, … maar of de tumoren daar letterlijk iets mee te maken hebben is nog te vroeg om te zeggen, maar het gaat dus niet goed, een dag is een dag met pijn, overal & nergens, steeds op andere plaatsen & nooit hetzelfde … toch even meegeven nog dat ik gelukkig over een grote doos met pijnstillers mag beschikken, het maakt de dag draaglijk maar genezen zal ik er niet mee.
Update
Het bericht was misschien wel heel kort, na het sukkelen met de tanden heb ik nu dus last van een ontsteking ~ overbelasting van enkele spieren rond mijn nek & schouders als gevolg van de langdurige irritatie kuch kuch kuch waar ik al eerder over had geschreven. Verder vlotten de chemo pillen niet zoals het moet, drinken & slikken is hier soms een moeilijke zaak, zeker omdat alles terug via men neusgaten er uitkomt … samen met een hoop andere kleine ongemakken, krampen & andere vreemde verschijnselen maakt het dus dat ik meer slechte momenten heb dan goede momenten, vooral de pijn met momenten maakt het moeilijk, qua inspanningen & activiteiten ben ik dan ook even beperkt tot het minimum … maar zelfs met het minimum proberen we er toch het beste van te maken 
en dat is voor een deel dankzij jullie ook, ik zeg het dan wel niet vaak, maar alle reacties die ik hier bijna dagelijks lees op men blog zijn echt wel een steun voor me!
De Toekomst
01-04-2010Mensen die met mij regelmatig een babbeltje doen weten dat ik soms heel radicale standpunten heb over bepaalde zaken, zaken die soms zelfs bijna van toepassing zijn voor mezelf & een hele hoop lotgenoten. Eén van die standpunten is mijn idee over gezondheidszorg en de manier waarop we deze betaalbaar & leefbaar kunnen houden voor onze kinderen en de generaties die daarop volgen. Ik ben dan ook van mening dat we als onze maatschappij & wereld willen laten overleven op een gezonde manier dat we op een dag harde & zware beslissingen moeten nemen zoals ongeneeslijke zieke mensen of bejaarden boven een bepaalde leeftijd de keuze gaan moeten laten maken en ze bewust de mogelijkheid moeten aanbieden, bijna letterlijk “mijnheer ~ mevrouw, bent u bereid om ‘verplicht’ euthanasie te ondergaan“. Uiteraard raak je hiermee veel mensen in het hart, niemand wil immers sterven, zelfs ik niet … maar anderzijds besef ik ook ergens, zoals iemand ooit eens op mijn oude VRT blog heeft geschreven; ik kost een hele hoop geld aan de maatschappij … Je mag dat natuurlijk niet te letterlijk nemen maar ergens klopt het wel, geld waarmee andere mensen misschien wel een toekomstperspectief mee geboden kan worden. Ik weet dat dit thema zo gevoelig ligt bij heel veel mensen en dat je hiermee mensen gaat kwetsen maar wat me nu vandaag zo verwonderde, dat we de discussie vandaag al moeten voeren, dat de politiek nu al beseft dat er keuzes gaan gemaakt worden …
Opereren? Alleen als het nog zin heeft (Nieuwsblad.be)
Patiënten die op sterven na dood zijn, moeten volgens CD&V niet langer geopereerd of behandeld worden. ‘Als het echt geen zin meer heeft, moet de gemeenschap ook geen onverantwoorde kosten maken’, zegt Kamerlid Luc Goutry namens zijn partij. Die wil hiermee het debat over de betaalbaarheid van onze gezondheidszorg op gang trekken.
Hiermee komt de realiteit natuurlijk wel heel dichtbij, maar ik blijft toch achter mijn ~ dit standpunt staan, zelfs al zou dit van toepassing zijn op mij, maar alleen zolang wij mensen de vrije keuze hebben.
Update
In de enkele reacties op dit artikel zijn er mensen die suggereren dat er elders kan bespaard worden of dat er andere oplossingen zijn, ik wil hier toch even op ingaan … vooral omdat we verder moeten durven kijken, het is geen probleem van vandaag, niet van morgen, niet van dit land … het is een probleem van de toekomst. Ik doel dan ook niet zo specifiek op het systeem dat we vandaag kennen maar hoe we gaan moeten evolueren naar een systeem als we ooit nog willen overleven … Misschien spreek ik dan wel over binnen 100 jaar of zelfs 1000 jaar … maar zoals het vandaag is zal het morgen nooit kunnen zijn.
We zijn nu met bijna 7 miljard mensen op dit bolletje als we de statistiek mogen geloven, naar mijn mening, teveel! Het is een illusie om elke inwoner op deze aardbol alle comfort, luxe & geluk te geven zoals wij die hier kennen in onze Westerse Maatschappij. Ik denk dat we al heel tevreden mogen zijn als elke mens hier op aarde kunnen laten genieten van enkele basisbehoeften zoals werk, onderwijs, voedsel, vrede, … laat staan dat we nog eens voor al die mensen een sociaal stelsel moeten gaan creëren met een (bijna) vrije keuze aan gezondheidszorg zoals we hier kennen in ons klein landje. Helaas leeft een mens met emoties, ook ik moet met pijn in het hart zien als ze op TV nog maar eens beelden laten zien van mensen die elders getroffen zijn door een natuurramp, oorlog, … en ja … mijn hart zegt dat deze mensen geholpen moeten worden, het zou immers onmenselijk zijn om die mensen niet te helpen. Maar ergens stel ik me dan ook een bedenking? Kunnen we wel iedereen helpen? Moeten we iedereen helpen? De natuur is daar een stuk harder in, oudere dieren worden achtergelaten door de kudde, net als zieke of zwakkere dieren … de sterkste overleeft. Zo ervaar ik dat ook voor een stuk met mijn kanker, ik moet overleven, ik moet omdat ik wil leven, omdat ik het recht heb & de wil om de leven. Maar ik bedenk me dan ook dat ik enkel nog kan overleven door de hulp van anderen. Ik ben 100% afhankelijk geworden van anderen, ik leef door jullie, voor jullie … omdat mensen me willen helpen, maar hoe lang gaan we dat volhouden? Vroeg of laat kom je tot het besef dat je niet iedereen kan helpen, dat kunnen we nu al niet … daarom dat ik deze discussie net zo belangrijk vind, dat we niet alleen beseffen dat het niet kan maar dat we ook een oplossing zoeken die voor iedereen bij wijze spreke zo humaan mogelijk is en zorgen dat er een toekomst is voor iedereen.