Beloofd is beloofd, mijn wekelijks dagboek dat ik vanaf dit jaar ging schrijven, een saai medisch schrijfsel over wat ik deze week allemaal heb mogen beleven, een letterlijke greep uit mijn leven voor mezelf & anderen om af en toe te kunnen terugblikken hoe ik medisch evolueer van een ziek mens naar een doodziek mens of wie weet … een gezond mens 
Nu omdat het de eerste keer is en ik niet wil verzeilen in een ongestructureerde lijst van samenhangels ga ik de zaken onderverdelen in 4 delen;
- Alledaagse Klachten : Dit zijn de ongemakjes van elke dag, zaken waar ik mee heb moeten leren leven en waar weinig of niets aan te veranderen valt. Meestal blijven deze ongemakken redelijk stabiel
- Opvallende Klachten : Uitschieters, zaken waar ik anders weinig of geen last van heb maar die plots een mij een stuk meer pijn of ongemak bezorgen
- Nieuwe Klachten : Dit zijn nieuwe elementen in mijn medisch dossier, dingen die ik nog niet eerder heb voorgehad!
- Verdwenen Klachten : Het positieve element in dit dagboek, kwaaltjes die even verleden tijd zijn of definitief onder controle zijn!
Nu we structuur hebben dan ook maar meteen terzake!
Medisch Dagboek – Week 1
Afgelopen week was het een chemo week, dat wil zeggen dat ik 5 dagen lang (ma-vr) elke ochtend & avond mijn chemo pil (Vepesid) moest nemen. Dit is dan ook meteen de ‘zwaardere’ week in de behandeling die ik volg. Een week van zinloosheid, vermoeidheid, beperkte eetlust, …
- Alledaagse Klachten : Vermoeidheid, iets meer als normaal maar niet dat ik men bed of zetel moest opzoeken; Beetje tandpijn, ze brokkelen nu éénmaal af … om jullie een beter beeld te geven, volgende week misschien een foto van mijn gebit; Stijve kaakspieren, maar dat is een kwaaltje ten gevolge van de bestraling enkele jaren terug, niets aan te doen; Dwangmatige dromen, maar dat is eerder iets voor de psycholoog alhoewel het ook zou kunnen als bijwerking van men chemo; Darmflora die wat verstoord is door de chemo, gelukkig niet zo erg deze keer; Dubbelzien, wennen zal het nooit maar goed … en tenslotte … veel kou & stijfheid door het Marie-Bamberger Syndroom, net alsof ik met momenten last heb van reuma
- Opvallende Klachten : Even vreesde in het begin van vorige week voor een herhaling van de stekende pijn in schouder & rug maar het bleef beperkt
- Nieuwe Klachten : Nee
- Verdwenen Klachten : Nee
…
Best kim
Dit klein klein stukje medisch verhaal van jou heb je goed in mensentaal omschreven. Wens je veel succes met de schrijfsels. Moest alles maar zo simpel zijn hé.
‘k Duim voor een goede week!
Dikke knuff
T Sonja
dikke warme knuffel, en dank je wel voor verstaanbare schrijfels
Tinne
HOJ KIM.
Zinloos????? niets is zinloos,het houdt je in leven he Kim.
Goed dat je het van je af schrijft.Volgens mij is dat een goede manier om je moraal op punt te houden.
Ik zal je met plezier lezen en beantwoorden.
Hou je sterk en tot een volgende sessie.
Wintergroet uit een besneeuwd Antwerpen.
Verdonck Ingrid
DAg Kim,
Dank je wel voor je schrijfsels. Je verwoordt het zo goed, je gevoelens enzo.
Ik wens je een aangename week toe, met minder lasten en kwaaltjes, met heel veel mooie momenten om te koesteren…
Hallo Kim,
Wat een goed idee van je om je goede en minder goede momenten neer te schrijven. Dit is denk ik een goede remedie om een evolutie te zien in je ziekte. Ik hoop van ganser harte dat je een positieve evolutie mag zien in je dagboek. Daar duim ik alvast voor!
Heel veel sterkte toegewenst!!!
Dag Kim,
Helemaal met Ingrid eens , en blijven schrijven hé ook al denk jij dat het onnozel zinloos of saai is
Hopelijk gaat het deze week allemaal wat beter
Groetjes,
Noella
piep, dag kim,
heb je medische stukje gelezen en het stukje eronder, want dat had ik even gemist,
ja man wat je schrijft is allemaal zo waar, maar ben blij dat je nog echte vrienden hebt, die je kunnen laten lachen,maar waar ja ook tegen mag klagen en zagen.
Al goe da je op j eigen ongezouten manier met je ziekte kan omgaan, dus morgen is het einde van de week weeral in zicht en kunnen de pillen weer de kast in, zo zien wij dat he jong
dikke knuffels
culimieke
Hey Kim,
zoveel kwalen te doorstaan, maar het doet goed als je erover kan praten en schrijven, zeker tegenover mensen die begrijpen hoe het allemaal voelt omdat ze hetzelfde hebben doorstaan.
Het is niet fijn om ze te ondergaan, maar achteraf kijk je er misschien anders op terug. Hoe je het draait of keert, en het is misschien cru gezegd, maar zonder die pijnen en ongemakken was je er misschien nu niet meer.
Veel sterkte
Sofie