Hier zit ik dan, in het donker, omgeven door luxe & warmte … slechts alleen, onder een deken, nadenkend over het leven. Het gaat niet goed, het gaat al dagen niet goed, weken niet goed. Steeds de frustratie & zin vinden in het leven. Ik heb alles al gedaan, ik weet niet meer wat doen, niets boeit me nog, niets interesseert me nog en als als … als er dan iets is dat me nog wel interesseert moet ik steeds toegeven dat ik de moeite niet meer kan opbrengen, niet fysiek, niet emotioneel … Zelfs mijn PC boeit me niet meer, een doelloos apparaat om alleen maar de eenzaamheid van de wereld te ervaren. Net zoals die simpele dingen waar elke mens behoefte aan heeft, eten, rust, liefde, … het boeit niet, het gaat me niet, het maakt me niet meer gelukkig. Het is ook geen verwijt naar anderen, mensen werken, mensen leven, mensen moeten aan zichzelf denken maar ik … ik krijg al het dubbele wat andere mensen krijgen en nog steeds, ongelukkig … omdat ik niet & nooit zal kunnen accepteren dat ik niet meer kan wat ik wil. Ik wil leven! Ik wil de saaiheid & de sleur ervaren om elke dag me op te peppen om te gaan werken & ‘s avonds moe thuis te komen, om dan van die uitzonderlijke momenten dubbel te kunnen genieten door eens uit te gaan of op vakantie. Ik wil gefrustreerd kunnen rondlopen over het feit dat ik teveel belastingen betaal, dat ik niet tevreden ben met mijn loon & dat ik mezelf te dik vind! Ik wil zijn zoals jullie … niet langer een vervreemd wezen op deze aardbol waar er alleen maar tijd is om na te denken over het leven … was ik maar dom … mensdom …