Klaar voor deel 2 … ik hoop van wel! Vrijdag heb ik na een controle bezoekje in Gasthuisberg toch mijn pilletjes meegekregen en de boodschap dat ik maandag terug mag starten met de chemo, of het lichaam er klaar voor is dat weet ik natuurlijk nog niet. Die enkele verdwenen kilootjes zijn ondertussen wel al aangevuld met een goed pak friet maar het zal toch anders zijn dan anders, meer vermoeid, meer last van mijn kleine fysieke ongemakken en uiteraard het grote gemis van mijn 2 kies-tanden links onderaan! Gelukkig gaat de liefde door de maag zoals ze zeggen, en is het best een leefbaar gegeven 
Emotioneel daarentegen is het ook weer een stap achteruit geweest, mensen proberen er me dan wel van te overtuigen dat ik blij & gelukkig moet zijn en ik me moet vasthouden aan het geluk dat alles zo goed verlopen is maar het gegeven is sneller gezegd dan gedaan. Uiteraard mag ik me niet laten verleiden door negatieve gedachten maar een stap achteruit, hoe klein die stap ook is, is een stap achteruit … voor mijn toekomst, leven morgen & leven vandaag. Ik heb dan soms ook de indruk dat mensen uit mijn omgeving die problematiek onderschatten … waarom dat weet ik niet, misschien hebben ze ook wel ergens gelijk en is het is inderdaad iets dat ik mezelf aan het wijsmaken ben maar het is dan ook iets waar ik dagelijks bewust mee moet leven, ik ga dood en ik weet waar ik dood aan ga gaan … ik weet dan wel niet wanneer ik dood zal gaan, maar ik weet ook wel dat een stuk sneller zal zijn dan het zou moeten zijn. Voor een, laat het ons gewone mens noemen is dat in zekere zin ook wel van toepassing want iedereen gaat uiteindelijk dood, maar het is geen bewust thema waar ze dagelijks mee geconfronteerd worden … de afgelopen 2 weken waren voor mij dan ook best zwaar, omdat het net een stapje achteruit was, een stapje dat ik niet meer kan inhalen … het waren enkele seconden dat ik heb moeten afgegeven … maar als ik nu eens wist hoeveel ik er nog had hé …
Ja Kim,
Wat kan ik daar op zeggen ik vind dat ge weer nagels met koppen slaat , ik ga ook niet zeggen ge moogt zus of zo niet denken want uiteindelijk lijkt het mij maar normaal dat gij zulke gedachten hebt
Ik denk niet dat gij uzelf iets wijsmaakt volgens mij zijt gij juist een heel nuchter iemand en dat maakt alles emotioneel er zeker niet gemakkelijker op
Hopelijk valt de volgende chemo kuur toch een beetje mee ik duim er alvast voor
Kim verzorg u en gaat het niet zoals gewenst laat u dan goed verzorgen ,blijf er voor gaan hé
Groetjes ,
Noella
Tja, natuurlijk onderschatten anderen dat… ‘t Is zo makkelijk gezegd, ‘wees positief’ als alles in je eigen leven min of meer op rolletjes loopt, met de gewone ups en downs. De meesten onder ons hebben gelukkig niet op die leeftijd met kanker of een andere levensbedreigende ziekte te maken, en kunnen de impact op het leven dus moeilijk inschatten. Het wordt ook gezegd om de ander moed in te spreken, want wat kan je anders zeggen? Als die ander zou meehuilen, word je als patiënt enkel bevestigd in je doemdenken, en waar kan je dan nog moed uit putten. ‘t Is moeilijk voor iedereen, denk ik…
Kim,
Het zonnetje schijnt…. gooi de vensters open en adem de lente in!
Het doet zo’n deugd dat we ons niet meer zo moeten inpakken tegen de kou alhoewel het windje nog aan de frisse kant is.
Ik weet het man, het is niet gemakkelijk altijd maar vooruit te moeten zien zonder bij zijn verschrikkelijk moeilijk leven stil te staan maar…. er is nog leven Kim en grijp het met beide handen!
Jullie zijn stuk voor stuk onnoemelijk sterke karakters en eerlijk gezegd, ik zou waarschijnlijk zo moedig niet kunnen zijn om toch nog elke dag opnieuw proberen te overleven met de kleine dingen die ge hebt om U aan op te trekken. Hoe is het trouwens met uw Anneke? met de mama? Zij zijn toch ook mensen uit uw direkte omgeving met een schat aan waarden voor jou.
Geniet van de zon Kim al is het met muts op maar wel vensters open!
Groetjes
Vera
T’is erg moeilijk Kim.
Telkens iets verliezen en dat beseffen en dan moed vinden om te kijken naar wat er rest en daar dan weer een tevreden tijd mee doorbrengen.
Mensen bewonderen diegenen die het telkens opnieuw blijven doen ;dat vallen en weer opstaan.
Doch, het is verre van evident. Zoveel energie en kracht dat een mens nodig heeft om hiermee om te gaan.Omdat je telkens ergens door moet, door een lange kronkelende buis met veel obstakels en omdat je dat alleen moet doen.
Toch is er die overlevingsdrang, die sterke kracht die moed blijft geven.
Liefs,
Pscale
hoi,
niemand weet hoeveel seconden hij/zij nog te leven heeft. heb ooit ergens gelezen ” leef elke dag alsof het je laaste is”. dit is een maatschappij die alles doet om maar niet dood te gaan, en ondertussen leeft niemand (ik hou van overdrijven) in het moment.
dat je niet gelukkig bent met je fysieke conditie kan ik volledig inkomen, dat dat op je emoties werkt is volledig begrijpbaar. dat je dagelijkse leven en je toekomst er niet uitzien zoals je in je dromen het je voorgesteld had is dikke pech …. en nu heb je de keuze denk ik of je je een hele nieuwe visie op het leven toe-eigent of je wentelt in je tegenslag. ik zeg niet dat dat gemakkelijk is, maar zou je gedroomde leven zo gemakkelijk geweest zijn ????
je hebt een fantastische scherpe en wijze geest voor je ouderdom (vind ik) doe er iets mee kim in de tijd die je hebt.
sorry als ik cru klink, ik leef echt wel met je mee en met medelijden ben je ook geen snars denk ik
groetjes
marre