Heel serieus, geen gezever! Ik ben op zoek naar een (sociale) dienstverlening die mij (bijna) dagelijks kan helpen om terug wat orde op zaken te stellen. Ik krijg nu al 2x hulp per week, maar dat gaat eerder om het fysieke en minder om het mentale, dat wil dus zeggen boodschappen doen, poetsen, koken, … Maar wat ik dus nog steeds ontbreek is iemand die mij kan helpen om de dagelijkse sleur van niets doen te doorbreken, een fase in het verloop van mijn ziekte die hoe langer hoe meer een grotere impact heeft op hoe ik me voel. Vroeger werd dit gat vooral opgevuld door vrienden, familie, … maar je kan dit niet blijven eisen. Veel van de mensen die ik ken(de) hebben ondertussen een eigen gezin, staan op eigen benen en moeten dagelijks werken, de tijd van vakanties & vrije tijd is dus voorbij. Net zoals ook in de familie de tijd niet is blijven stilstaan en men niet meer alle dagen de tijd heeft om mij mee te sleuren of ergens mee bezig te houden. Zelfs de laatste persoon op aarde die ik super-graag zie, mijn Anneke heeft niet langer elke moment van de dag tijd voor mij door haar nieuwe job die ze al enkele maanden heeft! De enigste die me dus nog kan helpen is men eigen willetje maar dat pruttelt soms tegen …. ik heb gewoon al (bijna) alles gedaan wat ik wou doen en vaak voel ik me te futloos om zelf nog eens de sleur te doorbreken. Het zou dan ook een hele verbetering zijn in men leven dat ik iets om handen heb, al moet ik toegeven dat me dat dus echt niet meer alleen gaat lukken en zeker niet alleen, daarom dat ik dan ook op zoek ben naar een personal coach, iemand die met afstand tegenover mij staat maar me wel zo ver kan krijgen dat ik terug wat ritme en initiatief neem. Nu hoor ik jullie reacties al, klop eens aan bij het inloophuis van de VLK, hoor eens rond in je gemeente, het OCMW, … wel ja, laat dat men slechte wil / ik zijn. Ik haat het enorm om te gaan ‘informeren’ … noem het gewoon lui zijn of me willen verstoppen achter men koppigheid. Zelfs voor ik ziek was had ik er al moeite mee om hulp te zoeken voor bepaalde problemen, ik hou gewoon te hard van het idee dat ik alles zelf wel zal & kan oplossen (maar niet altijd dus …)
Hey lieve Kim,lang geleden dat ik jou blog leesde. Ik piep nochthans iedere dag bij Natacha en Maria….Sorry maar heb al een hele tijd jou niet meer gevolgd. Vanaf nu beloof ik beterschap. Jammer dat je niet bij mij in de buurt woont,ik zou je wel klusjes geven…………..En we zouden dan een taske koffie drinken en wat kletsen (daar ben ik beter in of schrijven) als marktkraamster is het ook nodig dat ik goed ter taal ben. Heb net gedaan met mijn werk,heb net een bad genomen..nu is mijn ventje zich gaan douchen en straks kijken naar het nieuws….lekker in de zetel. En nog genieten van een fijne avond. Morgen gaan we dan een aperitiefke pakken en iets gaan eten. Meer moet dat niet zijn. En maandag vertrekt mijn ventje met zijn trucker…en ik naar de markt. En zo blijven we bezig. Ik wens jou met Anneke een heel fijn weekend toe..geniet van elkaar. Groetjes Marleen.
Hopelijk bied zich een vrijwilliger aan……………………
Het is je echt gegund,en inderdaad,je naasten kunnen dat niet altijd blijfen doen………….
Maar helaas kim,we leven in een pokke maatschappij,en ben ik dus gewoon bang,dat er zich niemand aanbied……………
Mensen denken niet meer aan een ander,zeker niet als het er op aan komt dat er hulp gevraagd word.
(Een voorbeeldje,die donderdag met de eerste sneeuw,ben ik gevallen,zit sinds die dag thuis,op het moment dat ik viel,reden er mensen voorbij op de fiets,je denkt toch niet dat ze me hielpen?)
nee,ik gun je die hulp helemaal, woonde ik wat dichter,kwam ik je zeker een paar keer per week,een handje helpen…………………..
Dus ik …. Keep mine fingers xross………..
Sterkte er mee,en de moed niet laten zakken…………..
Fijne zondag,met al je dierbaren om je heen…………..
Hey Kim, moest je in Limburg wonen, ik zou je zeker eens uit je kot ontvoeren, ik werk in de zorgsector, ik zou me daar dus zeker niet voor generen, het verbaasd me eigenlijk dat er zo weinig reacties op komen, iedereen leeft zo met je mee, maar is vooral druk met zichzelf bezig, nu ja, als je gaat werken en daar ook nog eens ‘n gezin bij hebt kan dat ook niet verbazen, we leven in ‘n drukke consumptiemaatschappij, maar ik geloof ook in het goede van de mens, en ga er dus ook van uit dat je iemand zal vinden, iemand waar het mee klikt, ‘n buddy zeg maar, zoals ik me ‘n beetje je blog-buddy voel, maar ik kan me voorstellen dat je je ondanks de vele steunbetuigingen toch erg eenzaam voelt, ik voel me verbonden met je manier van schrijven, ik ben wel ‘n stuk ouder dan jij maar ik denk dat als
we dichter bij elkaar zouden wonen, je mijn maatje zou kunnen zijn
Warme groetjes
Ingrid
piep,
kim dit is een moeilijke idd, versta je gevoel, versta je houding, deels, oke je hebt bijna alles gedaan wat je wou doen, haha, zie ik daar al een lichtpuntje, dus niet alles???? kan je dat stukje dan nog waarmaken………….denk er eens over en plan misschien………..
Oke je wil nie informeren, maar je pc is je goeie maat, awel kijk eens rond wat er in je gemeente allemaal (gratis) te doen is, of waar nood aan is, pas op he, nie denken ik kan zo weinig, oke maar kleine beetjes gaat ook he, jij wil graag bezoek, contact met mensen,
oke draai om die boel, anderen willen dit misschien ook, dus kan jij de eerste stap zetten???
dus toch effe mailtje nr ……………
komaan man, jij kan dat ben er zeker van ,
en geef je mijn dagdagelijkse leuze mee: always look on the bright side of live, en geloof me ik kan die vandaag weer meer gebruiken dan welke andere dag van dit bijna voorbije jaar.
Ik blijf je volgen en dus aan je oren zeuren , hihi, jaja zo zit ik in mekaar.
dikke knuffels
mieke
Ik hoop met Doortje mee, maar vrees er een beetje voor. Misschien heeft een of ander omaatje wel nog tijd te over, maar dat is waarschijnlijk niet echt wat je zoekt…
Ik schreef het al eens eerder, maak gewoon een afspraak met een psycholoog en ga er één keer in de week naar toe, of meer, dat zie je dan wel. Samen met hem/haar kan je over je problemen spreken, alles blijft tussen jullie twee, en hij/zij kan samen met jou een plan opstellen met te bereiken doelstellingen. Als je weet dat je de volgende week verslag moet uitbrengen, dan zal je niet graag zeggen dat je niets gedaan hebt, en je hebt vanzelf een motivatie. Je zal meer het gevoel hebben dat je er niet alleen voor staat. Vaak krijgen kankerpatiënten verminderd tarief. Probeer het eens, en bevalt die persoon je niet, dan ga je gewoon naar iemand anders met wie het wel klikt.
Veel succes!
(Ik schreef eerder eens dat je nogal bitter klonk, maar dan bedacht ik me, wie ben ik om iemand te be (ver)oordelen? Je hebt het inderdaad heel moeilijk met die rotziekte, dus sorry daarvoor).
Hej Kim.
Ja ik begrijp je.maar die afstand he.
Wil je wel dagelijks mailen,maar ik kan niet met de auto rijden,en woon zelf te Antwerpen.
Het is nie van nie willen,ma het moet ook mogelijk zijn,te verwezelijken he.
ik weet zeker dat je de juiste persoon zal vinden via deze of andere weg.Geef je zoektocht niet te vlug op.
Lieve winterknuffel uit Antwerpen.
Ingrid verdonck.
Dag Kim,
Dit is een moeilijke vraag ,vanuit mijn gevoel zeg ik komaan we starten vandaag nog maar zo simpel zijn de zaken niet hé
Ik denk dat je het voorstel van Sigrid toch eens moet overwegen
Kan men u daar in gasthuisberg niet mee helpen , koppigheid opzij zetten Kim en toch maar is gaan informeren aan hulp vragen is niks verkeerd ge zijt aan’t zoeken awel zoek overal dan zal er wel iemand te voorschijn komen die u kan helpen
En weet ge Kim zoek ook bij u eigen ik denk dat gij het zelf niet beseft maar volgens mij zijn er nog dingen waarmee gij uw lege momenten kunt opvullen dingen die gij ECHT nog wil en kan doen , dingen die jouw intresseren , ik hoop dat jij iemande vindt die u kan helpen op de manier die jij nodig hebt enne sorry voor mijne preek.
Warme eindejaarsgroetjes,
Noella
Dag Kim,
Hulp zoeken of vragen is inderdaad heel erg moeilijk. Vandaag zelf nog eens ondervonden. Poetsvrouw is met verlof en dacht het zelf alleen aan te kunnen. Mijn ma heeft deze morgen verschillende keren gevraagd MOET IK NIET KOMEN MEE HELPEN? Neen,neen het zal wel gaan. Nu een groot aantal uren later vraag ik me af “Waarom heb ik geen ja gezegd?” Alleen de badkamer moet nog worden gepoetst,maar dat zal nu voor zaterdag of zo zijn….resultaat van mijne neen: pijn en vermoeidheid.
…en om je dagen wat te vullen weet ik ook niet wie of wat je daarmme kan helpen. Een boek lezen? Weet het niet,Kim. Hopelijk vind je vlug iemand die je daarmme kan helpen.
Ik wens jou en Anneken nog leuke en mooie feestdagen toe.
Maria
xxx
Kim,
Toevallig las ik je vraag naar ondersteuning door een vrijwilliger. Ik wil je laten weten dat ik vanuit het jongerenproject van VLK hiermee bezig ben. De bedoeling zou zijn dat we in april 2010 starten met het project ‘Knoop in je hoofd’. Een begeleidingstraject voor jongeren met kanker, waar een vrijwilliger een-op-een kan werken. Uiteraard beslis jij en de andere lotgenoten zelf of ze hier willen instappen. Er wordt dan in een gesprek bekeken waarin jij precies ondersteund wil worden. Wij zoeken dan naar een geschikte vrijwilliger die met jou op regelmatige basis op weg kan gaan, contact kan hebben, dingen kan doen, enz. Eind januari heb ik hiervan folders. Ik stuur je er zeker een op en dan kan je bekijken of je hierin zin hebt. Ik heb het gevoel dat het erg beantwoord aan jouw nood. Indien je hierover meer wil weten, laat maar weten!
Ondertussen wens ik je alle goeds!
Groetjes, Liliane (coördinator jongerenwerking VLK)