Ik ben geen man van beloften, of beter uitgedrukt, ik kan het niet om met verplichting mijn onzin & gebrabbel elke week (lees : Medisch Dagboek – Week 1) neer te schrijven. Mijn voornemen om jullie dan ook elke week van een Medisch Dagboek te voorzien is dus geen haalbare kaart, maar het idee blijft er wel, we zijn nu al 8 of 9 weken verder maar ondertussen is wel wat veranderd, al dan niet positief / negatief (helaas) …
Hier gaan we dan,
Medisch Dagboek – Week 8
- Alledaagse Klachten : dat is allemaal hetzelfde gebleven in vergelijking met week 1
- Opvallende Klachten : De hersenen die soms op hol slagen, vreemde prikkelingen en afwijkende gevoelsmatige blabla … gelukkig is het geen probleem van elke dag, maar ik vind het alleen niet echt positief, temeer omdat de professors dan weer oorzaken gaan zoeken in men hoofd terwijl het al lang bewezen is dat daar (nog) niets te vinden is … bijna hol
- Nieuwe Klachten : Een kriebelhoest, al 3-4 weken ondertussen … geen hoest afkomstig uit de longen maar echt een kriebel kriebel kriebel hoest, vreselijk irritant! Vooral omdat elke keer ik een zin wel uitspreken ik verval in kuche kuche kuche kuche … gelukkig beschik ik over een arsenaal aan zuigtabletten & siroopjes maar van een verbetering is niet echt sprake …
- Verdwenen Klachten : denkt eens heel diep na …
Besluit; niet zo positief dus, ook het aantal pijnstillers dat ik nu per dag neem is lichtjes gestegen, het zijn nog geen extremen maar meer pijnbestrijding om meer comfort te hebben is natuurlijke geen goede factor in het verloop van mijn ziekte … ik heb dan ook een negatief voorgevoel voor de volgende CT scan in Maart, gelukkig schijnt de zon buiten ondertussen al terug met momenten, we blijven er dus nog wel in geloven …
Chapeau Kim.
Je hebt nog altijd de moed om door te gaan en je blijft er in geloven..
Mij heb je weer even stevig met de voeten op de grond gezet en al zit ik elke dag
op mijn knieën, vandaag zal ik er ook nog eens extra onzen lieven heer (ik geloof daar wel niet in)
bedanken dat ik al een dik jaar jaar geen dokter heb hoeven te bezoeken, dat ik zonder dat het me zeer doet 20 baantjes kan gaan trekken in het zwembad en dan nog een wandeling kan gaan maken van 10 km. zoals gisteren. Dat ik plannen mag maken om op het einde van het jaar onwaarschijnlijke dingen te gaan doen… Ik hoop voor ons allemaal dat de zon gauw komt en ons weer hopen kracht en levensvreugde geeft maar voor jou toch in het bijzonder. En voor Anneke.
Dag Kim,
Ik heb altijd bewondering voor de manier waarop je de dingen verwoordt, zo met toch wel een vleugje cynisme.
Het is best te begrijpen dat je de wereld met hele andere ogen bekijkt dan vroeger.
De laatste tijd waren je gedachten wel somber… “Iedereen kan doen wat hij wil en ik niet, en dat stoort me mateloos”, zo kwamen jouw gedachten bij mij over.
En dat is nu eens iets wat ik goed kan begrijpen… al het gedoe dat een mens soms moet horen over : ” je wordt er sterker door” of “alles heeft een reden” … niet dus…. je wordt ook sterk door positieve dingen en sommige dingen zijn volkomen zinloos !!!
Jouw bericht op de blog van Natacha heeft haar duidelijk deugd gedaan. Logisch ook, jij weet als geen ander hoe het voelt…
Ik heb ook met stijgende verbazing haar blog gelezen. Alsof ze plots publiek bezit geworden was …
Ik hoop dat je nog heel veel zinvolle dingen tegenkomt op je weg !!
Annick uit Essen
Fantastisch hoe jij het altijd weer weet te verwoorden, lieve Kim…
Je schrijftalent heeft er nog niks onder geleden !
Stom toch dat ze nu nog altijd geen chemo gevonden hebben die alleen de slechte cellen afbreekt ; het zou je leven een stuk makkelijker maken met minder ongemakken…
Als, als, als,…
En Kim, hij vecht voort !
Dat de zon maar vlug begint te schijnen !
Knuff,
Pat
piep, het kim, awel die zon die heb ik nie gezien vandaag maar vanmorgen om 6u heb ik de vogeltjes horen fluiten en das een goei teken jong , de zon gaat kompen, ge gaat da zien, k heb ze besteld (als da maar kon he man)
Je manier van schrijven vind ik een “talent” ongezouten en met je eigen humor en weet je telkens zit je “pal” op de feiten zonder er doekjes om te winden en daar hou ik van
Dus de boodschap is, volhouden , nog even en die donkere winter trapt het af en de lente brengt je dan hopelijk nieuwe energie.
knuf knuf culimieke
hoi kim,
weet je wat ik mij afvraag, zijn de reakties die je (jullie) op je blog krijgen een echte steun ??? ook ik volg jullie maar als ik heel eerlijk moet zijn heb ik soms het akelige vermoeden dat ik er zelf meer aan heb dan jij (zeker jou hersenspinsels). zoals herman ook al suggereerde door jou verhaal relativeer ik mijn eigen kwaaltjes. maar maakt dat het voor jou nog niet moeilijker???? op welke manier kan ik (als onbekende blogster ) voor jou een echt steuntje in de rug zijn ???
groetjes
marre
Dag Kim,
Ik begrijp volledig wat Marre hierboven bedoelt en ik stel mezelf soms ook die vragen . Ik volg jullie sinds het programma maar meestal reageer ik alleen op uw blog juist omdat jij de dingen verwoordt zoals ik ze graag lees
Jij geeft je mening op een ongezouten manier en hoe moeilijk je situatie ook is meestal is er nog wat humor bij…….. ook al is het dan zwarte en dat kan ik echt wel apprecieren.
Ja ik stel mij soms ook de vraag wie heeft nu het meeste aan al dat geblog?
Hopelijk blijft de pijn een beetje onder controle (ook al is het met iets verdoving meer)
Hou u goed hé Kim,
Noella
Hallo Kim,
Dat zijn heel wat symptomen. Vind je gehoor bij de dokters/verpleegkundigen? Hebben ze/nemen ze de tijd om je te beluisteren?
Verder maakte ik me ook de bedenking zoals Marre hierboven heel goed verwoord.
groetjes,
Pascale
Ja lieve Kim……laat de zon maar vlug zijn intrede doen. Deze week regen…maar na regen komt er zonneschijn. Heb hier in mijn tuin een vogelhuisje opgehangen,geef iedere dag de beestjes eten …gevolg ze schuifelen er op los . Ik hou ook wel van de manier waarop je schrijft. Blijf positief en geniet van alles wat je wel kunt. Groetjes en een hele dikke knuffel x
Dag Kim,
Sporadisch kom ik eens op je blog kijken hoe ‘t met je gaat. Et voila: vandaag voelde ik de behoeft om iets achter te laten.
Maar ik weet begot niet wat schrijven. Omdat woorden maar woorden blijven – en die tekorst schieten hoe hard het blijft. Hoe gefrustreerd van onmacht en woede om die smerige ziekte in u, en ook in mijn (veel te dichte) omgeving zonder pardon toeslaat.
In een frans nummer (van Keny Arkana, warm aanbevolen ) zingt ze “La rage, oui la rage, la rage est énorme.”
Ik zie elke dag mensen op de trein zo uitgedoofd, zich ambetantig makend over een trein die twee minuten te laat komt, politiekers waar alle integerheid weg is en hunzelven schaamteloos royaal veel geld uitkeren, agressie in’t verkeer om een voorrang van rechts (of links, wat maakt het uit), collega’s die hun zorgen maken welke kleding ze gaan aandoen, hoe ze hun haar gaan doen, waar ze op citytrip gaan, en dat de bediening in een restaurant zo slecht was. Die-en-die dat in the block meedoen op vt4 of mijn f*cking restaurant weeral iets totaal verkeerd uitgestoken hebben of ambras hebben.
Waar gaat dat allemaal over? Waar hebben die het over? Ik hóór en zi wel maar heb geen flauw idee…geen idee…hoe die zich daar druk in kunnen maken. Voor ik het weet verandert het in mij zelf in zo een orkaan, atoombom van negativisme, wordt ik zélf destructief, nét dat wat ik niet wou zijn, wordt ik een zaag. Daar waar ik mij als’k klein was gezworen had niet schuldig aan te maken. Niet te verworden gelijk die uitgeblusten.
Ik zou u kunnen zeggen dat ik, als ik één wens had, die ziekte en al de smeerlapperij die ze met zicht meebrengt de wereld zou uitwensen. En niemand zou een idee hebben hoezeer ik dat meen.
Gelukkig genoeg zijn er wel een paar wapens die we mogen gebruiken. De mensen rond u, die u graag zien.
Soms komen ze wat stuntelig over met hun goeie bedoelingen die ze niet altijd op de juiste manier weten te uiten, maar ze zijn er.
En Humor. Zonder dat ? No use verder te proberen gaan, mate. Maar dat wist ge al. En uit het programma, en hier en daar in uw blog merk ik dat ge er u goed van bedient. Blijven doen. ’t Is het beste wapen van ons ( en uw) brein dat ge ooit gaat hebben, om die absurditeit van ’t bestaan in’t gelaat te staren en niet tenonder te gaan zonder zelf al te veel afgestompt te worden.
En dan is er nog iets; nog een paar mensen eigenlijk, om precies te zijn, die prachtige dingen schrijven – ik hoop van harte dat ge ze al kent. If not: bij deze dus een klein lijstje met boeken die ik u graag aanraadt als uw “lifefore” wat door uw vingers glijdt, als ge ’t niet meer ziet zitten. Richard Feynman (“Surely you’re joking, mr. Feynman” en “What do you care what other people think?”) Steven Pinker (eender welk boek van hem), Jan De Laender (doctor in psychologie) en de geweldige Richard Dawkins (bioloog). Iets van die mensen lezen, tovert ook dikwijls een glimlach op mijn gezicht. En de openingsparagraaf van “Unweaving the rainbow” ga ‘k u niet onthouden;
We are going to die, and that makes us the lucky ones. You see, most people are never going to die because they are never going to be born. The potential people who could have been here in my place but who will in fact never see the light of day outnumber the sand grains of Arabia. Certainly those unborn ghosts include greater poets than Keats, scientists greater than Newton. We know all this, because the set of possible people allowed by our DNA so massively exceeds the set of actual people. Yet, in the teeth of these stupefying odds it is you and I, in our ordinariness, that are here.”
Grts,
Jeroen