10-03-2010
De ontsteking is zo goed als verdwenen & de operatie is zonder noemenswaardige problemen verlopen, ik heb me zelfs meer druk gemaakt aan de lange wachttijden in het OK … anderhalf uur voor men is gestart & nog eens 2 uur voor ze me terug brachten naar de kamer, de hele operatie zelf was op een half uurtje al voorbij! Ik ben dan ook heel blij dat alles zonder problemen verlopen is, want eerlijk, ik had er niet heel veel vertrouwen in! Vooral omdat mijn medische voorgeschiedenis één is met vallen & opstaan, ik was / ben steeds een uitzondering op de regel, een slachtoffer van de wet van Murphy zeg maar …
Nu met alle zonneschijn vandaag wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik terug in mijn routine leven kan duiken, ik ben enkele kilootjes kwijt geraakt, ik zit nog steeds aan de antibiotica & de celletjes in het bloed moeten hun werk terug hervatten zodat het lichaam klaar is voor de volgende chemo kuur die ik normaal deze week had gekregen, een week uitstel is nu geen grote ramp maar het geeft de de mutanten rond mijn longen net weer iets teveel tijd om hun territorium te vergroten, elke week uitstel is een week minder op het einde zeg ik dan … ik hoop dan ook volgende week er weer klaar voor te zijn zodat ik terug strijd kan leveren & vechten voor een toekomst!
Gepubliceerd in Gezondheid | 1 Reactie »
04-03-2010
Het zonnetje kan niet altijd schijnen … helaas waren het deze keer geen wolken maar de tanden die men planning voor de komende weken (& maanden) een andere wending zullen geven. Afgelopen weekend ben ik dan ook ergens tussen hap & kauw een stuk tand verloren van een kies links onderaan, op zich geen ramp, ik weet wel dat ze beetje bij afbrokkelen maar dat ze ook kunnen ontsteken had ik niet voorzien … dinsdagmiddag liep het dan ook helemaal fout, koorts, pijn & zwelling, reden te meer om de spoed van UZ Leuven te bezoeken … Het resultaat is nu een opgezwollen kaak, zoals een doorsnee voetbalfan wel vaker heeft 
… Gelukkig is de pijn vandaag (donderdag) al bijna verdwenen & de zwelling draaglijk dankzij de antibiotica die ik hier krijg in het ziekenhuis, het langere verhaal is nu wel dat ik volgende week dinsdag onder het mes moet om de tand onder volledige verdoving operatief te laten verwijderen, gelukkig gunnen de dokters mij nog een weekend thuis om een laatste keer te genieten van frietjes & andere lekkernijen, maar misschien is het ook wel een laatste keer omdat de operatie dinsdag niet volledig zonder risico is, een tand trekken is door mijn medische voorgeschiedenis & behandeling geen routine klus, niet dat ik er van zal sterven maar het herstel zou wel eens een moeizame weg kunnen zijn, uiteraard hopen we daar niet op en gaan we voor het meest optimistische resultaat … maar tot dan, afwachten … weeral …
Gepubliceerd in Gezondheid | 17 reactie's »
21-02-2010
Ik ben geen man van beloften, of beter uitgedrukt, ik kan het niet om met verplichting mijn onzin & gebrabbel elke week (lees : Medisch Dagboek – Week 1) neer te schrijven. Mijn voornemen om jullie dan ook elke week van een Medisch Dagboek te voorzien is dus geen haalbare kaart, maar het idee blijft er wel, we zijn nu al 8 of 9 weken verder maar ondertussen is wel wat veranderd, al dan niet positief / negatief (helaas) …
Hier gaan we dan,
Medisch Dagboek – Week 8
- Alledaagse Klachten : dat is allemaal hetzelfde gebleven in vergelijking met week 1
- Opvallende Klachten : De hersenen die soms op hol slagen, vreemde prikkelingen en afwijkende gevoelsmatige blabla … gelukkig is het geen probleem van elke dag, maar ik vind het alleen niet echt positief, temeer omdat de professors dan weer oorzaken gaan zoeken in men hoofd terwijl het al lang bewezen is dat daar (nog) niets te vinden is … bijna hol
- Nieuwe Klachten : Een kriebelhoest, al 3-4 weken ondertussen … geen hoest afkomstig uit de longen maar echt een kriebel kriebel kriebel hoest, vreselijk irritant! Vooral omdat elke keer ik een zin wel uitspreken ik verval in kuche kuche kuche kuche … gelukkig beschik ik over een arsenaal aan zuigtabletten & siroopjes maar van een verbetering is niet echt sprake …
- Verdwenen Klachten : denkt eens heel diep na …
Besluit; niet zo positief dus, ook het aantal pijnstillers dat ik nu per dag neem is lichtjes gestegen, het zijn nog geen extremen maar meer pijnbestrijding om meer comfort te hebben is natuurlijke geen goede factor in het verloop van mijn ziekte … ik heb dan ook een negatief voorgevoel voor de volgende CT scan in Maart, gelukkig schijnt de zon buiten ondertussen al terug met momenten, we blijven er dus nog wel in geloven …
Gepubliceerd in Medisch Dagboek | 9 reactie's »
18-02-2010
Als … ik naar de winkel zou gaan, dan zou ik veel kopen, ook wat je niet kan kopen. Een fictief boodschappenlijstje met wensen & verlangens, maar voor de we gaan winkelen, eerst even overlopen wat we nodig hebben …
- 2 nieuwe ogen om alles te kunnen zien, maar dan in enkelvoud & niet dubbel
- nieuwe gezonde longen die ik zonder pijn & inspanning kan laten vollopen met zuurstof
- nieuwe hersenen die iets minder op hol slaan
- een nieuw gebit, kaak & kaakspieren zodat ik terug mijn steak verwerkt krijg & kan proeven
- een nieuwe maag-darm & alles wat er aan vast hangt maar dan zonder opstoppingen & krampen
- extra spieren voor wat meer kracht & fut
- gewrichten zo sterk als titanium
Misschien is het helemaal nog niet zo onrealistisch, met het nodige prutswerk zou een chirurg mijn wensen & verlangens voor meer als de helft wel kunnen realiseren denk ik, helaas is het de prijs die je er moet voor betalen, niet de medische ‘prijs’ in euro’s maar het opgeven van je ooit wel gezonde lichaam. Ook al zou ik op een dag genezen zijn, en is mijn lijstje afgewerkt, de prijs die ik ervoor betaald heb zal ik nooit vergeten, maar we hopen er toch ergens op … als … als … & als … wie weet, ooit misschien …
Gepubliceerd in Leven | 11 reactie's »
12-02-2010
Het zothuis! Dat ben ik, en ik zou zeggen dat het zelfs nog serieus is ook! Zoals ik me de laatste dagen soms inbeeld dat mijn voeten & tenen zo groot zijn als die van een reus, dat ik het steeds moeilijker heb om mijn woorden te zoeken in gesprekken met mensen, een glas water moet ik bijvoorbeeld beschrijven als ‘dat waar je water moet uit drinken’ omdat het woordje glas wel lijkt geschrapt uit men woordenboek hierboven in men hoofd. Om dan nog maar te zwijgen van de emotionele en vooral heel impulsieve gedachten die ik soms heb, momenten waarop de hele wereld even de hoogste boom in kan, als ik maar mijn plan of idee kan realiseren! Uiteindelijk moet ik dan uren later, vol emotie toegeven dat mijn plan of idee niet haalbaar was … tranen met tuiten, een teleurgestelde ik / ego en weer een frustratie rijker … dat ik niet meer KAN wat ik vroeger KON! Het leven is voor mij de laatste maanden echt hatelijk geworden … Niet de omgeving, niet de mensen die er voor me zijn & willen zijn, maar het ik, dat willetje in je hersenen … ook betrap ik me steeds vaker op activiteiten die mijn onderbewust organiseren. Manieren waarop ik mezelf probeer gelukkig te maken maar die in regel mij allesbehalve gelukkig maken. Zo weet iedereen dat ik een gulle gever ben, ik weet dat ook van mezelf, hoe meer ik kan geven, hoe gelukkiger ik ben, maar ik geef ook graag weg omdat het mijn schuld kleiner maakt, de schuld die ik opbouw door steeds meer & meer nutteloze spullen & rommel te kopen, zodat ik gelukkig kan zijn dat ik ook iets heb … om het dan achteraf toch weg te geven, dubbel geluk zeg maar … net zoals de voorwaarden die ik steeds meer eis. Ik wil alleen dit of dat nog doen als als als … ook al moet ik de prijs van die als zelf betalen. Met andere woorden, ik wil mezelf dus belonen omdat ik iets heb gedaan of heb willen doen, zodat ik me weer gelukkig kan voelen … maar waar is al dat geluk nu eigenlijk naartoe? Nergens … het was maar moment …
Gepubliceerd in Leven | 10 reactie's »
09-02-2010
Het is druk op de blog vandaag, al reeds 86 spam berichtjes en de dag is net bezig … gelukkig heeft deze blog zo zijn beschermings-technieken en blijft de overlast beperkt … het is gewoon soms een beetje irritant … maar we maken er ons niet druk in! De afgelopen weken waren al meer dan stress genoeg, vreemd genoeg. Ik had namelijk besloten om mijn leven terug wat actiever in te richten (je weet wel, dat niet meer piekeren, meer genieten, …) maar helaas, het evenwicht was zoek. Net door alle activiteit werd het allemaal nog erger, gefrustreerd als een gek kwam ik steeds tot het besef dat een actief leven niet voor vandaag zal zijn, de fysieke beperkingen & emotionele druk zijn blijkbaar een zwaarder gegeven dan de druk die niets doen met zich meebrengt, een nieuwe uitdaging wacht me dus, het evenwicht zoeken tussen piekeren om niets & stressen om alles.
Gepubliceerd in Leven | 5 reactie's »
30-01-2010
Het is al ‘even’ (6 daagjes) stil op men blog maar dat is eigenlijk geen slecht nieuws, dat wil zeggen dat mijn gedachten ook even tot rust zijn gekomen … het waren de afgelopen weken dan ook fysiek & vooral emotioneel vermoeiende weken voor mij, een winterdipje zeg maar … gelukkig zie ik de zon nu af en toe terug schijnen en dat geeft me wat rust, ook is mijn agenda stilaan terug aan het vollopen waardoor ik terug wat perspectief zie in hoe ik dag moet rondkomen en geen redenen meer heb om de donkere gedachten & wegen te bewandelen van de ziel. Stilvallen is helaas niet mijn bedoeling, maar het tempo zal misschien wat minder hevig zijn … tijd om te herbronnen zeg maar …
Gepubliceerd in Leven | 5 reactie's »
24-01-2010
Ik stop … met denken? Een stille wens in mij, net dat wat ik al die jaren heb geleerd. Dat je moet nadenken voor je iets doet, een omgekeerde wereld vandaag … zoals een filosoof zou zeggen, ik denk, dus ik besta, is het voor mij ik denk, dus ik doe niets … omdat ik denk, denk over elke stap in mijn leven, de nadelen, de voordelen, … zo veel denken dat ik niets meer durf & niets meer doe … een verslaving, denken … stoppen is de boodschap … helaas, ik denk dus ik kan niet stoppen …
Gepubliceerd in Leven | 7 reactie's »
15-01-2010
Je voelt het al komen, zeker als je mij kent dan weet je al waar ik over ga hebben. De aarde die even beeft en de wereld die vervolgens op zijn kop gaat staan. Noem me gerust een mensenhater maar ik erger me nu al aan de berichtgeving in de media. Schrijnende toestanden, lijken die op straat liggen en voor de ogen van miljoenen kijkers thuis met een graafmachine als een hoop brokstukken in een put worden gedumpt. Het medelijden van een mens kent soms geen grenzen, de kreet om hulp verplicht je bijna toch maar eens in je portefeuille te kijken om dan te besluiten dat het koper de prijs is die je wilt betalen om je geweten te sussen. Het zijn weer harde woorden van me, ik weet het … soms denk ik dat het beter in men hoofd ook wat zou beven, zodat ik terug een beest euh mens word en deel kan uitmaken van deze wereld. Maar de essentie waar ik eigenlijk een stukje over wil schrijven is dat deze ramp ook een ergens een positieve plaats kan krijgen, in onze evolutie, toekomst … zoals ik vorige week nog op TV ergens in een reportage een man zag spreken, een inwoner die enkele jaren getroffen was door de grote tsunami maar het gelukkig heeft mogen overleven. Hij vertelde over het feit dat hij nu een gelukkig mens is, ook al was hij familie & vrienden verloren. De reden van zijn geluk nu kwam vooral door het feit dat hij nu, letterlijk, rijker is dan vroeger. Door de tsunami heeft zijn land immers heel veel steun gehad, is er nu meer structuur en vooral … er zijn minder mensen … minder mensen betekend in de eerste plaats dus ook meer eten & meer land. Het spreekwoord de één zijn dood is de ander zijn brood kan je dus wel letterlijk als waarheid aannemen. Helaas kan een mens zijn geweten ook niet uitschakelen, het idee dat we hier iedereen, alle 6 miljard mensen van een huisje-tuintje-gezinnetje kunnen voorzien is dan ook de grootste illusie die we onszelf voorhouden. Ik hoop dan ook (snel) dat wij mensen op een dag ooit gaan beseffen dat dit niet kan. De wereld is hard, heel hard maar de natuur is nog veel harder … de sterkste zal dus overleven. Ik dus niet … maar toch nog even …
Gepubliceerd in Wereld | 5 reactie's »
11-01-2010
Beloofd is beloofd, mijn wekelijks dagboek dat ik vanaf dit jaar ging schrijven, een saai medisch schrijfsel over wat ik deze week allemaal heb mogen beleven, een letterlijke greep uit mijn leven voor mezelf & anderen om af en toe te kunnen terugblikken hoe ik medisch evolueer van een ziek mens naar een doodziek mens of wie weet … een gezond mens
Nu omdat het de eerste keer is en ik niet wil verzeilen in een ongestructureerde lijst van samenhangels ga ik de zaken onderverdelen in 4 delen;
- Alledaagse Klachten : Dit zijn de ongemakjes van elke dag, zaken waar ik mee heb moeten leren leven en waar weinig of niets aan te veranderen valt. Meestal blijven deze ongemakken redelijk stabiel
- Opvallende Klachten : Uitschieters, zaken waar ik anders weinig of geen last van heb maar die plots een mij een stuk meer pijn of ongemak bezorgen
- Nieuwe Klachten : Dit zijn nieuwe elementen in mijn medisch dossier, dingen die ik nog niet eerder heb voorgehad!
- Verdwenen Klachten : Het positieve element in dit dagboek, kwaaltjes die even verleden tijd zijn of definitief onder controle zijn!
Nu we structuur hebben dan ook maar meteen terzake!
Medisch Dagboek – Week 1
Afgelopen week was het een chemo week, dat wil zeggen dat ik 5 dagen lang (ma-vr) elke ochtend & avond mijn chemo pil (Vepesid) moest nemen. Dit is dan ook meteen de ‘zwaardere’ week in de behandeling die ik volg. Een week van zinloosheid, vermoeidheid, beperkte eetlust, …
- Alledaagse Klachten : Vermoeidheid, iets meer als normaal maar niet dat ik men bed of zetel moest opzoeken; Beetje tandpijn, ze brokkelen nu éénmaal af … om jullie een beter beeld te geven, volgende week misschien een foto van mijn gebit; Stijve kaakspieren, maar dat is een kwaaltje ten gevolge van de bestraling enkele jaren terug, niets aan te doen; Dwangmatige dromen, maar dat is eerder iets voor de psycholoog alhoewel het ook zou kunnen als bijwerking van men chemo; Darmflora die wat verstoord is door de chemo, gelukkig niet zo erg deze keer; Dubbelzien, wennen zal het nooit maar goed … en tenslotte … veel kou & stijfheid door het Marie-Bamberger Syndroom, net alsof ik met momenten last heb van reuma
- Opvallende Klachten : Even vreesde in het begin van vorige week voor een herhaling van de stekende pijn in schouder & rug maar het bleef beperkt
- Nieuwe Klachten : Nee
- Verdwenen Klachten : Nee
…
Gepubliceerd in Medisch Dagboek | 8 reactie's »