Mijn laatste dag van men chemo kuur, nog nooit heb ik ze tot op vandaag zo goed ervaren, ik voel(de) me zelfs beter dan wanneer ik niet aan de chemo pillen zit met uitzondering van vandaag, men laatste dag … vandaag mis ik iets, de swing & fut van afgelopen week heb ik precies ergens achter gelaten & vergeten in men dromen vannacht … maar voor één keer kijken we dan eens achteruit, het is tenslotte maar de laatste dag, nog één pilletje vanavond en mijn lichaam heeft zijn dosis weer gehad om er enkele weken tegenaan te kunnen, om de strijd aan te gaan met het kwaad in mij … alleen mis ik een iets vandaag, mijn leger is niet compleet, hun aanvoerder waar ze naar opkijken is niet waar hij hoort te zijn …
Archief van March, 2010
Eind Goed Al Goed
19-03-2010Klaar voor deel 2
14-03-2010Klaar voor deel 2 … ik hoop van wel! Vrijdag heb ik na een controle bezoekje in Gasthuisberg toch mijn pilletjes meegekregen en de boodschap dat ik maandag terug mag starten met de chemo, of het lichaam er klaar voor is dat weet ik natuurlijk nog niet. Die enkele verdwenen kilootjes zijn ondertussen wel al aangevuld met een goed pak friet maar het zal toch anders zijn dan anders, meer vermoeid, meer last van mijn kleine fysieke ongemakken en uiteraard het grote gemis van mijn 2 kies-tanden links onderaan! Gelukkig gaat de liefde door de maag zoals ze zeggen, en is het best een leefbaar gegeven 
Emotioneel daarentegen is het ook weer een stap achteruit geweest, mensen proberen er me dan wel van te overtuigen dat ik blij & gelukkig moet zijn en ik me moet vasthouden aan het geluk dat alles zo goed verlopen is maar het gegeven is sneller gezegd dan gedaan. Uiteraard mag ik me niet laten verleiden door negatieve gedachten maar een stap achteruit, hoe klein die stap ook is, is een stap achteruit … voor mijn toekomst, leven morgen & leven vandaag. Ik heb dan soms ook de indruk dat mensen uit mijn omgeving die problematiek onderschatten … waarom dat weet ik niet, misschien hebben ze ook wel ergens gelijk en is het is inderdaad iets dat ik mezelf aan het wijsmaken ben maar het is dan ook iets waar ik dagelijks bewust mee moet leven, ik ga dood en ik weet waar ik dood aan ga gaan … ik weet dan wel niet wanneer ik dood zal gaan, maar ik weet ook wel dat een stuk sneller zal zijn dan het zou moeten zijn. Voor een, laat het ons gewone mens noemen is dat in zekere zin ook wel van toepassing want iedereen gaat uiteindelijk dood, maar het is geen bewust thema waar ze dagelijks mee geconfronteerd worden … de afgelopen 2 weken waren voor mij dan ook best zwaar, omdat het net een stapje achteruit was, een stapje dat ik niet meer kan inhalen … het waren enkele seconden dat ik heb moeten afgegeven … maar als ik nu eens wist hoeveel ik er nog had hé …
Voor de Familie en Vrienden
13-03-2010Dit artikeltje is ééntje dat echt persoonlijk is voor de vrienden & familie, het is zelfs een beschamend stukje omdat het over heel domme praktische probleempjes gaat in het dagelijkse leven, toch wil ik ook mijn trouwe blog lezers dit verhaal meegeven … je moet het maar ooit zelf meemaken of een gelijkaardig situatie meemaken … en ook, ik weet dat familie & vrienden mijn blog toch lezen, dus het bespaard me de schaamte om dit dom verhaal aan iedereen persoonlijk mee te delen 
…
Sinds een aantal weken sukkel ik dus met een irritatie & kriebelhoest, veroorzaakt door een infectie of misschien zelfs wel een klein mini letsel dat aan het groeien is rond mijn bovenste luchtwegen in de longen, hoe of wat dan ook, op mijn laatste scan van de longen was er iets afwijkend te zien maar de dokters weten nog niet wat het is, maar wat het ook mag zijn, het is vreselijk ambetant & met momenten gênant! Sta je daar bijvoorbeeld aan de telefoon … kuche kuche kuche kuch kuch kuch … wacht … kuch kuch kuch kuch kuch … zonder dat je kan uitleggen aan de persoon aan de andere kant van de lijn wat er aan de hand is of wat je wil vertellen …
Maar wat het meest gênante is, ik heb in mijn leven naast die enkele mannen …. ook een hele hoop vrouwen die voor me zorgen & helpen, het probleem is helaas dat een vrouw een vrouw blijft … beetje parfum, beetje cosmetica, … iedereen weet wel hoe dat gaat. Nu een vrouw geeft natuurlijk ook wel al eens sneller een knuffel, een kus bij het begroeten, … of kijkt mee over je schouder wanneer je gefascineerd bezig bent of aan het klungelen. Daar schuilt dan ook mijn grote probleem! Zeker in een omgeving binnen, in tijden waar we de vensters nog niet kunnen openzetten zorgt dit er wel eens voor dat ik het wat benauwd krijg, dat ik het iets moeilijk heb om naar lucht & zuurstof te happen, zeker wanneer ik dan omgeven wordt door integrerende bloesems & scherpe geuren die jullie meedragen op je huid & kleding.
De vraag is dan ook, dat de mensen in mijn leefomgeving daar wat rekening mee kunnen houden, het is echt niet slecht bedoeld maar wanneer je dus in mijn gezelschap bent zou ik iedereen willen vragen om een zekere afstand te bewaren, zeker wanneer we niet buiten zijn. Jullie parfums, geuren, cosmetica, … ontnemen me echt soms een hap naar zuurstof waardoor ik een kort benauwd gevoel heb, ik zeg nu niet dat iedereen minstens steeds een meter afstand van me moet gaan houden maar probeer de begroeting, knuffel, … beperkt te houden & als ik bezig ben met iets, geef me een beetje ruimte … met jullie geurtjes is echt niets mis … adembenemend zelfs 
Deel 1 = Geslaagd
10-03-2010De ontsteking is zo goed als verdwenen & de operatie is zonder noemenswaardige problemen verlopen, ik heb me zelfs meer druk gemaakt aan de lange wachttijden in het OK … anderhalf uur voor men is gestart & nog eens 2 uur voor ze me terug brachten naar de kamer, de hele operatie zelf was op een half uurtje al voorbij! Ik ben dan ook heel blij dat alles zonder problemen verlopen is, want eerlijk, ik had er niet heel veel vertrouwen in! Vooral omdat mijn medische voorgeschiedenis één is met vallen & opstaan, ik was / ben steeds een uitzondering op de regel, een slachtoffer van de wet van Murphy zeg maar …
Nu met alle zonneschijn vandaag wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik terug in mijn routine leven kan duiken, ik ben enkele kilootjes kwijt geraakt, ik zit nog steeds aan de antibiotica & de celletjes in het bloed moeten hun werk terug hervatten zodat het lichaam klaar is voor de volgende chemo kuur die ik normaal deze week had gekregen, een week uitstel is nu geen grote ramp maar het geeft de de mutanten rond mijn longen net weer iets teveel tijd om hun territorium te vergroten, elke week uitstel is een week minder op het einde zeg ik dan … ik hoop dan ook volgende week er weer klaar voor te zijn zodat ik terug strijd kan leveren & vechten voor een toekomst!
Weekje Gasthuisberg
04-03-2010Het zonnetje kan niet altijd schijnen … helaas waren het deze keer geen wolken maar de tanden die men planning voor de komende weken (& maanden) een andere wending zullen geven. Afgelopen weekend ben ik dan ook ergens tussen hap & kauw een stuk tand verloren van een kies links onderaan, op zich geen ramp, ik weet wel dat ze beetje bij afbrokkelen maar dat ze ook kunnen ontsteken had ik niet voorzien … dinsdagmiddag liep het dan ook helemaal fout, koorts, pijn & zwelling, reden te meer om de spoed van UZ Leuven te bezoeken … Het resultaat is nu een opgezwollen kaak, zoals een doorsnee voetbalfan wel vaker heeft … Gelukkig is de pijn vandaag (donderdag) al bijna verdwenen & de zwelling draaglijk dankzij de antibiotica die ik hier krijg in het ziekenhuis, het langere verhaal is nu wel dat ik volgende week dinsdag onder het mes moet om de tand onder volledige verdoving operatief te laten verwijderen, gelukkig gunnen de dokters mij nog een weekend thuis om een laatste keer te genieten van frietjes & andere lekkernijen, maar misschien is het ook wel een laatste keer omdat de operatie dinsdag niet volledig zonder risico is, een tand trekken is door mijn medische voorgeschiedenis & behandeling geen routine klus, niet dat ik er van zal sterven maar het herstel zou wel eens een moeizame weg kunnen zijn, uiteraard hopen we daar niet op en gaan we voor het meest optimistische resultaat … maar tot dan, afwachten … weeral …