Goed, slecht, goed, slecht … nee goed! Vandaag gaat het goed! Heel goed … actief, levendig … maar dat zal ook wel komen door de liters cola die in mijn lichaam zitten … maandag zal het andere koek euh drank zijn … beetje transparant zodat ik beter onder de scanner zichtbaar ben, nu hopen dat ze mijn verborgen schatten niet vinden die ik stiekem verstopt heb … een archeoloog zou dagen bezig zijn met het onderzoeken van mijn lichaam, op zoek naar die ene tumor! Maar zoals je kan lezen … het gaat dus goed met mij 
vandaag toch …
Hoi Kim,
Goed dat het goed gaat !
Maandag naar Neveul (omgekeerd klinkt het misschien sympathieker
Alleszins in Neveul kan je ook eens op kroegentocht gaan of een leuk fimpje meepikken of een hapje eten (veel fritkotten, zeker in de buurt van t’prison), je kan ook winkelen of het nieuwe museum M bezoeken.
Alleszins veel geluk in grebsuihtsag , klinkt bijna Noors of zo. Hopelijk klinkt alles omgekeerd maandag en valt het nieuws beter mee dan dat je verwacht.
Ik duim voor je
Pascale
Hallo Kim,
ik hoop uit de grond van mijn hart dat je maandag goed nieuws mag krijgen. Onze dochter is al sinds november 2005, ze was toen 12 jaar, aan het vechten tegen botkanker. Zij heeft al 5 zware operaties ondergaan en 22 chemokuren. Zij is 1 jaar beter geweest en nu al voor de 2de keer hervallen met uitzaaiingen tussen de longen en de ribben. Chemo werkt niet en begin oktober zijn wij van het uz te Gent naar huis gestuurd met de mededeling dat onze dochter zoveel mogelijk moet genieten van de tijd die haar nog rest. Verschrikkelijk als je zo’n nieuws te horen krijgt. De eerste dagen heb ik veel gehuild maar tranen veranderen er niets aan. Daarna ben ik strijdvaardig geworden en zou er alles aan doen opdat onze lieve dochter beter zou mogen worden. Wij zijn ook naar Gasthuisberg geweest waar wij contact gehad hebben met een oncologe om te vragen of er toch een therapie zou bestaan om haar toestand stabiel te houden. Volgende week gaan wij voor een gesprek om te horen wat er beslist is. Volgend weekend wordt ons meisje 17 jaar. Zij is enorm moedig, klaagt nooit en is een luisterend oor voor iedereen. Zij is het zonnetje in huis en veel mensen nemen haar als voorbeeld. Ik kan me dus heel goed inbeelden hoe jullie je voelen. Laat de moed niet zakken en weet dat er heel veel mensen zijn die met jullie meeleven.
dag Kim ,ondanks al je zorgen wens ik je voor vandaag een geruststellende uitslag
in mijn hart brand ik een kaarsje voor jou
ik wacht vol ongeduld en wens je veel positieve energie
voor de moedigste jongen die er is;
monluc
Dag Kim,
Uwe zwarte humor is weer present zie ik als het gisteren in Leuven nu wat meegevallen is dan kunt ge de volgende dagen misschien die kroegen-frittocht is gaan doen hé.
Blijven schrijven hé Kim (ge moet er natuurlijk goesting voor hebben)
Noella
Dag Kim,
De juiste woorden vinden is echt moeilijk… maar moeilijk gaat ook hé… hopelijk gaat het iets beter!
Weet dat we veel aan je denken met vele…
Ik stuur met dit mailtje heel veel kracht en liefde mee…
Dikke knuffel en kus,
Marina
Goed of slecht… toevallig net voor het slapengaan, is het de aanzet om iets te schrijven dat men niet durft te zeggen. Enkele vrienden heb ik er wel over gepraat maar dat word met de mantel der liefde weggeblazen en sterft het een dood die mijn zielenrust blijft storen daar er ook op Internet of laat staan de medische wereld hulp is te vinden. Ik zal nu naar het punt glijden, dus hetgeen ik wil nalaten op dit forum. Ik ben 50 jaar, fysiek gezond maar zo moe van dit bestaan… Ja, ik hoor jullie al dwarsbomen… ah nee weeral een opflakkering van iemand die zelfmoord wil plegen. Wel dit is het niet… het is een aantal jaren smeulend vuurtje, er gaat geen dag voorbij of ik probeer lectuur of ander zwart gedacht te analyseren. De milde dood en ander lectuur is verslonden… maar eerst iets over mijn zienswijze. Ik ben een altruïst, iemand die eerst aan een ander denkt, dus mezelf veelal vergeet voor een ander. Ik was ooit para cdo en in mijn jeugd is me geleerd te dienen. Behandel je naaste zoals je zelf wil behandeld worden is voor mij een dagdagelijkse bezigheid. Maar natuurlijk kan dit nog… Spijtig genoeg zit ik gevangen in een levenspatroon, slachtoffer van mijn karakteriële ingesteldheid, gedrevenheid naar rechtvaardig en bezit waarbij er geen functie is te vinden om mijn leven zin te geven op het bijvoorbeeld bieden van geluk naar de minderbedeelden van deze maatschappij of ergens ver weg. Ik zou niet liever doen dan alles wat ik bezit weggeven en naar Afrika of elders om de arme sukkelaars nut te geven aan hun bestaan. Dat is mijn hoogste goed…een lach toveren op een gezicht van iemand in nood. Maar de maatschappij geeft mij geen kansen meer en dat is geen fabeltje…het leven kan voor sommigen onder ons een kwelling zijn… mensen zijn volgens mij niet geboren om met miljoenen op elkaar geplakt te leven maar in kleine gemeenschappen… je ziet zo dat de mensen van een dorp gelukkiger zijn laat staan de nomaden die alles delen en geen materialistisch bezit nastreven.
Ik moet eindigen… het geen wat ik wil zeggen is… Ik heb het plan om alles te geven aan deze die het kunnen gebruiken… Ik wil na het heengaan van mijn 81 jarige moeder uit het leven stappen door naar het centraal massief te reizen daar een prachtige avond door te brengen diep in de bossen en dan samen met moeder aarde te versmelten toet de eeuwigheid… Echt waar ik zie dit als een zalig iets, ik vind dit een zeer nobele daad daar de mens me vanwege bepaalde maatschappelijkheden geen kans meer bied om mens te zijn zoals het hoort.
Ik weet goed genoeg dat niemand mij hierbij kan helpen… toch hoop ik op iemand met bepaald propere, dus nette ideeën om te kunnen heen gaan in vrede. Lelie van Daele en zo veel meer planten tot nu toe zijn niet pijnloos. Nu is de vraag of het laf is pijnloos heen te gaan in goede gezondheid terwijl er overbevolking heerst en al 9 jaar geen nut meer ben voor de maatschappij dan enkel een materialistische last? Beste lezers, dit verhaal is in alle eerlijkheid gepend… vol fouten weliswaar maar ook dat vraag ik u door de vingers te zien!
Luc