Doorgaan of Doodgaan

Als … ik naar de winkel zou gaan, dan zou ik veel kopen, ook wat je niet kan kopen. Een fictief boodschappenlijstje met wensen & verlangens, maar voor de we gaan winkelen, eerst even overlopen wat we nodig hebben …

• 2 nieuwe ogen om alles te kunnen zien, maar dan in enkelvoud & niet dubbel
• nieuwe gezonde longen die ik zonder pijn & inspanning kan laten vollopen met zuurstof
• nieuwe hersenen die iets minder op hol slaan
• een nieuw gebit, kaak & kaakspieren zodat ik terug mijn steak verwerkt krijg & kan proeven
• een nieuwe maag-darm & alles wat er aan vast hangt maar dan zonder opstoppingen & krampen
• extra spieren voor wat meer kracht & fut
• gewrichten zo sterk als titanium

Misschien is het helemaal nog niet zo onrealistisch, met het nodige prutswerk zou een chirurg mijn wensen & verlangens voor meer als de helft wel kunnen realiseren denk ik, helaas is het de prijs die je er moet voor betalen, niet de medische ‘prijs’ in euro’s maar het opgeven van je ooit wel gezonde lichaam. Ook al zou ik op een dag genezen zijn, en is mijn lijstje afgewerkt, de prijs die ik ervoor betaald heb zal ik nooit vergeten, maar we hopen er toch ergens op … als … als … & als … wie weet, ooit misschien …

Het zothuis! Dat ben ik, en ik zou zeggen dat het zelfs nog serieus is ook! Zoals ik me de laatste dagen soms inbeeld dat mijn voeten & tenen zo groot zijn als die van een reus, dat ik het steeds moeilijker heb om mijn woorden te zoeken in gesprekken met mensen, een glas water moet ik bijvoorbeeld beschrijven als ‘dat waar je water moet uit drinken’ omdat het woordje glas wel lijkt geschrapt uit men woordenboek hierboven in men hoofd. Om dan nog maar te zwijgen van de emotionele en vooral heel impulsieve gedachten die ik soms heb, momenten waarop de hele wereld even de hoogste boom in kan, als ik maar mijn plan of idee kan realiseren! Uiteindelijk moet ik dan uren later, vol emotie toegeven dat mijn plan of idee niet haalbaar was … tranen met tuiten, een teleurgestelde ik / ego en weer een frustratie rijker … dat ik niet meer KAN wat ik vroeger KON! Het leven is voor mij de laatste maanden echt hatelijk geworden … Niet de omgeving, niet de mensen die er voor me zijn & willen zijn, maar het ik, dat willetje in je hersenen … ook betrap ik me steeds vaker op activiteiten die mijn onderbewust organiseren. Manieren waarop ik mezelf probeer gelukkig te maken maar die in regel mij allesbehalve gelukkig maken. Zo weet iedereen dat ik een gulle gever ben, ik weet dat ook van mezelf, hoe meer ik kan geven, hoe gelukkiger ik ben, maar ik geef ook graag weg omdat het mijn schuld kleiner maakt, de schuld die ik opbouw door steeds meer & meer nutteloze spullen & rommel te kopen, zodat ik gelukkig kan zijn dat ik ook iets heb … om het dan achteraf toch weg te geven, dubbel geluk zeg maar … net zoals de voorwaarden die ik steeds meer eis. Ik wil alleen dit of dat nog doen als als als … ook al moet ik de prijs van die als zelf betalen. Met andere woorden, ik wil mezelf dus belonen omdat ik iets heb gedaan of heb willen doen, zodat ik me weer gelukkig kan voelen … maar waar is al dat geluk nu eigenlijk naartoe? Nergens … het was maar moment …

Het is druk op de blog vandaag, al reeds 86 spam berichtjes en de dag is net bezig … gelukkig heeft deze blog zo zijn beschermings-technieken en blijft de overlast beperkt … het is gewoon soms een beetje irritant … maar we maken er ons niet druk in! De afgelopen weken waren al meer dan stress genoeg, vreemd genoeg. Ik had namelijk besloten om mijn leven terug wat actiever in te richten (je weet wel, dat niet meer piekeren, meer genieten, …) maar helaas, het evenwicht was zoek. Net door alle activiteit werd het allemaal nog erger, gefrustreerd als een gek kwam ik steeds tot het besef dat een actief leven niet voor vandaag zal zijn, de fysieke beperkingen & emotionele druk zijn blijkbaar een zwaarder gegeven dan de druk die niets doen met zich meebrengt, een nieuwe uitdaging wacht me dus, het evenwicht zoeken tussen piekeren om niets & stressen om alles.