Doorgaan of Doodgaan

Vandaag lees ik in de krant dat men hier in Mechelen een abortus-centrum wil openen, voor mij een nietszeggend artikel tot ik de reactie’s las van de mensen op het artikel … mensen die nog steeds schreeuwen & roepen dat het leven bepaald moet worden door God, dat we moordenaars zijn, dat we dit, dat we dat … Het zijn inderdaad moeilijke beslissingen, net zoals de discussie over euthanasie maar a.u.b. mensen toch, we leven bijna in het jaar 2010! Ik mag dan wel zelf geen vader of ouder zijn van een kind, maar ik ga er toch vanuit dat je als een kind wil dat je dit met liefde wil laten opgroeien? Natuurlijk heb je geen glazen bol die de toekomst kan voorspellen maar als je op voorhand al weet dat het financieel of organisatorisch nooit zal lukken door omstandigheden of dat je kind zal moeten leven met een zware handicap of dat het echt ongewenst is (verkrachting bijvoorbeeld) dan moet een vrouw toch wel zeker het recht hebben om een abortus te laten uitvoeren? Net zoals ik ook het recht moet hebben om mijn leven te beëindigen op elk moment wanneer de situatie 100% uitzichtloos is door ziekte of andere omstandigheden. Het leven / een leven is uiteraard iets heel kostbaar, in welke fase het zich ook mag bevinden maar als we discussie dan toch voeren, laat dan toch die God / kerk / … erbuiten? Geloof mag van mij gerust een middel zijn dat bepaalde mensen nodig hebben in hun leven maar laat het alsjeblieft nooit een doel op zich worden …

Update; Met bovenstaande schrijfsel wil ik eigenlijk vooral hebben over dat de discussie over dit soort thema’s niet ingegeven mag worden door kerk of religie, het gaat me dus niet zozeer over abortus maar over het feit dat mensen zich verschuilen achter woorden zoals God & Geloof terwijl dit een onderwerp is waar we als mensen over moeten kunnen spreken. Los van dat, persoonlijk ben ik van mening dat abortus (net zoals euthanasie) een allerlaatste oplossing moet zijn in bepaalde situaties waar in de eerste plaats een (toekomstige) moeder of patiënt zelf het recht heeft om de beslissing te nemen.

Zien, horen & zwijgen … (bijna) iedereen kent de aapjes wel! Een spreekwoordelijke uiting van hoe een mens zich in bepaalde situaties beter kan gedragen. Een punt waarop je je woorden moet inslikken & je enkel je vrije gedachten even moet beperken tot alleen gedachten. Het is me zo vaak ingegeven in men jeugd maar nee … ik heb genoeg gezwegen, het is tijd om te praten! Een frustratie die me al langer dwars zit, een beeld dat ik zie en waarvan ik denk … “mensen toch … dit gaat fout, meer dan fout …” Het gaat over onze jeugd, een mening die ik heb gekregen, beïnvloed door media & waarneming. Jongeren zijn anders, de wereld is anders, vroeger was vroeger en nu … ? We hebben de laatste decennia leren praten, leren communiceren, een vooruitgang ingegeven door technologie zoals internet & GSM. We hebben hiermee ook de jeugd leren praten & communiceren, een vrijheid gegeven die geen vrijheid meer is maar een gevangenis, een gevangenis van communicatie! Ik was ook verslaafd, een gevangene van de techniek. Het steeds moeten bereikbaar zijn, moeten communiceren & het moeten accepteren! Voor mij is dat laatste vooral de bron van kwaad, jongeren, kinderen … bijna altijd naïef & goedgelovig! Zoals Sinterklaas voor sommigen vandaag nog echt bestaat leren ze enkele jaren later al dat de wereld ook echt bestaat. Een zoektocht waar ze naar mijn mening nog niet klaar voor zijn, een normvervaging waar we vandaag als volwassen mensen al mee geconfronteerd worden, pubers die meer weten over de wereld dan hun ouders en ook al meer gezien hebben dan hun ouders. Evolutie heeft natuurlijk altijd zijn voordelen & nadelen, wij mensen zijn dan ook slim genoeg om daar uit te leren maar ergens vind ik zoals het nu is fout … ik voel me een vervreemde mens op deze aardbol, ouderwets & conservatief … dagen dat ik me afvraag of ik echt wel nog maar 25 ben of misschien gewoon eindelijk volwassen?

Kleine toelichting; woorden zoals hierboven moet ik soms van mezelf afschrijven, het is een frustratie van me over vroeger & nu, het contrast hoe kinderen van vandaag opgroeien & hoe ik zelf opgegroeid ben. Ik ben opgegroeid zonder internet, computers, gsm, dvd, mp3-spelers, gameboy, … Een enorm verschil met hoe vandaag jeugd moet opgroeien! Een afhankelijkheid voor een toekomstige generatie die we onbewust aan het creëren zijn waar we (?) vrees ik ook ooit een slachtoffer van zullen worden. Noem me een gerust een doemdenker of pessimist maar zelfs ik heb soms moeite met momenten om nog gelukkig te zijn zonder de hulp van technologie. Zelfs een deel van al de herinneringen in mijn hoofd, de leuke, de slechte … het was maar virtueel weet je …

Misschien ben ik niet alleen, ik denk het ook niet dat ik alleen ben maar ik vind er ook niets over, die mensen met een handicap zonder rolstoel. Mensen met kleine of grote medische beperkingen waar ze elke dag mee moeten leven maar die toch een stap in het leven kunnen zetten zonder afhankelijk te moeten zijn van een rolstoel. Daarom heb ik een groep opgericht op Facebook. Om een stereotiep beeld dat veel mensen hebben te doorbreken en het onbegrip van veel mensen een naam te geven.