Het zothuis! Dat ben ik, en ik zou zeggen dat het zelfs nog serieus is ook! Zoals ik me de laatste dagen soms inbeeld dat mijn voeten & tenen zo groot zijn als die van een reus, dat ik het steeds moeilijker heb om mijn woorden te zoeken in gesprekken met mensen, een glas water moet ik bijvoorbeeld beschrijven als ‘dat waar je water moet uit drinken’ omdat het woordje glas wel lijkt geschrapt uit men woordenboek hierboven in men hoofd. Om dan nog maar te zwijgen van de emotionele en vooral heel impulsieve gedachten die ik soms heb, momenten waarop de hele wereld even de hoogste boom in kan, als ik maar mijn plan of idee kan realiseren! Uiteindelijk moet ik dan uren later, vol emotie toegeven dat mijn plan of idee niet haalbaar was … tranen met tuiten, een teleurgestelde ik / ego en weer een frustratie rijker … dat ik niet meer KAN wat ik vroeger KON! Het leven is voor mij de laatste maanden echt hatelijk geworden … Niet de omgeving, niet de mensen die er voor me zijn & willen zijn, maar het ik, dat willetje in je hersenen … ook betrap ik me steeds vaker op activiteiten die mijn onderbewust organiseren. Manieren waarop ik mezelf probeer gelukkig te maken maar die in regel mij allesbehalve gelukkig maken. Zo weet iedereen dat ik een gulle gever ben, ik weet dat ook van mezelf, hoe meer ik kan geven, hoe gelukkiger ik ben, maar ik geef ook graag weg omdat het mijn schuld kleiner maakt, de schuld die ik opbouw door steeds meer & meer nutteloze spullen & rommel te kopen, zodat ik gelukkig kan zijn dat ik ook iets heb … om het dan achteraf toch weg te geven, dubbel geluk zeg maar … net zoals de voorwaarden die ik steeds meer eis. Ik wil alleen dit of dat nog doen als als als … ook al moet ik de prijs van die als zelf betalen. Met andere woorden, ik wil mezelf dus belonen omdat ik iets heb gedaan of heb willen doen, zodat ik me weer gelukkig kan voelen … maar waar is al dat geluk nu eigenlijk naartoe? Nergens … het was maar moment …
hey kim, oeps een zwaar stukje dat je daar neerschrijft hoor man, maar versta in ieder geval je frustratie, nie op woorden kunnen komen is zo vervelend, kan er van meeklappen, weet soms die naam nie meer van iemand die ik al jaren ken, is kl…………
je activiteiten die met grote ups en downs gaan, en met je neus op de feiten gedrukt worden,
nie plezant
maar man we moeten er voor gaan hoor, voor die kleine hoogtes die er zijn , en nie vergeten als je soms een traan weg pinkt is niks mee hoor,
dikke knuf mieke
Dag Kim, ja jong je zou er met je klak naar smijten zo beu word je het hé .
Maar het help niet , je moet verder dag na dag , leven met de gelukkige momenten .
Zelf zou ik er deze avond ook mijn klak naar willen smijten , maar misschien schijnt morgen de zon wel en geniet ik van de warme zonnestralen .
Kim bekijk het dag aan dag jong , het is zo al moeilijk genoeg.
Geef de moed niet op , ja ik weet het ik heb gemakkelijk praten , eigenlijk probeer ik jou te troosten.
Ik geef jou een superdikke knuffel.
Tinne
Dag Kim,
Ik lees je blog dikwijls… reageer niet altijd … de juiste woorden vinden is zo moeilijk… maar ik kan begrijpen hoe erg het voor je moet zijn… probeer te begrijpen je moet het zelf mee maken om te weten hoe erg het is… toch hoop ik dat je moed kan blijven houden maar als het niet gaat kan je beter een potje huilen kan soms goed doen hoop ik toch!
Als ik dit herlees denk ik wat schrijf allemaal… kan het veel beter uitleggen dan schrijven… maar weet het is zeker goed bedoeld!!!
Heel veel moed, sterkte en ondanks alles een fijn weekend samen met Anneke en al de lieve mensen rondom je!
Dikke warme knuffel,
Marina
Kim je zit er behoorlijk door man.
Ik begrijp het allemaal wel.
Ik heb ook een rugzak vol.
Iedere avond ga ik slapen met de gedachte het is genoeg geweest.
Meer kan ik niet meer geven.
Iedere morgen word ik wakker …allee eropnieuw tegenaan meid,
mijn eigen prozac zonder medisch recept denk ik dan.
Dat zit ook in jou.
Je denkt en je piekert.
Je bent bang.
Geloof mij maar niet te ver vooruit denken.
Vorige zondag verslikte ik mij in een stuk croissant.
En opslag dacht ik aan jou.
Hoe moeilijk het moet zijn om bij iedere beet te moeten nadenken.
Toen begreep ik pas hoe moe je met dergelijke kanker wel moet zijn.
Niet meer piekeren over geven en meer genieten van het krijgen.
Kim bij deze een virtuele valentijnsknuffel voor jou en Anneke.
Roos
ik kan je een beetje begrijpen, Kim. Ik wens je voor vandaag een liefdevolle en tedere Valentijndag samen met jouw Anneke. Hou de moed erin
Hey Kim,
Ik wens je heel veel sterkte Kim! Geluk, het laat zich niet vasthouden, het komt en gaat, maar we moeten onthouden wat het is en dat het bestaat…
Groetjes Kris
Het moet enorm moeilijk zijn voor jou Kim. Wij kunnen gemakkelijk zeggen:geniet van dit,geniet van dat,een fijne week een fijne dag……………..maar het moet verdorie voor jou en je familie zo verdomd moeilijk zijn om te genieten. Gelukkig zijn ….hoe kun je in jou situatie gelukkig zijn. en toch mag het negative niet het positive overwegen. Heel moeilijk voor een gezond mens,maar voor jou nog 1000 maal moeilijker.Lieve Kim konden we jou maar helpen…jammer genoeg kunnen we dat niet. we kunnen jou enkel volgen en jou steunen. Meer kunnen we niet. Daarom wens ik jou veel sterkte toe en een dikke warme knuffel x
t’Is moeilijk Kim, ik weet niet goed wat ik hierop moet zeggen maar ik weet wel dat gij ni rijp zijt voor het zothuis
Zoveel emoties in dat stuk hierboven en verwoordt dat iedereen begrijpt wat ge bedoelt Kim gij hoeft geen dingen te kopen om ze nadien weg te geven en u op die manier gelukkig te voelen gij geeft genoeg van uzelf door gewoon Kim te zijn.
Kim gij zijt niet gelukkig met uw fysieke toestand en spijtig genoeg kan ik u daar niet mee helpen en ik denk dat gij nog steeds niet aanvaardt hebt wat u overkomen is ik wou dat ik je daarmee kon helpen maar ik weet dat dit iets is dat je weer zelf zal moeten doen
Kim ge zijt ne vechter breek uzelf niet te fel af , zit gij zit in een positie waarin ge al is een eis meer moogt stellen en beloon uzelf maar is ne keer dat kan goed doen
Ge stelt u de vraag waar al het geluk naar toe maar ge hebt het antwoordt er ook bijgegeven: geluk is een moment ………ge hebt daar groot gelijk in.
Probeer de geluksmomenten vast te pakken en probeer er op die momenten van te genieten
Groetjes Noella
piep, hey maatke en hou gaat het , al minder klaar voor t “…huis”
ja toch, kom op jong, denk aan de lente die er echt gaat komen ze,
ik hoorde vanavond toen ik thuis kwam en er een koud zonneke was, de vogeltjes fluiten, jaja is flauw ik weet het, maar die gaan kwetteren op den duur he, als da zonneke warmer wordt he, en dan worden we er samen zot van , das gezelliger, toch???
dikke knuffel
culimieke
Hoi Kim,
Ik vind je reacties heel normaal en ik vind het ook sterk van je dat je ze wil delen met de bloggers.
Het is een heel normale reactie op een abnormale situatie.
Je bent jong en je wil een heleboel kansen en je lichamelijke situatie beperkt je daarin.
Stress en angst geven je die gewaarwordingen en denkpatronen maar ik heb het gevoel dat je heel erg op zoek bent naar coping. Hoe kan je met dit alles omgaan en je er ook nog zoveel mogelijk goed bij voelen. Het is beslist heel moeilijk en frustrerend. Regelmatig een goed gevoel en blij moment is al een heel bereik vind ik. Van daaruit kan je benieuwd zijn naar het volgende goeds wat komen zal zonder de druk en bijna verplichting om te genieten. Het lijkt wel een bevel: geniet! Natuurlijk wensen we je dat toe maar eerst moet jij kunnen zeggen hoe klote je je soms voelt. En op die momenten kunnen we niet veel doen, alleen virtueel aanwezig zijn.
warme groet,
pascale