Doorgaan of Doodgaan

Het moet niet altijd slecht gaan natuurlijk, tussen al die slechte dagen van de afgelopen weken is er altijd wel eens een dag dat het beter gaat, zoals vandaag (donderdag) bijvoorbeeld! Ook al zijn de pijn & ongemakken niet verdwenen, vandaag lijkt het allemaal wat beter en vlotter te gaan. Inspanningen vragen minder moeite, de pijn kan bestreden worden met minder pijnstillers en de ongemakken wegen minder zwaar op het gemoed, het optimisme is weer wat groter geworden! Nu ga ik mijn vel natuurlijk nog niet verkopen, de dag is nog jong & de beer loopt nog rond maar het gevoel zegt me dat ik vandaag de tijd heb om wat extra reserve op te bouwen die ik de volgende dagen met momenten hard nodig zal hebben!

Niet doorgaan maar ondergaan is eigenlijk een betere benaming … vandaag voor de “eerste” keer de echte realiteit tegengekomen … moeten beseffen dat mijn zelfstandigheid lang niet meer is wat het was en het ook niet meer zal verbeteren … het ging nochtans maar over die 5 minuten dat ik moet rechtstaan om mezelf even op te frissen & een korte douche te nemen … 5 minuten rechtstaan … maar 5 minuten … het zijn 5 minuten op men hulp-stoeltje geworden, nat van het water, nat van de tranen … dan vraag ik me af; is dit nu doorgaan of ondergaan?

Update; aan iedereen die een berichtje heeft achtergelaten, echt bedankt voor jullie reacties! Het doet me zeker iets, ook al zijn het maar korte tekst berichtjes, het geeft me terug een goed & vertrouwd gevoel, wetende dat er mensen zijn die aan me denken. Ook al ken ik jullie helemaal niet in het echt leven, het geeft me tenminste terug de moed om er blijven in te geloven, dat ik de strijd niet mag opgeven & in de eerste plaats moet doorgaan … ik heb er geen woorden voor, maar simpel uitgedrukt; bedankt allemaal! Ik ben blij dat ik ergens op jullie kan rekenen!

Wat de mensen in mijn naaste omgeving al enkele dagen weten, zal ik nu ook maar aan de grote klok hangen zeker … de tijd tikt vanaf nu definitief voor mij … Afgelopen woensdag (23/06) was ik naar UZ Leuven voor de resultaten te bespreken van mijn laatste onderzoek met de professor en het nieuws was niet goed. Alle tumoren zijn toegenomen & er zijn zelfs indicaties dat er nieuwe op komst zijn. Kort gezegd, de behandeling van de laatste maanden was dus zonder resultaat, maar het ergste is dat dit ook de laatste behandeling was. De kast is leeg bij wijze van spreken & er zijn geen nieuwe of experimentele producten op dit moment beschikbaar die mij er nog op vooruit kunnen laten gaan. Vanaf nu is het dus echt doodgraag leven, tot we dood gaan … ook al geef ik de hoop natuurlijk niet op, de realiteit zal het niet meer toelaten om veel te hopen. Uiteraard ga ik wel proberen door te gaan tot het einde, maar alleen zolang dit menswaardig kan & zolang ik mijn zelfstandigheid zal behouden, een beslissing die ik al reeds langer genomen heb …  Hard nieuws dus, ook voor mij, mijn familie, mijn vrienden maar het is ook wel ergens een opluchting, de twijfel van de afgelopen jaren is verdwenen … tijd om verder te gaan, tijd om dood te gaan … maar niet vandaag, nog even doorgaan dus …

Een rode stip, met potlood euhm nee … met de computer hier in Mechelen, maar de verkiezingen zijn dus weer op komst, vrijdag zat er dan ook mijn kiesbrief in de brievenbus. Ook voor mij is dit weer een periode van alertheid, politiek is altijd een interesse geweest, maar geen thema waar ik bewust over praat. Je loopt namelijk snel het risico om mensen tegen de borst te stuiten en in eindeloze discussies te gaan over het wel dan niet. Een echte politieke voorkeur heb ik trouwens niet, zeg maar alle kleurtjes van de regenboog, een beetje wit, roze, geel, rood, groen, blauw, zwart Er is geen partij die volledig bij mijn ideologie aansluit, ik stem dan ook altijd anders, actueel op de thema’s van het moment. Een meeloper zeg maar … toch zijn er thema’s die voor mij belangrijk zijn, zoals het recht op euthanasie, recht op abortus, gelijke rechten voor alle mensen (homohuwelijk bijvoorbeeld) & een volledige scheiding van kerk & staat en zelfs ja … een confederale staat, dezer dagen een heel actueel thema. Een linkse & rechtse mengelmoes dus. Ook de problematiek in onze gezondheidszorg, justitie, economie, milieu & energie etc. vind ik belangrijk. Over sommige punten heb ik zelfs soms extreme opvattingen, ik hou niet van grijs zeg maar … ofwel is het wit, ofwel is het zwart voor mij, alleen een mens blijft een mens, het verhaal & de emoties die daarbij horen maken het vaak grijs voor velen. Zo vind ik het bijvoorbeeld niet kunnen dat bepaalde asielzoekers bij wijze van spreken er hier echt van profiteren maar ik vind het ook niet kunnen dat sommigen in alle miserie op straat moet slapen. Helaas zijn beide er, wat moet je daar dan van denken? Net zoals kernenergie, uiteraard is groene stroom mooi & en zeker de toekomst, maar ik wil natuurlijk ook wel elke dag mijn computers 24/24u laten draaien, net zoals de airco, mijn plasma TV, … Net zoals ik vind dat mensen die bewust gezondheidsproblemen hebben opgezocht (rokers, alcoholiekers, …) geen (minder) rechten moeten hebben op tussenkomst door onze sociale zekerheid, maar trek je dan weer de grens? Ik heb in mijn jeugdjaren ook regelmatig een sigaretje opgestoken & heel wat liters bier verzet. Het blijft dus allemaal wat grijs, perfectie of evenwicht bestaat niet. Het is een steeds afwegen van ons mens zijn. Ik stem dus wel voor mezelf, daar geloof ik tenminste in!

Je mag kiezen, een baby of een hulpbehoevende bejaarde … oei, het is een 25 jarige jongeman … vanboven zitten ze gelukkig nog allemaal op een rijtje maar het is mijn grootste schaamte, buitenkomen op publieke plaatsen in het gezelschap van mensen. Ik laat alles vallen wat ik kan laten vallen (messen, vorken, lepels, …), de snot & slijmen lopen uit men neus alsof ik nooit heb geleerd wat een zakdoek mag betekenen, mijn eten valt de helft van de tijd naast mijn bord omdat ik niet meer goed kan inschatten hoe groot mijn hap mag zijn. Om nog maar te zwijgen over de slijmen die soms spontaan uit mijn mond lopen of de etensresten die in mijn baard hangen te bengelen. Nog even & mijn vriendin moet terug mijn papje opwarmen & zorgen dat mijn slabbetje goed rond mijn nek hangt. Af en toe laat ik ook nog eens geurige winden, hevige boeren en kijk ik de mensen scheel aan met een scheve smoel waar gelukkig nog enkele resten in te vinden zijn van mijn schots & scheef gebit. Uiteraard heeft het me lekker gesmaakt zeg ik met volle overtuiging tegen de kelner wanneer hij / zij mijn bord komt halen dat nog overvol ligt omdat het eten weer eens niet wou binnen geraken, te droog was of omdat ik me plots slecht voelde. Ook de plas water (drank) op tafel kan ik niet spontaan verklaren, het liep uit men neus weet je … het is dus gelijk de echte, de enige echte Kim, welkom op restaurant Kim!